tag:blogger.com,1999:blog-33333526397713797292012-01-22T15:36:16.913+01:00para cando o alento só é lembranzaconcubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.comBlogger6271100tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-36883761933667093432012-01-22T15:34:00.001+01:002012-01-22T15:36:16.921+01:00

neve nas pálpebras, perforándome a dermis, penetrando na lembranza que esquecida, por ti, quedou conxelada na retina dos meus sentidos. agardan as árbores cas miñas bágoas as reguen. ca fervenza naza virulenta no desxeo dun recordo aínda quente. amósame os ollos brancos, baleiros de sentimento, cheos de pedras e desconcerto. observa, con eles, a primaveira nacendo das miñas cuncas cheas de

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-45435103152076296672012-01-06T11:39:00.001+01:002012-01-06T11:42:18.443+01:00

inqueda, entre as túas maus de xeo, afástome do inferno. mergúllome nos cantís do teu corpo elíptico, abandoo o medo. rexurdo da escuma para impactar contra as paredes da túa racionalidade. espida, nunha espiral de silencios, percorro os outeiros das túas costas, desconcertando as anteriores habitantes desta pel, que hoxe, me pertence. eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-53471466547761938902011-12-26T20:03:00.000+01:002011-12-26T20:04:40.933+01:00

ardo. o lume encheo todo, a pel estala entre as bocas, a espalda arquease. ascende a quentura dende os pes ás pálpebras. deborada quedo, afeita ao xeo, este incendio faime sentir. remézome nas brasas, anacos de min, ardo, sigo ardendo, tremen os ósos, escachan os risos. fume, despréndese do meu corpo, ascende ata desaparecer, engulido polas chamas desta combustión espontanea. eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-48840987399419729412011-12-21T20:37:00.003+01:002011-12-21T20:39:42.779+01:00

@font-face { font-family: "Times New Roman"; }p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal { margin: 0cm 0cm 0.0001pt; font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman"; }table.MsoNormalTable { font-size: 10pt; font-family: "Times New Roman"; }div.Section1 { page: Section1; } infórmate nos beizos, da miña paixón. propóñoche que mistures a miña pel debastada co po, monocromático, do teu

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-24227809704811106982011-12-16T13:14:00.002+01:002011-12-16T13:17:05.590+01:00

Angorde. Invádesme angorde, como nun agarimo impronunciado. O teu ollar imprime o meu contorno nas sésegas da tea, consérvasme. Penétranos o olor de terra mollada, inflámanse os sentidos, aterrados por adiviñar, de novo, o hai tempo esquecido. Angorde retírote, aparto as túas maus do meu corpo, négoche uns beizos, aínda doentes, do derradeiro predador. Angorde. Angorde invádesme, angorde. eva

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-51038245672679493932011-12-13T15:26:00.002+01:002011-12-13T15:26:33.606+01:00

precipítome no hoco que deixaches, na interminable profundidade da que non consigo escapar. mergúllome na crueldade de quen se cree un deus por verse reflexado na miña vulnerabilidade. atraveso o meu corpo, aínda quente, xa sen vida. eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-24036983810284061252011-12-01T13:26:00.001+01:002011-12-01T13:38:00.882+01:00

abréseme a pel, explotán os músculos. sigo debastada, afundida no tránsito. véxote erguido, do outro lado do caos, coas maus tinguidas co meu sangue, cos beizos abertos nun sorriso ególatra. existes, aínda existes. a miña dor faite infinito, o meu abatimento convírtete en invencible. sacudes a felicidade sobre os meus restos. roubáchesme a esencia do meu sen sentido, levaches contigo o meu tacto

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-83977369537245084952011-11-18T17:34:00.001+01:002011-11-18T17:39:49.605+01:00

@font-face { font-family: "Times New Roman"; }p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal { margin: 0cm 0cm 0.0001pt; font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman"; }table.MsoNormalTable { font-size: 10pt; font-family: "Times New Roman"; }div.Section1 { page: Section1; } caes eterno nas sutilezas doutras ninfas, percorres con tolemia os seus beizos, morres nunha pel non tan allea. a

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-52707548148016172942011-11-18T17:26:00.001+01:002011-11-18T17:34:20.821+01:00

@font-face { font-family: "Times New Roman"; }p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal { margin: 0cm 0cm 0.0001pt; font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman"; }table.MsoNormalTable { font-size: 10pt; font-family: "Times New Roman"; }div.Section1 { page: Section1; } quero saber, neste intre, se as túas maus me recordan. investigar se as falanxes inquedas coas que me percorríches,

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-14564834337340870742011-11-16T12:47:00.001+01:002011-11-16T13:05:26.914+01:00

hoxe asistín ao meu enterro. non había naide. a frialdade do meu corpo loitando contra as xélidas paredes que me contiñan. fora, o silencio dos que fumos esquecidos. eva méndez doroxo.

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-78541676539959299842011-11-16T12:43:00.001+01:002011-11-16T12:47:13.569+01:00

un instante antes de morrer, tremín. foi o reflexo da vida acontecida, tres segundos de nós. un espasmo co contemplou todo. eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-6025992823565399512011-11-11T11:25:00.001+01:002011-11-11T11:35:30.847+01:00

mollada pola incertidume, encamíñome pola estrada da túa pel, deixo o coiro contra ela, agardo ca fricción nos faga vibrar, artello un xeito imposible de non pisar a liña continua que te separa dos outros. exhausto, sorris, agochas o medo entre os meus peitos, e rexurdes con inxenua convicción sudorífica. temos o tempo xusto, os segundos da intensidade non vivida, a fortuna de non existir. eva

