til

e cando o infinito cae do ceo
para encherme a pél,
deteño o tránsito das horas.

eva méndez doroxo

as portas do inferno

medran na túa marisma
ocultos pensamentos de ídola.
non es máis cunha maraña de pél
na que, ás veces, outro ser se perde.

aínda así, pretendes ascender do inferno
ao verde paraxe que nos separa,
cuspindo impropias verbas ardentes,
para o gran público,
que na area,
agarda o sangue quente
dunha inusual  e andróxina marabilla .

aquí estou,
na espera da materia da que se compoñen os teus soños.

eva méndez doroxo

esquezo

por tantas veces esquezo que estás aquí,
que te entreteces a min coa forza dos fíos da arañeira.

golpeas con forza a miña conciencia,
agrúpaste nas células e dasme o teu sentir.

aínda non comprendo,
aínda non son quen de oirte,
pero agardo deitada sabéndote en min.

eva méndez doroxo

linfa

impudicamente ollo baixo a pel.

tic tac

árdeme a pel co vapor de non terte nela.
subliño cada pensmento errático nesta inconstante presencia do ser.
existes en min?
ou es simplemente a sombra xeada que me agarda trala fiestra?

eva méndez doroxo

lemon, ginger and frog.

estradas dilatadas percorro en tres segundos,
antes de co sol me arda
deixando as escamas a xeito de pel.

sorrío andróxina,
agardando a néboa para voltar a ser eu.

eva méndez doRoxo

arábica con cardamomo.

penetras na porosidade, aberta, das miñas dúbidas,
confundindo os milímetros de pel que nos configuran.

eva doRoxo

prima de risco.

as unidades de tempo,
mídoas en segundos sen ti.

eva méndez doroxo.

tineria

un instante antes de morrer, tremín.
foi o reflexo da vida acontecida,
tres segundos de nós.
un espasmo co contemplou todo.

eva méndez doroxo

letras de sal.

reflexo,
unha pel marcada.
 caricia,
cinco gramos de sal nas pálpebras.
morte,
percorrido infinito entre nós.
atida, na ouriceira dos pensamentos,
exploro a incongruencia
de cada xesto.

eva méndez doroxo

corcheas

desentégranse os bicos baixo a néboa.
non lembro o sabor da túa pel,
esquecín o salitre da miña lingua
emerxendo do mar das túas caricias.
profunda e fría agardo co sol
me reviva entre os teus brazos.

eva méndez doroxo

medidas do corpo

por cada gramo de min un quilo de ti.
por cada centímetro de ti un quilómetro de min,
por cada segundo de eles, un día de nós.

eva méndez doroxo

birutas de xocolat

nos pes a andaina do medo
pésame aínda, como a lousa dunha pantasma,
que agardando a indirencia, alumea o meu nome
con alento de morte.

eva méndez doroxo

esqueixada

cando me percorren as patas do esquecemento,
afloxo os músculos e inspiro
os vapores dos encontros
sobre as brasas,
cando as linguas aínda queimaban
as texturas do medo,
e os ollos eran salvaxes e o mirar ceibe.

eva méndez doroxo

kit kat

neve cae na fraxilidade do noso encontro.
amorense os textos debaixo das teclas,
correspondeme a min ser a ferida silenciada,
a musa escraba do explícito,
o cordel que inventa a forma do teu xeonllo.

eva méndez doroxo

tss

as letras tórnanse infinitas cando o silencio invade os meus dedos.
soño coas inhalacións do inconsciente,
coa forma crecha do teu cabelo,
coa caída das pálpebras ao bicarnos,
con nós.

eva méndez doroxo

tattoos

tatuada, a nosa vida, na pel, no teixido, en nós.

adicta 2

meixelas de suavidade infernal acarícianse na discreta oscuridade.
só lembranzas deses días nos que conspirabamos en absoluto silencio.

eva méndez doroxo

adicta

compro, no mercado dos imposibles, esa droga chamata TU.
abastézome por séculos,
incorporándote a miña dieta diaria.

evaméndez doroxo

astronomía

erecto corpo marciano,
fonte de inumerables bágoas.
tórnome escuma inflamable en contacto con elas.

eva méndez doroxo