entre horas

mollo.

as notas estornudan nos miolos,
derrétenme o sentido,
corrómpen a eternidade; o silencio.

mollo...

tabilhona.

acortando distancias coa morte

precipítome á profundidade dun agarimo que me é alleo.
deslízome polo fío da navalla da incomprensión: absurdo boneco que me ollea, sorrindo, dende a comodidade do inanimado.

preferín morrer na loita,
no dinamismo da esencia,
antes que vivir eterna, adorada e pétrea nuns beizos descoñecidos.

eva méndez doroxo

i

i sobretot desitjo que la nit no acabi per seguir somian-te.

eva méndez doroxo

prácticas de tiro

na revolución dos dias arrastro as pegadas dun deserto de incerteça.
caçadora furtiva do infinito inferno,
no que alçarme sonámbula coas maus cheas de sangue.

tabilhona

xxxx

doeme a pel nas lembranzas de teus dedos.
sinto teus beizos de mel noutra boca,
engúleme a desesperación,
teño medo a perderme no laberinto dos recordos,
atravesar o rio do esquecemento e alonxarme de min mesma.

eva méndez doroxo

trasposición

cando as bágoas se perden entre nós
mordo os beizos mestura de zucre e sal,
ardo na polución combustible que contén os nosos corpos,
xurdo noctámbula de entre a chuvia furtiva na que nos perdíamos.

eva méndez doroxo

e

non teño medo esta noite.
o frío xeoume a capacidade de sentilo.

ollo pola xanela e vexo o baleiro deserto de sal.
a porosidade na que afunden os insectos cristalizados polo sol.

eva méndez doroxo

coconut

fúndeseme a terra baixo os xeos do equilibrio.

conspiro cravada na incetidume,
resumese a vida en tres momentos: non nacemento, vexetación, morte.

eva méndez doroxo

control

tormenta de sal nas pupilas dilatadas.

conmemoro cada minusculo detalle que a lembranza non aniquilou.

somníferos elaborados equilibran meus teixidos, non mano sangue.

escoito o silencio grabado nos oídos: ambulancia, martelo hidraulico, teu susurro.

non vas voltar a lerme,
quero que resigas as liñas escritas no teixido: pel.

transformachete en paixaro e escapache de min, non te atopo, non te busco.

sobresalir entre os señais de puntuación, beberme a salitre pupilar, encherme de ficción novamente.

eva méndez doroxo

loc xxx

respirar neste instante máncame.
preciso arrastrarme baixo o chan, reptar cobra oscura e deixar miña pel absorber os gases da vida.

modifico os sólidos contra as uñas de salitre e magnesio.
debo ser aspirada por un organismo maior.
un río de lava que penetra na porosidade dilatada do eu para cuspir as frustacións.

eva méndez doroxo

retállame

concretando os parámetros irreais, as identidades cruzadas nas que perderme.

abrir a boca inspirando os insectos que se apegan na larinxe.
morder os ollos alados sen sentido para desaparecer na profundidade dun estómago que nos dixire a todas.
mulleres coladas nunha traquea ferrada.

eva méndez doroxo

modelo pi 346

reinicio.

circuitos queimados, cables roidos pola chúvia.

boto de menos cada segundo no que a miña desconexión fíxote posible.

repetición do caos

renumero unha vida chea de números exponenciais.
matemática dos conxuntos, cada unha das falanxes que multiplico por cero para chegar a infinito.
invertidos factores de palabras que se agrupan en simples alineacions de ceros e uns... sempre a teoría do básico, sinxelo, doado... que invertido e exposto ao bater das ás da miña conciencia, dan paso ao caos.

tabilhona

carpe diem

MÓRDEME!rabioso por non terme.
como eu, destrozada na inmensidade dunha boca baleira.

Chántame os dentes ata o fondo dos ósos.

eva méndez doroxo

infinito 34

Un minuto antes de partir.
Xusto nese intre en que a distancia e o tempo comparten as partículas inomebles da existencia.
Ese segundo no que algo mudou e rexeitamos ser parte do que ía cocer no forno...
Agora que todo esto designifica o que entendíamos,
que empezaches a borrar da túa pel cada anaco de min,
que xa non lembras as risas baixo a auga.

Teño que marchar.
Desaparecer novamente e ser unha sombra, curar as feridas que noutrora me arrincaron da realidade.
Refuxiarme na invisibilidade dunha identidade non rexistrada.

tabilhona

sumerxida

navego intramuros,
na espesura do fétido ar que contén todos os alentos.
derretida e casual sinto que das miñas extremidades nacen centos de cabezas.
a vida múdame en minúsculos seres que se levan os meus órganos,
inscríbome en centos de personaxes sen ollos, nariz ou boca, que aprenderon a correr
solidificando a po dos meus osos.

eva méndez doroxo

represión numérica

atrapada na lóxica numérica,
reinicio a operación prima:
exaltar os sentidos dende o inconsciente-consciente-inconsciente.

resumida en catro símbolos que interpretar
erros e respostas ilimitadas.

non son matemática pero aplico a multiplicidade do ser
para poder chegar a ti.

terrorista pansexual me chaman por non ser máis que un individuo infinito.

tabilhona

000.0

a banda sonora da nosa vida non ten melodia.
é un continuo exercicio de improvisación
onde os instrumentos experimentan sons imposibles.
enroscados nunha danza silenciosa
rexeitamos a realidade que non invade, corroe.

tabilhona

compromisos

percórrido polo xélido sabor a ferro,
cedo a opresión da túa lingua.
víbora constrictor que me estrangula con cada verba impronunciada.

asesinado polo medo ao sufrimento
intentas berrar dende o meu neal funerario.
cosinche os beizos coa indiferencia,
agochado entre as plumas do meu corpo quente,
fuxes correndo.

eva méndez doroxo

conteño o alento para non respirarte.
tézote con dedos de araña,
para perderme nas lembranzas.