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-17356347574373290132011-11-09T20:31:00.003+01:002011-11-09T20:31:40.091+01:00

mergullada na transparencia da túa identidade mudo a pel. mostroche as imperfeccións do meu corpo, percórresme, con velocidade efímera, sen medo de ser arrebatido. o salitre escámame os beizos que noutrora foron o forno das mentiras, as que arricaches con sixilo dende un lugar chamado illa. non soporto terte lonxen, a tres milimitros de min é un espazo infinito de neutralidade exacta. permite

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-79629873675906084772011-11-08T15:37:00.000+01:002011-11-08T15:40:44.819+01:00

torno a ser la frívola imatge que admires. sota els peus, reseguint-me la pell, els cadavers de les altres vides: la dona esclafada pel teu silenci, una ninfa en les teves mans, qualsevol pell fen-te caricies. ara ja torno a ser una musa entre els teus llavis, allò que des de lluny espies, per saber-te font ardent dels meus misteris, els que per sobre dels ulls esperen que algú els descubreixi.

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-91647851393046738402011-11-08T15:24:00.000+01:002011-11-08T15:27:00.799+01:00

non existo nas comusiras da túa boca, nin nas longas noites nas co frío me xea a alma. non comprendo o porque deste abatimento, nin o xeito que teis de ignorarme. pero comprendo cas lembranzas dos meus ollos son fotogramas dunha historia imprecisa, na que fomos persoaxes secundarios, -papeles pintados na parede de nós mesmos-, unha pantomima do irreal que foi coñecerte. afortunadamente, gardo, en

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-87828887215766734312011-10-28T20:42:00.001+02:002011-10-28T20:50:07.064+02:00

tanto me ten cos beizos me ardan por non terte, ca pel se me esnaquice ao lembrarte nela, cos sentidos me confundan para esquecerte. tanto me ten que te vertas esgotado nos meus degoiros, cos ollos te amosen espido na miña gramática. tanto me ten cas fadas iluminen os nosos corpos na noite, ca chuvia esgace a puntuación dun aceno que non comprendo, co lume amose a galbana que me cubre a alma,

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-60613796969443209772011-10-28T20:18:00.000+02:002011-10-28T20:18:26.385+02:00

accédesme pola traseira, a que esquecín fechar cando as bágoas cubrían as paredes. chegaches, como os exércitos, erguindo as pedras do chan, cubrindoo todo de po. antes de ti, non lembro nada. despois de ti, non vou existir. eva méndez doroxo.

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-34876689225044241532011-10-28T20:10:00.001+02:002011-10-28T20:10:34.603+02:00

sorrisme. agochada na néboa da miña credulidade, agardas o intre, preciso, para cravarme as verbas da destrucción. moveste sixilosa, gracil, entre as miñas confesións e as miñas dúbidas. sorrisme. confiada arxila nas túas maus, vou tomando a forma do que non comprendo, extenuada polo medo, só tremo, indefensa, ante a túa magnifica crueldade. eva méndez doroxo.

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-55515881355590912292011-10-14T15:58:00.001+02:002011-10-14T16:00:12.482+02:00

arríncome a vida coa fame axitada dunha lingua allea. esquezo a miña forma humana para arroxarme as fouces dalgún descoñecido. morta xa, entre os teus dedos, convulsiono esquelética e doce, como antes de deborarme. a incredulidade nos teus ollos atérranme. fuches artífice, executor, do festín da miña vida, sosteisme pueril e morno mentres es incapaz de probarme. non son máis co manxar que

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-23443299358644647882011-10-13T13:04:00.000+02:002011-10-13T13:04:19.856+02:00

reflexo, unha pel marcada.  caricia, cinco gramos de sal nas pálpebras. morte, percorrido infinito entre nós. atida, na ouriceira dos pensamentos, exploro a incongruencia de cada xesto. eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-32112445103378730602011-10-13T12:39:00.000+02:002011-10-13T12:48:39.478+02:00

extravíome na encrucillada dos teus silencios e os agarimos doutras bocas. desintégrome na forma cóncaba da túa mau sobre un outro peito, desprazado polas liñas dun corpo que non é o meu, mergullado no estrano sabor dalguén que descoñezo. e eu, sostida polos alentos, entrégome furiosa aos homes que te representan, as voces que te alonxan de min, aos beizos que arden o teu recordo da miña pel.

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-86657021873427259252011-10-02T11:27:00.000+02:002011-10-02T11:31:49.409+02:00

impredecible, oculta entre as telas, o branco oprime as miñas células. escapei das cores, impregneime do sabor salgado que deixan as pedras do esquecemento. focei entre as follas do medo, recuperando os anacos que de min mesma, foron sedimentando. agora, con impúdico pracer, érgome vestida de longa arrogancia gris, camín da existencia que desenterrein. eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-27462026848238177712011-09-30T19:32:00.000+02:002011-09-30T19:32:12.817+02:00

as incógnitadas son o meu compañeiro de viaxe. o interrogante a miña amante nocturna. os signos de puntuación advírtenme que as túas pegadas aínda están recentes, nesta pel que habito. eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-8664329777522050132011-09-29T20:22:00.002+02:002011-09-29T20:22:33.559+02:00

árdesme. exhausta afógote entre as miñas dúbidas, os medos érguense, as lembranzas queimanme a pel. sinto a dor nas miñas xemas ao acaricirte, os meus beizos espeléxanse ao percorrerte, árdesme, árdesme, árdesme. eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-78996985204362664112011-09-21T10:05:00.001+02:002011-09-21T10:06:44.346+02:00

non aturo unha realidade na que os teus dedos non percorran a miña pel, na que non te sinta penetrar no absurdo das miñas dúbidas, e que as túas falanxes derretan as verbas nos meus beizos. non aturo saberte no outro extremo de min, no lado que xa non habito, na habitación onde dormen os agarimos calados, entre arañeiras e ferro. pero ti non desexas, xa, pasearte espido pola miña incredulidade.

