interrogantes v2

engaiolada na túa boca, desfágome angorde,
remexo inqueda no teu padal sabor zucre e actualizo os xemidos.

constitues o receptáculo da miña incerdume,
dos meus desexos,
da desconstrucción de min.

podo ser túa?

eva méndez doroxo

areal

encara arrossego el teu sabor per les meves escames,
encara sento les llàgrimes dins l'ós, sota la pell.

miro les meves mans buides sense els teus petons,
formigueixo inquieta quan la teva presència m'invaeix.
en la inmensitat de l'univers femení t'has perdut,
ja no saps arribar al port dels meus llavis,
ni vislumbres les espurnes deurades del meu esperit salvatje.

eva méndez doroxo

atácame

agardo a cóncava forma das túa liñas.
presa da insustanciabilidade de non terte,
peregrino por desertos de letras
como meiga iniciada na recolección de vivenzas.
imaginario esquecido: o noso corpo tremendo, desesperado.
atravésame coas palabras pronunciadass ao carón da orella,
na miña esencia,
alí onde ninguén máis pode escutialas.

eva méndez doroxo

terras habitadas

o exterior cúbreo todo,
infinito territorio pel no que perdernos,
formular os silencios correctamente,
indagar na neboa do desexo,
aparecer colada a ti.

eva méndez doroxo

mapa do tesouro

os meus dedos transfórmanse en ferramentas para medir distancia,
para calcular os graos,
para interpretar o mapa da túa pel,
accedendo así aos tesouros ca gardan.
baixo un mar de telas navego,
na profundidade dos beizos embarranco
e son incapaz de izar velas,
para alonxarme das liñas isóbaricas dos teus ollos.

son cabo mollado na noite,
descubrindo o rumbo na fondura do teu corpo.

eva méndez doroxo

pentagrama

ancorada na malgama laberíntica das túas lembranzas
aparto o ollar da definición de beleza á que te refires,
a pé de páxina, oculto tras os dédos do que noutrora
chamein fotografía.

fundamentalismo do ingrávido,
nomenclatura absurda que desrecoñezo,
porque a infusión da vida me escalda angorde,
como para non queimarme, e así mesmo consumirme
quente de abondo como para que a miña esencia
se evapore contigo, a cada grolo.

deberías lembrarte dos beizos que sandaron as túas feridas
e agochar a prepotencia varonil tras esas uñas de gata
que tanto me arrabuñaron,
pero aferraste á nova vida,
a unha liberdade virtual na que pilotar outros corpos é materia divina,
e eu, agardo, non sei aínda o qué, pero agardo dalgún xeito,
cos sensores se desconecten e me vexas espida e doce,
ao carón ezquerdo dese peito que anhelo.

eva méndez doroxo

3%

lamber o cheiro a pel,
mergullarme na necesidade abstracta de ti,
conspirar contra os alentos,
rexeitar a imposibilidade humida de nós.

universo imperfecto de agarimos desertos,
concentricidade diagnóstica,
rapidez atemporal.

na herba, pendurados,
extravagantes baixo un ollar interrogante, doce, inesperado.

eva méndez doroxo

gris

delicada lingua,
ardentes beizos,
monstruosos ollos,
insondable corpo que me atrapa e me atesoura.

decepción animal,
tornasoladas lembranzas,
na tela, sobre e baixo dela.
suspendidos interrogantes,
extremidades ausentes,
bágoas de sal petrifican nas meixelas,
onde antes florecias,
agochanse as pantasmas agora.

regurxitan os corvos un pedazo de nós,
na inseguridade da frágil monotonía,
agardando a morte.

eva méndez doroxo

escoitando One Summer Day. Joe Hisaishi.

angoixa

imperfecció numèrica que m'arrossega als teus braços aterrats.
polució emocional conformada per les asimètries de les nostres respiracions.
enfonsa'm en les cireres del teu cos anfivi,
mossega l'incerteça d'estar lluny,
torna't gel per poder-te fondre
i beure't en glops d'éxtasis agònic.

