els enciams

incomprendida da comunicación.
remato as páxinas co sangue doutras vidas.
parézome a min mesma,
mais son algo diferente a todo eu.
comprendo as caricias,
os agarimos das telas,
disfruto os fios de cotón,
as cores no peito.

imposible adiviñar os pensamentos,
plasmar en 7 versos
as verbas concretas que nos especifican.

incomprendida,
afondo na desesperación dos que me tocan.

eva méndez doroxo

flamenco 4

es o número maldito,

a combinación dixital imperfecta.

non é posible sair impune amandote.

deformanse os cartílagos,

a figura circunfléxaseme e simplemente

abandoo a miña conceptualidade.

son múltiplo de ti,

unha obscenidade non nata

pola que loitar.

apresúrome, 

agochote no peto,

orballan dias de mutación.

eva méndez doroxo

medo

apodéraste dos meus teixidos acuosos.

quero pechar os ollos.
sentir ca miña corporeidade se funde co irreal.
non voltar a ser eu.

desexo cos pedazos do pasado,
a impresión irracional de experiencias se borre.

morro para non sentirte en min,
obrigada a alonxarte,
aparto as lembranzas e cuspo indiferencia.
ansias de non terte coñecido.

aínda así estás,
es.
existes en todas as células que me compoñen, na memoria xenética da arquitectura toda.

escapar de ti é a deconstrucción da existencia,
retroceder en e sobre min para impregnarme de descoñecemento: sabia sagrada que fervendo anhelo.

eva méndez doroxo

torturas de luz 1.0

trasmutación xenética das necesidades.
práctica eterea na que se mergullar con total ausencia de medo.
compromiso abstracto no que se sentar,
do outro lado,
luz

____: son ininterpretable. contacto eufórico presexual no que nos esquecemos de sentir.

- quixen dicir que non entendo, pero véxote: es transparente.-

todas e cada unha das partículas que compoñen a mente son organismos autónomos que reinterpretan os pensamentos.

_____: sinerxias coherentes. momento previo á luz.

tortúrame coa indiferencia que propois nos dialogos de silencio.
tórname musa pendurada na imaxinación de teus dedos.
faime xemir,
remexerme no irreal para sentirme viva novamente.

alónxaste de min a cada instante,
téñote entre meus beizos,
apreto os dentes fundíndote co sangue que mana cara adentro, na profundidade do ser que nos contén; atrapados.
atravésame mil veces coas falanxes ausentes de carne.
deixame convertir esta incredulidade no son previo á composición da simetria universal,
transportame naufraga de recionalidade.


eva méndez doroxo

fibras xx9

mudei a pel,
foi unha nova metamorfose,
unha viaxe ao fondo dos fluidos para desprenderme das ás atrofiadas.

mergullada na incomunicación orgánica afondei,
parou o son.
ingrávida e hipercalórica caín na profundidade do que non coñezo: a morte.

fun suprimida dende o teclado,
enterrada dende as bágoas,
esquecida máis aló do recoñecible.

tapáronme a boca,
encherónme o corpo de ferruxe.

envolta na ignorancia e crida na non respiración,
absorvin sabiduria,
comín vosos excrementos,
acumulei a forza do insecto e rachei as capas que me protexían.

tropezo co meu cadáver,
non lembro as miñas outras vidas,
sei delas polas tatuaxes da pel que abandono,
señaís inequívocas de que vivín noutras épocas.

surxín da complicidade do proceso,
completei o meu abdomen,
a miña transparencia texturizada e un organismo simple co que moverme na contemporaneidade.

eva méndez doroxo

he mudat de pell,
ha estat una nova metamorfosis,
un viatge al fons dels fluxes per despéndre'm de les ales atrofiades.

submergida en l'incomunicació orgànica m'he enfonsat,
el só ha parat.
ingràvida i hipercalòrica he caigut en la profunditat del que no conec: la mort.

he estat suprimida des del teclat,
enterrada des de les llàgrimes,
oblidada més enllà del que es pot reconeixer.