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-17103170249458353922011-09-15T20:02:00.001+02:002011-09-16T17:57:29.619+02:00

enfundada na incerdidume, médrame, na gorxa, desesperación dun berro. conteño, tres segundos, a identidade e exploto de forma insensible. espaida en anacos de existencia controlada, limpo os restos de tinta dos meus órganos. atrapada no silencio, estoupanme os tímpanos o oirte pronunciar o meu nome. eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-67229788796120351312011-09-13T10:08:00.004+02:002011-09-13T10:13:23.083+02:00

resístome aos teus beizos,á cadea dos teus dedos,ao insensato de ser túa.son un nubelo de desexo,unha fervenza descontroladaque arrasa a túa pel, morna,con aguda fame líquida.afondas nun espacio, indeterminado,da miña confusión,entre as pernas e a cabeza,no neal da paixón.eva méndez doroxo.

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-52784847864517411772011-09-12T15:39:00.003+02:002011-09-12T16:13:52.170+02:00

filtrado, polos espazos que deixo,agarimas os meus recunchos.hipnotizada, entre os teus beizos,camiño polos quilometros de pelque separan o suor e a tela.mergullados no eclipse dos corpos,sen máis misterios cos nosos silencios,aproximamos a lingua a un padal descoñecido,para convertirnos, de novo, en vapores doutros tempos.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-63286516521160461182011-08-30T23:12:00.003+02:002011-08-30T23:21:03.544+02:00

adormezo engaiolada nas túas verbas. entretecida nun nubelo de agarimos rotos, as pálpebras descéndenme ao lugar que habitas. vibran os metales con cada exalación. dilátanse as pupilas un segundo antes de que aparezas. adormezo engaiolada nunha melodía descoñecida. eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-62863020296563882282011-08-12T11:28:00.002+02:002011-08-12T11:32:41.965+02:00

absurda, na noite, atópome, espida, no teu ollar brilante. agocho o fucín entre os teus vapores, absorvo o alento que me percorre. infliltrado na miña pel, atravesas o deserto da indiferencia, para repostar, exhausto, no oasis dos meus peitos. aínda axitados pola viaxe, ollámonos, desconcertados, nunha derradeira exhalación de morte. eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-51903525218126820112011-08-12T11:24:00.002+02:002011-08-12T11:28:13.963+02:00

calculo o prezo das palabras, cada letra un minuto de vida, cada frase unha nova morte. dasme testemuña das miñas débedas, anotachelas todas nun silencio que me desgarrou a larinxe. incrementaches valor a costa das miñas lerias, infinitas verbas co encheron todo, ata secarme por dentro e arruinarme por fora. eva méndez doroxo.

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-45955024070646599832011-08-04T18:38:00.003+02:002011-08-04T18:46:11.712+02:00

sete anos levo presa dos teus beizos de zucre.impregnado te achas nas miñas papilas,nos meus teixidos.esgazada me atopo ao ollarte no fondo desta andaina sen tregua,na que tortuas a miña almapara gozar do meu corpo.sete anos levo presa dos teus ollos de pedra.érgome espida e débil,atravesando as fragas de corposque habitan cada recuncho da nosa vida,nesta cadea de angustiana que mergullo a

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-88087365651087250782011-08-01T18:34:00.002+02:002011-08-01T19:05:36.344+02:00

cara amable, sorriso limpo,ollos nos que perderte.palabras sinceiras,orellas pequenas,e bicos sabor a sal.voz...entre cachos de vida,fíltranse polos dedos,agardan agochados nas sombras,sentados ao noso carón,agochados nos pesadelos,inflitrados na nosa cotidianidade,no fondo dalgún lugar de nós.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-80783293024171158642011-07-28T21:50:00.004+02:002011-07-28T22:46:46.053+02:00

consigues escapar arrabuñando as costuras dos meus medos.infrinxo toda norma para arrebaterte,contraes os músculos,símbolo inequívoco de rebelión, da túa rendición.agardas cos ollos pechadosque a calor da miña pel te invada.olexas, o ar, adiviñando a liberdade que agarda.decides inculparme cun berroque racha a miña cordura e me cisca en anacos infinitos.non estas,non vas voltar,endexamáis

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-84153172632960454822011-07-22T18:25:00.003+02:002011-07-22T18:45:54.835+02:00

inclínome a pensar que es o algoritmo perfecto.a compoñente da fórmula matemática que son,o misterio de incógnitas que resolve a ecuación da miña incertidume.aparento axitada coa xiz entre os dedos,pero invádesme coa sixilosidade felina que te caracteriza,para despexar do encerado os números, comprensíbles, só, para nós.podo asegurar, con certa forza argumentativa,que elévasme a cotas expoñencias

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-85388865906850294662011-07-21T18:11:00.003+02:002011-07-21T18:15:51.480+02:00

derramo las particulas de mi inconformismoen cada exhalación.a caballo entre las sonoridades y tú,mi aliento se confunde con los colmillos que desgarran mi piel.falange sobre falange deshojo las cariciaspara sumergirme en el universo que anhelo.inflamas mi cordura,derramas la inocencia,atraes el caos.sucumbo a lo innombrable de nuestro encuentro etereo.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-42251093285064551322011-07-19T22:03:00.001+02:002011-07-19T22:10:39.477+02:00

tórganseme as verbas na gorxa,rachan antes de poder pronuncialasfiltrando a dor polos furadosque deixan ao seu paso os non sons. imaxino a fervenza de letras,incorrectas e duras,agarimosas, case doces.pero afondan na larixe,acomodanse nas cordase só emito a forma gutural do pasado,a oclusión linguistica do meu berro. non podo negarme máisa consecuencia absolutade ter as costuras rotas,de estar

