alimento miña necesidade carnívora con túa pel.
embólvome nas túas maus humidas para derreterme toda.
sumerxidos nos vapores exalamonos,
remexemos as tripas da incertidume expulsando un xemido silencioso.
derramados, enxoitos,
conteño a rabia coa que nos penetra o ardente verbo.
chántoche os ollos,
incrusto miñas unllas nos ósos de metal que te erguen.
sorris exausto, a sangue salpica miña pel marmórea,
alimentarme quero.
eva méndez doroxo
El País - Opinión
Há 3 dias
2 recetas alleas:
Que desejo tão intenso!
Esta é a poesia toda, inteira e solar!
beijo,
aurelino c.
Enviar um comentário