em van tapar la boca,
em van omplir el cos d'òxid.

envolta en l'ignorancia i creguda en la no respiració,
vaig absorvir sabiduria,
vaig menjar el vostres excrements,
he acumulat la força de l'insecte, trencant les capes que em protegien.

ensopego amb el meu cadàver,
no recordo les meves altres vides,
sé de la seva existencia pels tatuatges de la pell que abandono,
senyals inequívoques d'haver viscut altres époques.

he surgit de la complexitat del procés,
he completat el meu abdomen,
la meva transparencia texturitzada i un organisme simple amb el que moure'm en la conteporaneitat.

tartaruga amb maduixes

novamente fluo polo río-lume,
as túas verbas queimanme a gorxa,
desalentan a paixón.

derréteste na suavidade dun agarimo impronunciado,
baixo miñas xemas calóricas fundes túa polpa vigorosa.
somos aristócratas dos sabores,
os inauditos captores de sutileza.

abre un pouco máis a boca,
deixame entrar,
pousate en min e flue da necesidade mesma do incomprensible.

eva méndez doroxo

comendo da pota

en función do incomprensible: desintégrome.
na corrupta levedade do ínfimo: conxelo o sentimento amor.
perdurar é retallar a cadea, sobrepasar o tempo, enfilar a indómita sensibilidade allea,
e despois dunha loita a vida ou vida, conseguir mudar a identidade, seguir no mundo subterráneo,
sobrepoñer a natureza orgánica ao lixo do corpo en descomposición.

quero saber o que pedín antes de me esquecer de min mesma.
faloume nun susurro,
dende o lonxano eco da memoria.
apareceu a figura dunha pantasma, un ser alado (o non iniciado podería confundir con un anxo).

o resumo da incerteza,
da dignidade do peón que deambula polos teixidos do noso cosmos,
non é máis c'unha parábola da existencia mesma,
un de-sincronismo, aforismo do absurdo: permancer.

eva méndez doroxo

atrapada

desaparezo tras a negación.
teño que reinventarme peza a peza.

sen ti áchome perdida,
inconclusa.
borrador de min mesma.
quedei pendurando das letras.

aparento ser ingrávida,
orbito na inmensidade que nos separa,
o cosmos que nos achega.

aterezo baixo un sol de agosto prematuro,
e búscome quentar, nas verbas de teus beizos xeados.

eva méndez doroxo

transmutada

Tanto correr tras as bolboretas atolondra calquer intelixencia.

A búsqueda do amor, a felicidade absoluta, a recreación dos contos de fadas, lixo que verten sobre nós e que aterrorizaría aos nenos doutra época.
Fain-nos consumidores de aparellos extraños, de tecnolóxia en estado puro. Onde quedaron os diálogos, os matices da voz, o entendemento táctil?

Alónxamos toda forma de vida de noso camiño. Estamos envoltos de árbores sen follas, de esculturas de metal, de cemento e alqutrán endurecido. Hai mil anos que non vexo unha persoa. Os individuos son androides, imaxes holográficas doutra época, estan fríos, non pensan mais que en deborar enerxía.

A sexualidade é o mecanismo de reproducción obsoleto, xa non se precisa.
Non é preciso o ritual, non queremos a seducción, o medo ao ser rexeitado desapareceu.
Hai milllons de espectros famentos que encheran a boca coa deprabación toda que lles brindemos.
Non entendo porqué fuxístedes, porqué quedei sosinha entre tanta ferralla.