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-60365656813554520432011-07-19T21:05:00.002+02:002011-07-19T21:15:13.749+02:00

es o náufrago que as miñas bágoas non conseguiron afundir.moras nalgún lugar entre a néboa e o meu ollar,perto de abondo para que te sinta moi lonxe,lonxe de abondo para que coles na miña lembranza,nos meu agarimos da noite.alumeo furtiva dende os cantís que foron refuxiode palabras e xestos, de xemidos contidos,de salitre e rencor, de esquecemento e tempo.de corpos salvaxes xogando nas ondas dun

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-5457161155271957272011-07-18T20:13:00.003+02:002011-07-19T22:09:04.076+02:00

na confusión da noite,cólaste polos poros dunha incertidumeque me asfixia.o esquelete da confusión árdeme baixo os músculos,enfurrúxaseme o peito o ver as pegadas na miña pel.cómo entender as verbas,cómo comprender os feitos,cómo espetar un berro se xa non me queda alento.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-55679108725323661092011-07-06T17:48:00.002+02:002011-07-06T18:00:49.662+02:00

ólesme a pan quente cando desenveleñas os meus sentidos.contraense as verbas en profundos diftóngos,sen puntos nin comas agardo que invadas a intimidadedos sons irreverentes.comunico, con signos, no idioma que entendes,o das papilas gustativas,o das glándulas sudoríperas,o dos teixidos conectivos.ólesme a pan quente cando te sinto camiñar pola miña pel.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-29290976305479606482011-07-04T22:10:00.005+02:002011-07-04T22:19:44.065+02:00

comín, a xiculate, dos teus beizos.fun devorada pola furtividade dos teus alentos,embebémonos na concavidade dun silencio.depositados no fondo dunha lembranza,suspendidos polas bágoas da incertidume,só a distancia nos achega aos banquetesde agarimos, encubertos, en padals humidos.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-11354731232614122312011-06-28T00:01:00.000+02:002011-06-28T00:09:35.211+02:00

m'has xuclat l'inociencia massa depressa,deixant-me l'espelma de l'inconcient apagada.feble i desmemoriada, m'allunyo,fent enrrevessades voltes entre les fileresdels morts, que he dut vestits, sense pudor ni seny.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-19714941216237167052011-06-23T21:44:00.002+02:002011-06-23T21:47:58.876+02:00

ardo na paixón do encontro.envolta nos tecidos brandosdun corpo alleoque me corresponde con extrema paciencia,consumindo,no intre excato no co lume me bica,as fíascas de min que quedaran ao marxe.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-17621955842655768192011-06-22T14:02:00.004+02:002011-06-22T14:17:24.378+02:00

deixein as ás na portapara non queimalas nos infernos das túas verbas.achegueinme espida para que me xulgasese novamente me condeas a unha morte lenta.esta vez non penso escapar,quero cos corvos esgacen a miña carne,cos risos aniquilen os meus sentidos,e verte feliz pola miña desintegración.en rematar a túa tortura,se queda algún anaco de min,pídolle ao lume co queimee que coa cinza se tingan as

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-35703776576769808962011-06-21T11:49:00.004+02:002011-06-21T11:56:59.353+02:00

esquecín a miña identidade ao sentir, os teus ollos, pousarse na incertidume dun agarimo pronunciado.os cantís abríronse dentro de min,formando as liñas da locura,a compañeira de viaxe que te alonxa,que nos achega.somos seres abnésicos de nós,rumiantes das verbas,infinitos viaxeiros de peles alleas.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-37728869395473587332011-06-16T22:13:00.004+02:002011-06-16T22:46:27.807+02:00

configurada cos fíos, doutras teceduras anteriores,mergúllome nos dedos da túa hostilidade.as veces, mollo os beizos nas fibras que esqueces ao tensar o bastidor sobre a miña pel aínda enxutia.consigo terte moi perto, tocarte case co alento,sentirte na humidade que me invade.alleo aos meus pensamentos,crábasme a madeira torneada das palabras secas,irrumpes na cubeta onde as texturas se

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-45716546125857919932011-06-15T15:23:00.003+02:002011-06-15T15:31:30.946+02:00

remecendo, co garabullo da indiferencia,observas os nosos corpos misturarsebaixo o calor do interregonte.faiste invisible a nosa batalla.somos as lobas famentas que se deboran mutuamente,os ingredientes perversos do teu pensamento uniforme,unhas sombras no papel pintado das túas paredes.transfórmome nunha furia descontrolada,aliméntome da miña rival nunha loita frenética por desaparecer.agardas,

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-80440065685734663152011-06-10T14:50:00.002+02:002011-06-10T14:55:10.529+02:00

cardiovasculas nunha intensidade efímera,a que o marca páxinas do meu alento,che indica con cada exhalación.formulas unha palabra nova a cada agarimo,cando o contacto, do teu latexo a miña incongruencia,fisura as portas que nos protexen.nun berro silencioso,proclamo, unha vez máis,que desexo ser túa.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-58151932193345038582011-06-09T22:33:00.003+02:002011-06-09T22:46:12.163+02:00

refráctasteme dende a pel ao universo,dende os poros ao mollo,dende o silencio á dor.no teu ollar difraccionado, vivo,invisible ao reflexo das cavidades que me proxectan.agardo, na noite inachegable,que rotemos paralelos,en sentido inverso,para que nos polaricemos sexaxesimalmente.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-3332083867284176172011-06-01T13:19:00.006+02:002011-06-01T13:34:52.241+02:00