eva méndez doroxo

ac_ceder-te

intrépito ollar que me percorre,
insalvable suavidade na que perderse.

maus,
pel,
ti.

eva méndez doroxo

Facenda Pública Deudora por IVE

técnica bicolor de desformulación asimétrica.
conciencia anormal,
funcionamento androide,
polaridade invertida.

tesouros de anteriores vidas,
astros e lendas que me enchen os pes.
funciono como un reloxo:
extremidades por imposión cósmica,
que xiran e se articulan
independentemente de min.
corrosión do evidente
para sulfatar as lembranzas dos dias de praia.

eva méndez doroxo

pronóstico reservado

escama a escama sucédome na túa pel anfibia.
rastreámonos angorde, desconfíados.
reptil e anfibio, mostruos baixo a auga,
humanos fronte o espello.

perdo a cordura, esquecéndome da miña forma, en teus beizos.
aprendo a ser eu aínda que me percorran as túas falanxes.

ollásme no ritual transformador,
humana-montruo-humana,
monstruo-humano-muller.

eva méndez doroxo

tattoos

tatuada, a nosa vida, na pel, no teixido, en nós.

volta da concubina da morte

familiarizada coa morte,
xogo,
no fío da navalla,
entrego o meu sangue ritual,
extírpome os ollos e os beizos,
achégase o clímax da noite,
sen accesorios, entrégome a ti.

eva méndez doroxo

en el castillo

incorregible,
eterea,
exhausta-exhalo.

el aliento corrompe la aniquilación esencial
que compone el yo.

falange sobre el pecho:me desgloso en capítulos para ser consumida.

no infravalores el poder de las cortinas de humo,
me lanzas, te abarco, me tienes.

los diálogos se superponen,
la formación del ego se difumina en un silencio heroico.
te quiero,
te anhelo,
te deseo,
te siento.
te pierdo.

eva méndez doroxo

del quadern d'obssessions

he emprés un viatge sense retorn,
un camí que s'esborra a cada pasa
i no permet girar cua.
especifico el meu estat natural a l'entrada del túnel,
no vull que cap dels altres espéctres que bordejan
les meves vides, s'espanti.
sóc jo, un ésser diminut, afortunat quan es sotmet
a la bidireccionalitat de l'ona expansiva d'un altre ésser
anomenat, a vegades, explosiu.
formulo la qüestió que em preocupa a la superioritat cósmica
i segueixo camí, sense fer dressera, sense tornar enrrera.

eva méndez doroxo

obsesions, seri XXXY

constantemente atravésasme,
enraizas nas miñas constantes vitais
e atacasme furacanado e doce.
increible apelación do irremediable
cando te fundes no oxixeno que me alimenta.
formulo a irrespostable pregunta,
infinito pretendes respostarme
facendo manar sangue dos meus ollos.
sigo na corda,
equilibrando o xeito inesquecible que teñen
os beizos sobre a pel.

eva méndez doroxo

adicta 5

perplexidade numérica cando te esnifo.
subes polas miñas fosas nasais,
a velocidade tórnase incalculable,
invades o meu cerebro en esfervescencia pasmódica,
e abandoasme coa lentitude do amante,
sen forma, sen pausa.

precísote tamén na boca.
non me abondan as lembranzas nos teixidos,
que sen memoria te borran,
descoñécente e aínda así, confundidos,
desexan cos invadas novamente,
como antes,
como agora.

esnifarte baixo as telas, novamente, adicta a ti.

eva méndez doroxo

adicta 2

meixelas de suavidade infernal acarícianse na discreta oscuridade.
só lembranzas deses días nos que conspirabamos en absoluto silencio.

eva méndez doroxo

adicta

compro, no mercado dos imposibles, esa droga chamata TU.
abastézome por séculos,
incorporándote a miña dieta diaria.

evaméndez doroxo