O Sol queima miña brancura inherte, o ar peitea miñas faccions borradas.
Ollo para o furado que queda entre os dedos da miña mau, aínda orgánica.

eva méndez doroxo

tormentos

escríbeme,
resposta miña interrogación permanente.
transpórtame a ese mundo no que vives.
deixa que beba os fluidos todos da vida.
logo desaparece,
engaiolate nunha caixa de madeira,
debórate polos lobos famentos,
cuspe a merda toda.

convírtete en pensamento mutante e xira 360 graus,
desintégrate como sonda mariña.

permíteme deborarte,
desgarrarte con precisión ciruxana.

ser o alimento dos outros.
dos que aínda non chegaron.
daqueles que en fuxir esqueciches.

atorméntame teu cheiro a podredume,
túa risa despiadada,
teus ollos envidrados.

lévame contigo ao lado oscuro onde habitan todos.

eva méndez doroxo

lembrandome

Ayer por la noche nos enredamos en la magia, preludio de un despertar al que robarle a caladas tu intenso aroma.
Siento aún tu cuerpo cálido, suave y dulce entre mis manos, mis papilas rezuman los sabores de la ausencia.
Al contacto con el paladar mi lengua llena la mente de sabores amargos en los que también apareces, me estremezco, un escalofrío recorre mi espina dorsal hasta perderse en los recuerdos.
No alcanzo a soñar otro momento de pequeñas cosas eternas que se vaporizan bajo los primeros rayos de Sol, sobre la almohada.
Te recorro.
Aún mantengo la boca cerrada expirandote en reposadas caladas con las que embriagarme de ti.


Onte a noite enredámonos na maxia, preludio dun espertar ao que roubarle caladas de teu intenso aroma.
Sinto teu corpo cálido, suave e doce aínda entre miñas maus, miñas papila rezuman os sabores da ausencia.
O contacto do padal na miña lingua enche a mente de sabores amargos nos que tamén apareces, tremo, un calfrio percorre meu espiñazo ata perderse nas lembranzas.
Non podo soñar outro momento de pequenas cousas eternas que se vaporizan baixo os primeiros raios de Sol, sobre a almofada.
Percórrote.
Teño aínda a boca pechada, expírote pousando as caladas para seguer bébeda de ti.


eva méndez doroxo

sempre con agarimo a quen me aporta pensamentos

badaladas

sometida, baixo a cadea lingüistica, entre teus dedos de cristal.
imaxínote espido, sen verbas na boca, co ollar baleiro.
rememorarte na anfinidade do sexo (quero),
na sumerxida historia dos silencios.

rescatar os alentos vellos,
as pinturas cavernícolas,
e mollarnos involutivamente nos agarimos de xeo.

o tic tac apresurase na parede, conségueme coser os beizos con fío de seda, mastigar a impronunciable retórica dun diagnòstico funebre.


eva méndez doroxo

mutantes

carne prostituida. deborada polos inséctos, predadores do tempo.

arríncanvos a esencia envolvendo as maus en éter: materia eterea dos deseños amórfos,
hipotese científica creada por filósofas do pracer.

rexeito calquer forma humana,
definición de poder abstracto ou concreción do verde.

renumerar o infinito, desordeando os factores para conseguir unha dixitación pura.
un número primo composto polo cheiro dos corpos que arrabuñei esta noite.

unha lexión de coleópteros acuden á chamada do mutante.
alleos ao sol queimador de vampiros (noutr'ora), dipositan os excrementos transparentes da pel deborada, do cheiro a vida indómita, aniquiladora.

sobrevivir nas sombras é doado.

resurxir da combustión dos corpos, na forma aterradora da realidade, sen disfraces, sen orellas.
sentir as patas da nación insectívora que precede ao caos e abrir a boca cazando unha intelixencia allea.
vivir plenamente os dias que transitan mutantes...

eva méndez doroxo

cartas numeradas

em fa mal la pell al no tenir-te a prop.

lémbrasme que existo, que aínda respiro nos conductos plásticos dunha metropolis.

aconsegueixo que signifiquis més enllà del temps.

arríncome os electrodos do peito.

baixo os teixidos: fráxil bolboreta de sangue.

retórica aprendida na mistura de area e chicle. non sei onde están os pes, pero adio o momento de andar espida pola habitación.

arrastrar o pasado pesa,
em submerxeixo entre teus osos e navego nun mar de pel.