atranco as forma.imaxes, de sabores impensables,percorren o medo a esquecerte.suprimo os agarimos,afondo nos ollares alleos, buscándote.teño a boca chea de lembranzas,de momentos nos que as bágoas se limpaban con viño doce,e os bicos eran a fonte inacabable de vida.habítasme,achegandote, cada vez máis, as formas que atranquei,levantando as llancras para escapar de min.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-8201216441819213652011-05-28T20:28:00.003+02:002011-05-28T20:41:59.853+02:00

resisto na liña invisible da cordura.atravesada polo ferro,mantéñome en pé,vendo o sangue que mana dos buratos infrinxidos.abandoada na corda,esquecida, baixo o lume da lembranza, en silencio,resisto na liña invisible da cordura.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-1306331264785775172011-05-27T21:02:00.005+02:002011-05-27T21:11:07.764+02:00

constantemente dolorida, arrástrome polas pedras de peles alleas.intentando atopar a miña identidade,regalo a vida entre telas e ilusións perdidas.do outro lado, demasiado lonxe,agardas.sen xulgarme, sen pretender que te vexa,en silencio.observas a miña destrucción e agardas.as veces unha verba en forma de bagoa consigue que te mire,que vexa como me obsevas,pero cega de deseperanza idolatro outra

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-77483330289288611872011-05-27T00:25:00.004+02:002011-05-27T00:35:50.591+02:00

habítasme dende antes de saberte,cando as horas contábanse en gramos de palabrase o teu ollar inquedo buscaba onde refuxiarse.coñézote cando te soño,aínda ancorado na lembranza dun agarimo inexistente,a ponte, que desdebuxan as miñas mans baixo as túas,sen verbas nin tempo para habitarme,para habitarte,para soñarnos,neste mar de cumulonimbus no que agardo.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-11740502624396049022011-05-12T20:07:00.000+02:002011-05-13T22:32:03.118+02:00

configúranme partículas aterradas, que se manteñen unidas grazas ao medo á desintegración.mesmamente eu, colada aos teus beizos, aterrada mantéñome, desconfigurada polo medo á bípeda diserción das túas partículas.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-31104339231466082392011-05-12T02:17:00.000+02:002011-05-13T22:32:02.544+02:00

trémenme os sentidos cando o accidente dos teus dedos percorre as miñas incertidumes.contraigo os músculos, amósoche a naturalidade estudada,soño.penso nas túas falanxes abandoadas ao infinito da miña suavidade,nos teus beizos esquecidos sobre a miña axitación,en ti nun agarimo eterno, mentras as voces se apagan e fechan as portas,botándonos, de novo, das fronteiras dos posibles cara a realidade

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-8899430152278879752011-05-10T17:04:00.004+02:002011-05-10T17:47:30.170+02:00

síntote escapar polas costuras da miña anatomía,por entre os poros da tela que nos cubre,sin pudor nin forma, óllasme, escápasme.camiño pola incerteza de quen se sabe morta,de quen descoñece o medo e lambe o prohibido dunha existencia corrupta,a que as mentes debuxan na brétema do impronunciable.e aínda así, saboreo os teus pasos,como pechas a porta e desapareces,e queda, atrofiada pola

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-83825795416193968492011-05-07T13:32:00.002+02:002011-05-07T13:47:32.575+02:00

pérdeste nas sésegas dun contorno de muller,pendurado, entre elas, áchote,aínda mollado dos encontros anteriores.fíltrasteme polas costuras,sen pudor nin medo desprázaste polas liñas prohibidas,e con dubitativas falaceas atesourasme nos teus beizos.agardo que as telas non se desintegren, cando descubra, de novo, o teu ollar na treboada.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-31387764163352513362011-05-03T23:08:00.002+02:002011-05-03T23:58:06.409+02:00

perdido no medio do mar, agardas,co son da miña voz,consiga guiarte, de novo, cara a esta muller cansada.unha única vez fuches meu,pero cada átomo que me compón,garda a esencia do non esquecemento.dende o alto das lastras berro,coa forza toda dunha existencia muda,para que se o non son, pode, volvas a atravesar a néboa,cos teus ollos co mar retén, no ben medio,lonxe da lembranza única que nos

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-23372191655310173972011-05-02T21:31:00.003+02:002011-05-02T22:20:26.356+02:00

os beizos reprimen os xemidos mentres as bocas se devoran desesperadas,coa impaciencia de quen se teme descuberto, non polos espectadores atónitos,se non polos ollos abertos de quen, devorando, devora.o cerebro reflexiona, entende, analiza cada palabra, incerta, que os beizos expresan para xustificar, sen senso, a inquietude dos corpos sobre o suor de realidade absurda, disfrazada de nostalxía

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-86733998963150252872011-05-01T14:28:00.002+02:002011-05-01T14:40:35.568+02:00

afortunada a pel que descoñece as verbas.os dictados estúpidos de fraseloxía incógnita,esa que cando me falas empregas,antes de deixarte caer nun agarimo eternosobre as branduras todas da miña insensibilidade.afortunados os beizos,que conteñen a lingua inqueda que calada fai que baixe as armase me entregue gustosa ao ritual silencioso dos teus discursos.afortunado ti,que imploras idiomas e

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-10533225711055461912011-04-30T21:50:00.003+02:002011-04-30T21:57:03.980+02:00

detense o tempo baixo as pálpebras molladas do noso dialogo.mudos, ante a liquosidade do noso pensamento,informamos aos curiosos de que non sempreimos pensar calados.namorados dun agarimo indómito,berramos, novamente mudos,a esencia da dor contida,a de estar separados, neste intre, do que, as veces, pensamos.e non son eu a palabra, nin ti, por descontado, o verbo,pero xuntos predicamos, neste