tabilhona

jewish song

cando a dor acontece nunha intersección da pel é que non hai ósos dos que destecer o misterio.

a incongruencia de non existir, rodeada de alentos = expresión de vida latente.
simplemente lerme dende as unllas dos pes, no índice de toda a humanidade, amalgama de sabores.

normalmente afógome. non respirar unha leira propia de ar, ter que compartir o cheiro de coñecemento con cabezas destinguidas de azul.

remexo no areal, en busca dun óxixeno vexetal, algo producido e aínda virxe, algo no que expresarme en violeta, cor titílante de definicións variadas.

porque os mellores poemas son os que falan de amor, se aos ler teste sentido amado, reescribo a miña historia de espazos baleiros con palabras que insinúan especificamente que falo de ti. quen me le.

fozo novamente entre os vermes da inexactitude para sentirme morna e débil, deixarme chuchar o sangue por homes alleos a min, mulleres que desexan meus teixidos brandos para facer vestidos.

son vendida no porto, onde as pedras falan de encargos e diñeiro do que non se imprime nos bancos.
escrava, unha parcela de cartilagos experimentados en dar pracer a quen teña a chave da cadea.

eva méndez doroxo

esquizo 2

aínda é tarde para desaparecer.
xurdir dentre os mortos acrobáticamente e lamber o molo.
tranformarme en críatura sen nome e pasearme baixo o sol.

aínda segue a ser tarde para borrar teus bicos desta pel encarpolada.
cada dedo teu imprimiume a dor de ser amada,
a ilusión de descoñecer o límite do corpo,
rabuñando esperanzas perdidas.

agora, comida polos cocos do tempo,
sumida nos longos días de estío,
torturo miña pel co ar,
machuco nela para atopar as lembranzas que sei esquecidas.

tarde, chego tarde.

eva méndez doroxo

esquizo 1

á noite lembro que non estas.
recordo que esto só é un xogo ao que eu aínda non sei xogar.
véxote lonxe.

non entendo como me roubaches cada agarimo,
cómo recolliches a miña pel e enchiches a maleta,
deixando meus texidos ao ar.

son consciente da incertidume de erguerse apegada a unhas sabas aínda quentes,
pero comprende que é moi cedo para esquecer.


tabilhona

amosando os dentes

son a herba de namorar arrincada sen tino.
a po que enche os petos dun abrigo pechado baixo chave.

en ningures atoparemos rostros amigos nos que descansar,
unha tina de auga quente para deixar destecer os dedos reumáticos.

o tempo, ese compañeiro indesexado, énchenos o rostro de botox,
para intentar divorciarnos de nós.

as follas tórnanseme penedos que escachan,
o violeta esmorece lonxe do mar.

plántasme no teu pensamento, son herba de namorar.

eva méndez doroxo

a carne fría

sodomizada polas lembranzas na pel,
enróscome nos dedos sen unllas que me brindas,
para encherme de vida:
ciclo ingrávido no que todo existe
antes de nós, despois de min.

sen plurais o sentido absurdo da realidade destecida
na profundidade do meu atlántico.

perdinme nesta claridade e meus berros
afogaron o que quixen decir,
só quedan anacos retallados dunha ilusión no chan.

tabilhona

morfose

corpos trenzados a ferro.
unión perfecta da eternidade finita.
execución da sexualidade amorfa dun ser mediocre,
que precisa seu reflexo etereo nos seres informes.

somos execución sistemática de impulsos electromagnéticos.
unha píldora de caos fainos ser libres dentro da negación positiva.

médranme extensións fractarias nas pernas.
sorprendo a cada un dos ollos que me miran dende a indiferencia absurda
de vidas cheas de orden.

son calcetins verdes con puntos vermellos.
incomprensión comprendida.
persoaxes inventados dunha historia que remata antes de ter comenzo.

eso é máis do que ves hoxe dende a túa comodidade abstracta
de internauta anónimo.

tabilhona