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-72841079283168064182011-04-28T13:17:00.003+02:002011-04-28T13:23:00.888+02:00

desentégranse os bicos baixo a néboa.non lembro o sabor da túa pel,esquecín o salitre da miña linguaemerxendo do mar das túas caricias.profunda e fría agardo co solme reviva entre os teus brazos.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-24862951047049263652011-04-24T21:04:00.004+02:002011-04-24T21:13:36.089+02:00

téñote gardado nunha caixa,aquela de brilantes cores na que, as veces,enredabas.lévote pechado nese espazoque algúns chaman soños,o lugar onde as ilusións xogan ceibes cos desexospara aniñar no peto onde, como xa che dixen, gardo a túa caixa.transporto, con escaso traballo,a rede de pensamentos alleos,o liño vello no que xogabas a ser ti mesmo,a forma do que lembro que eramos antes de meterte na

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-49096979777868976222011-04-23T14:09:00.003+02:002011-04-23T14:17:57.322+02:00

enyoro la musicalitat del nostre cos entrellaçat,de les teves mans, mullades, passant les pàgines,mentres en silenci, em llegies la pell.enyoro les mossegades d'unes dents desconegudesque em traspasaven l'ànima com si fosin espinesd'una pasió, que em va fer adicta als colors que la gent no pot tocar.enyoro que els nostres ulls abdiquessin furiososquan les paraules queien d'una muntanya de lletres

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-69490744056637524962011-04-20T16:04:00.003+02:002011-04-20T16:12:54.970+02:00

deseño as formas do verbono lenzo da túa epiderme,a que non acho alén das miñas lembranzas.fuches o visitante nocturno,o viaxeiro incansable,aquel que cando as pálpebras pesan,se filtra polo humor vítreo con pés de la.comparto coa chuvia todos os pensamentos,para que se regresas a min,poda acollerte virxe de palabras,sen tesouros no peto,e cos ollos pechos.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-16968869303749476042011-04-20T01:28:00.003+02:002011-04-20T01:39:15.577+02:00

volto a sentir o teu alentona miña memória.a pel encóllese cando transpiras por ela.afoga a tela calquer desexo anterior,novamente vivo na morte eterna dos teus brazos.como un vello amante visitasme sixilosoe cando creo que non existesrachasme a ialma en infinitos anacospara que nesa pesquisa eternasepa dunha e para sempre que nuncaestiveches a máis de tres milímetros de min.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-91336853772503896542011-04-13T15:36:00.004+02:002011-04-14T00:01:06.017+02:00

cando a tensión do teu corpo me atrapa entre a pel e as telas,agocho os desexos entre a humidadedas palabras e o incoloro dos berros.tampouco fomos libres antes,como para que neste acto todo quede sen cadeas.rexistro os petos en busca de forza,pero segues aplicandóme o alento,esmorecendo a miña conciencia,dobregando o meu pensamento,inflamando cada célula deste serque fuxe do meu corpo.cando a

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-34566356501675004892011-04-08T09:49:00.000+02:002011-04-08T10:14:59.326+02:00

contida, nun alento eterno,as conclusións aterécenme no peito.desprázome pola liña da cordura,con axilidade felina,esquivando as formas do pensamento,agochando cada fíasca de min.do outro lado, os ollos.as miradas efímeras que me xulgan,as bocas fechadas que me internan,sen sabelo,nun universo propio do que xa non podo escapar.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-23532320263961774622011-04-07T09:17:00.003+02:002011-04-07T09:20:04.256+02:00

pendurado nos meus beizos, áchaste cada mañá.latente e agarimoso,desexas que a miña exitación descubra que me observas.prometo ser túa na noite,cando os ollares durman,pero non pretendasque a clandestinidade o encha todo.eva méndez doroxo.

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-32090971561324083712011-04-06T14:50:00.003+02:002011-04-06T14:56:01.801+02:00

esgoto os sabores despois do noso encontro.segues pendurado na miña boca,as papilas bombéanme a túa esencia,o padal comprime a lingua coa esperanza de non deixarte ir.fecho os ollos,trago, angorde, a saliva que te contén,e alongo os segundos para facerte eterno.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-84330367890023964452011-04-06T10:58:00.004+02:002011-04-06T14:47:12.658+02:00

sen remordementos achégome.deixei os medos na porta,espínme de palabras eternase botei por riba o abrigo das miradas.a miña lingua está inqueda,non lembra o significado do silenciocando o teu corpo non está lonxe.abanzo sixilosa polas túas estancias,nas que ciumento gardas o pasado,nas que escéptico observas o presente,nas que con perigo evitas o futuro.abandoei as máscaras dos meus tempos nos

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-20371808380625282652011-04-05T21:49:00.003+02:002011-04-05T22:00:52.498+02:00

quedei aberta.polos furcos escápaseme a vida.ti, pétreo, agardas cos feitos se calmen,óllasme sen verme.cada gota de sangue que abdíca do meu corpo,aniña na eterna despedida dos amantes.oscura, entre a neboa dos pensamentos,imaxino que as feridas non son fondas,érgome no derradeiro alento,e crávoche con forza o meu corazón no peito.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-44755584228089318982011-04-01T15:08:00.004+02:002011-04-01T19:32:36.228+02:00

tampouco pretendo que me entendas.confórmome, simplemente, con que as miñas verbaspenetren a túa dermis.que cando os ollos se aproximen á vixilia,o sangue che bombee a miña voz por todo o corpo.só intento que ao espertar, cando a túa mau me busque morriñenta,a túa boca se seque atónita por non terme.quero, novamente, que descubras o que significo,lonxe e perto dos teus beizos,superficial ou fonda

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-40776970094679767422011-03-31T21:09:00.002+02:002011-03-31T21:49:45.666+02:00

feita un nubelo descendo.coas ás roidas,as plumas molladas e o bico silenciado,aterro, na biscosidade dun corpo alleo,nunha carne con olor a papel de avellaneira.despréndome de min, dos accesorios de toda eu.quedo tan só coa boca,co nariz para percorrer enteira esta nova pel, este novo olor,esta nova vida, para a que me sobran sentidos e me falta tempo.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-28676083666904203302011-03-29T10:55:00.001+02:002011-03-29T10:57:32.369+02:00

por cada gramo de min un quilo de ti.por cada centímetro de ti un quilómetro de min,por cada segundo de eles, un día de nós.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-79964509721780370692011-03-24T23:51:00.004+01:002011-03-26T16:19:37.930+01:00

internamente, na compilación dos corpos, suxiro.afastándome a humidade da boca,lentamente,existo.con redención asfixiante amaño o pelo,antes de esquecer, completamente, a túa carne,o teu suor, as túas mans, o sabor a liberdade nas nosas linguas entretecidas.non existes na miña memoria.a miña pel espiuse de ti.non lembro o teu nome nin a túa cama.escapáchesme do sangueinflamando as miñas

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-79744409847707041692011-03-21T13:16:00.003+01:002011-03-21T14:14:54.935+01:00

navego polas profundidades do meu pensamento.as lembranzas arden no peito,as bágoas encheno todo.escrava e perdida óllome no reflexo das sereas,musas mortas pola incredulidade do home,que me acollen como irmás nas augas do esquecemento.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-6818229940946340772011-03-18T02:36:00.001+01:002011-03-18T02:39:31.618+01:00

escarbo nas feridas que como cantís se abren na perplexidade da miña pel.agochado, nas fíascas do esquecemento, agarda o teu recordo,o das bocas descoñecidas e os desexos infinitos,aquel que lonxe me queda cando me ollas invisible baixo o microscopio da indiferencia.inventáchesme e agora, cando a gravedade me aproxima ao chan, ignoras cada minuto do meu alento.penso que non existía antes, cando

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-75520139807681589232011-03-17T12:39:00.003+01:002011-03-17T12:59:52.767+01:00

et somio en els colors del ahir,de quan els teus llavis vigilaven les meves pors,i les llengues, verges de records encara,s'enfonsaven en la dramàtica tasca d'acomiadar-se,un matí rere d'altre.sense treva les caricies lluitaven en la nostalgia d'unes pells transparents,les que ara enyorem entre les boiresd'un somni incandescent.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-21524212931024653392011-03-16T14:37:00.002+01:002011-03-16T14:45:10.763+01:00

desexo ser contida na túa boca,pronunciada coa túa lingua,que me expulses angorde.desexo ser a verba que aniquilas contra o padal,fronte os dentos.morrer unha e mil veces nos teus beizos,acharme espida, novamente, na túa saliva.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-80494315626916793652011-03-15T00:35:00.002+01:002011-03-15T00:39:39.163+01:00

incerta agardo co esquecemento me aprese.mergúllome no son da indecisión,no alongado filtro dun pensamento.non creo en min mesma,nin na cadea de ollos que me xulgan,silenciosos, baixo a neboa dos interrogantes.formo parte do alleo,configúrome nas verbas duns beizosque me son descoñecidos,agardo que unha lingua estraname percorra para deixarme ser libre por cada segundo de angustia.eva méndez

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-28171066514599117982011-03-13T12:17:00.002+01:002011-03-13T13:14:36.130+01:00

eterea liña dos desdebuxados peitos dunha mullerfiltrada entre os meus dedos de musa.vérteme a súa turxencia angosta,esquecida xa polos homes,admirada na boca ceibe desta muller que declama.afondo nas difuminadas cores do impreciso,acaricio a morriñenta idade das lembranzase agocho a vergonza de adorar o corpohumido que me contempla,quente e vivo,desexoso, impúdico.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-23511492866573231172011-03-12T19:00:00.006+01:002011-03-12T19:35:18.626+01:00

esnaquizada baixo a tensión dos teus beizos,o peito danza a frenético ritmo,sen sospeitas, chuchásme a ialmacontida nos alentos que hai pouco adorabas.son a escraba do medo,a doncela do rumor da mente,unha deusa desterrada.a túa pel, edén de inmortales caricias,desexo.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-38772642296138832772011-03-09T22:03:00.002+01:002011-03-09T22:08:34.067+01:00

afondo na textura dos corpos,entre as telas,baixo as identidades ocultas.tezo unha liña infinita de agarimos inventados,de alentos que me fan tremer,das necesidades da ausencia.esgazo baixo a pel, os músculos,na pertinente pesquisa do desexo,da primitiva percusión,que me faga palpitar, novamente,como cando estabas en min.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-69801057744595829002011-03-02T21:51:00.002+01:002011-03-02T22:54:12.039+01:00

a pel doe cando os dedos me apresan o medo,composta de ausencias,a vida,informa novamente de que a carne e a pelson os ingredientes do esquecemento.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-3708573798293777582011-02-18T12:59:00.002+01:002011-02-18T13:02:35.897+01:00

nos pes a andaina do medopésame aínda, como a lousa dunha pantasma,que agardando a indirencia, alumea o meu nomecon alento de morte.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-84332753433159787722011-02-17T13:04:00.002+01:002011-02-17T13:19:15.844+01:00

m'invaeix la fragancia gélida del llavis absets.pels porus se'm filtra l'excés de nosaltres,les humides particules del material que ens contenia,la forma petrea de l'alé contingut,batent de tú.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-21979849423107465542011-02-16T11:04:00.004+01:002011-02-16T11:33:34.551+01:00

vestida coas paixons efímerasdesando a distancia do tempopara agochar as miñas brandurasno ferro dun encontro aprendido.morriñenta, a tela, desfaiseme a cada paso,amosando o banquente que agardapara ser aderezado coas especiasdun ollar vaporoso, antes de que ela, a tela, o descubra por completo.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-82303064969210646282011-02-14T13:11:00.003+01:002011-02-14T13:55:23.178+01:00

quedáchesme nos recunchos da ialma,nas sésegas do corpo,nas bagoas dos encontros líquidos.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-37977204911522838102011-02-13T20:03:00.003+01:002011-02-13T20:22:33.763+01:00

as dentelladas do extraordinario agóchanse entre os ollares marmóreosdo inconcluso da nosa existencia.tamboril esnaquizado que frena as verbas agónicas que me lanzadende a barreira do son,na outra punta do catéter.reflexos absurdos dunha vidaque por medo a ser vivida,se nos escapa do presente,aniñando entre os dentes do extraordinario.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-86029302686128994932011-02-13T19:27:00.003+01:002011-02-13T19:47:08.180+01:00

indefensa, ardo nas paixons do medo.abandoacheme hai tempo e estou cansa,furadada e oca sen ti.non me aturo,non desexo o efímeronin agardo que me visites novamente.son un nobelo de pel e osos,un agocho de min mesma,do que noutrora fun,de quen queimaba en vez de ser queimada.os fíos anódanme a gorxacoa forza das palabras que se pronuncianno silencio das filas traseirasdo teatro chamado vida,

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-39355000008550660652011-02-09T23:07:00.002+01:002011-02-09T23:24:33.642+01:00

quan les teves mans s'enfonsenen la foscor de les meves formes,el temps s'atura,els segons es transformen en milímetres,les caricies en hores,la pell en dunes del desert d'un silencique es fa etern entre els gemecs de les agulles del rellotge.eva méndez doroxo(escoltant infinite excursions)

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-81570348088820153902011-02-08T14:09:00.004+01:002011-02-08T14:36:58.317+01:00

compensada evanescencia na cadencia da personalidade.tomo notas.aprendo as formas femininas dos meus dedos atrofiados,espertando do xélido soño no que estou atrapada.as cordas ténsanse sen ter en conta a fraxilidadedo corpo cas conten,son o recipiente no que as cousas trancurren,no que o tempo non se detén para ca miña dermis, aínda tensa, se hidrate e volte ao estado natural das

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-66066479275150923512011-01-25T14:38:00.002+01:002011-01-25T14:50:07.338+01:00

incontrolable.combinas os dedos e o verbopara espir cada centímetroda fraga que me contén.furacán de beizos e humidadespara repoboar os ollos arrasados,a mente impensable,as bocas trementes,o desacougo das fermosuras perdidas.e acostumada a escapar,escapo,conteño o alento, desaparezo,muto una derradeira vezpara sentirme libre novamente,sen forma expiro,imprimome nas follas non escritas da túa

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-85867435349310473802011-01-24T21:02:00.005+01:002011-01-24T21:25:13.455+01:00

nas caricias silenciosas que debuxo nos teus xestos,intentas explicarme cada palabra túanun nó de miradas incomprensibles.accédote polos beizos mollados,cando os depositas na miña pel desconfiada.imaxínote cando os ollos non poden vertee o ollar pérdese nun diálogo infinito,baixo a brétema dos interrogantesque algún día ceibarás ao lume.non me coñeces e escápasme,acumulas quilómetros de

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-59776334717425229032011-01-24T20:34:00.004+01:002011-01-24T21:01:13.337+01:00

totes les tortugues del móns'arrosseguen per la pell arcaica d'una caricia erronea.afortunada la distancia que entrebadalls i eclosions ovíperes,fa que les potes sense empremtas'enfonssin en la greu foscordels crits de mitja nit,quan la lluna pentina tots els rínxolsdel mar ferotge,abans de que elles,les que tot ho han viscut,enfonsin l'alé per darrera vegada entre ell i els teus records.eva

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-16084009651928982922011-01-05T14:01:00.007+01:002011-01-12T18:39:08.661+01:00

acostumada a reptar nas profundides do inconsciente,sorpréndesme coas verbas explícitas.os agarimos íspenme do medo,artellan unha rede na que precipitarme,malgama de sons e texturas na que perderme é unha experiencía utópica.quero formar parte das pegadasdos pasos que facemosagora sen paus nin rodas,só cos pes espidos do que é sinxelo de novo.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-55770619727272083822011-01-04T13:31:00.006+01:002011-01-04T14:02:43.858+01:00

amplio la forma dels recordsper imaginar que les teves mansdesitgen perdres en els meus secrets.enfoco les nines dilatadesde l'incredulitatal despertar-me sola entre els llençols mullats.ofego cada gemec abans de la darrera mort,quan el foc m'inflama la gol·la de la desesperació.eva méndez doroxoamplio a forma das lembranzaspara imaxinar cas túas mausdesexan perderse nos meus segredos.enfoco as

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-40085942910128020882011-01-03T19:58:00.003+01:002011-01-03T20:44:20.974+01:00

esnaquizo os membros da incertidume,adovoos coas especias do inconfesable,remezo a mistura e engado o salitredas bagoas contidasentre o paso do tempo e a velocidade do alento.deixo reducir a mistura na lentitude do lume,o que prendéramos hai anoscando inxenuos acariñabamos as cunchas,sen sabernos canívales do tempo.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3333352639771379729.post-75831081618970272372011-01-03T17:44:00.004+01:002011-01-03T19:49:35.066+01:00

apréndome as sésegas que conformano noso perfil mollado baixo as follas.reptando con conformado sixilomergullámonos na pedra,entre o vello e o incerto,nunha premisa de alento,no composto sistema métrico dos beizos inflamados.ardida quedo, tras o paso do temporal,con forma na neve e a pel escamada,consecuencia transitoria da cambustión espontanea dos teus ollos.eva méndez doroxo

concubina da mortehttp://www.blogger.com/profile/03617533402546186769noreply@blogger.com0