només per tú

et somio humida.
formo part del flaire que habita el meu llit, en la teva absència.
analitzo l'escalfor entre les meves cuixes, allà on abans existies tú.
mossego les paraules,
oblido el foc en els teus ulls, al fer-me teva,
al saber-me núa en la teva boca.
imagino que encara hi ets,
sota els llençols,
sobre el coixí al que un dia vas confesar la teva indiferència.

eva méndez doroxo

tempo da sega

linfática conmemoración do encontro.
famenta desintegración da corporeidade do líquen.
as maus cheas do baleiro que se anexa a ti.
o ollo complementa a lembraza dun agarimo impronunciado.
somos abellas en dança espectral,
artífeces da secuencia ingrávida na que oscultarnos.

eva méndez doroxo

moving around

qué existe entre a pel e ti?

cómo entenderte si a lingua se entretece nun dialogo humido?

astronave durmida,
malgama sonora de excusas para manterme lonxe,
para manterte a salvo.
a esfervescencia das personalidades
paraliza as moléculas en suspensión,
arrepiamos baixo as sabas,
entre elas, todo o que existe entre a pel e ti,
entre a humidade das linguas,
o nerviosismo das falanxes,
e o inapropiado das verbas.

qué existe entre a pel e eu?

cómo non entenderte si a lingua se entretece.

eva mendez doroxo

tss

as letras tórnanse infinitas cando o silencio invade os meus dedos.
soño coas inhalacións do inconsciente,
coa forma crecha do teu cabelo,
coa caída das pálpebras ao bicarnos,
con nós.

eva méndez doroxo

interrogantes v2

engaiolada na túa boca, desfágome angorde,
remexo inqueda no teu padal sabor zucre e actualizo os xemidos.

constitues o receptáculo da miña incerdume,
dos meus desexos,
da desconstrucción de min.

podo ser túa?

eva méndez doroxo

areal

encara arrossego el teu sabor per les meves escames,
encara sento les llàgrimes dins l'ós, sota la pell.

miro les meves mans buides sense els teus petons,
formigueixo inquieta quan la teva presència m'invaeix.
en la inmensitat de l'univers femení t'has perdut,
ja no saps arribar al port dels meus llavis,
ni vislumbres les espurnes deurades del meu esperit salvatje.

eva méndez doroxo

atácame

agardo a cóncava forma das túa liñas.
presa da insustanciabilidade de non terte,
peregrino por desertos de letras
como meiga iniciada na recolección de vivenzas.
imaginario esquecido: o noso corpo tremendo, desesperado.
atravésame coas palabras pronunciadass ao carón da orella,
na miña esencia,
alí onde ninguén máis pode escutialas.

eva méndez doroxo

terras habitadas

o exterior cúbreo todo,
infinito territorio pel no que perdernos,
formular os silencios correctamente,
indagar na neboa do desexo,
aparecer colada a ti.

eva méndez doroxo

mapa do tesouro

os meus dedos transfórmanse en ferramentas para medir distancia,
para calcular os graos,
para interpretar o mapa da túa pel,
accedendo así aos tesouros ca gardan.
baixo un mar de telas navego,
na profundidade dos beizos embarranco
e son incapaz de izar velas,
para alonxarme das liñas isóbaricas dos teus ollos.

son cabo mollado na noite,
descubrindo o rumbo na fondura do teu corpo.

eva méndez doroxo

pentagrama

ancorada na malgama laberíntica das túas lembranzas
aparto o ollar da definición de beleza á que te refires,
a pé de páxina, oculto tras os dédos do que noutrora
chamein fotografía.

fundamentalismo do ingrávido,
nomenclatura absurda que desrecoñezo,
porque a infusión da vida me escalda angorde,
como para non queimarme, e así mesmo consumirme
quente de abondo como para que a miña esencia
se evapore contigo, a cada grolo.

deberías lembrarte dos beizos que sandaron as túas feridas
e agochar a prepotencia varonil tras esas uñas de gata
que tanto me arrabuñaron,
pero aferraste á nova vida,
a unha liberdade virtual na que pilotar outros corpos é materia divina,
e eu, agardo, non sei aínda o qué, pero agardo dalgún xeito,
cos sensores se desconecten e me vexas espida e doce,
ao carón ezquerdo dese peito que anhelo.

eva méndez doroxo

3%

lamber o cheiro a pel,
mergullarme na necesidade abstracta de ti,
conspirar contra os alentos,
rexeitar a imposibilidade humida de nós.

universo imperfecto de agarimos desertos,
concentricidade diagnóstica,
rapidez atemporal.

na herba, pendurados,
extravagantes baixo un ollar interrogante, doce, inesperado.

eva méndez doroxo

gris

delicada lingua,
ardentes beizos,
monstruosos ollos,
insondable corpo que me atrapa e me atesoura.

decepción animal,
tornasoladas lembranzas,
na tela, sobre e baixo dela.
suspendidos interrogantes,
extremidades ausentes,
bágoas de sal petrifican nas meixelas,
onde antes florecias,
agochanse as pantasmas agora.

regurxitan os corvos un pedazo de nós,
na inseguridade da frágil monotonía,
agardando a morte.

eva méndez doroxo

escoitando One Summer Day. Joe Hisaishi.

angoixa

imperfecció numèrica que m'arrossega als teus braços aterrats.
polució emocional conformada per les asimètries de les nostres respiracions.
enfonsa'm en les cireres del teu cos anfivi,
mossega l'incerteça d'estar lluny,
torna't gel per poder-te fondre
i beure't en glops d'éxtasis agònic.

eva méndez doroxo

ac_ceder-te

intrépito ollar que me percorre,
insalvable suavidade na que perderse.

maus,
pel,
ti.

eva méndez doroxo

Facenda Pública Deudora por IVE

técnica bicolor de desformulación asimétrica.
conciencia anormal,
funcionamento androide,
polaridade invertida.

tesouros de anteriores vidas,
astros e lendas que me enchen os pes.
funciono como un reloxo:
extremidades por imposión cósmica,
que xiran e se articulan
independentemente de min.
corrosión do evidente
para sulfatar as lembranzas dos dias de praia.

eva méndez doroxo

pronóstico reservado

escama a escama sucédome na túa pel anfibia.
rastreámonos angorde, desconfíados.
reptil e anfibio, mostruos baixo a auga,
humanos fronte o espello.

perdo a cordura, esquecéndome da miña forma, en teus beizos.
aprendo a ser eu aínda que me percorran as túas falanxes.

ollásme no ritual transformador,
humana-montruo-humana,
monstruo-humano-muller.

eva méndez doroxo

tattoos

tatuada, a nosa vida, na pel, no teixido, en nós.

volta da concubina da morte

familiarizada coa morte,
xogo,
no fío da navalla,
entrego o meu sangue ritual,
extírpome os ollos e os beizos,
achégase o clímax da noite,
sen accesorios, entrégome a ti.

eva méndez doroxo

en el castillo

incorregible,
eterea,
exhausta-exhalo.

el aliento corrompe la aniquilación esencial
que compone el yo.

falange sobre el pecho:me desgloso en capítulos para ser consumida.

no infravalores el poder de las cortinas de humo,
me lanzas, te abarco, me tienes.

los diálogos se superponen,
la formación del ego se difumina en un silencio heroico.
te quiero,
te anhelo,
te deseo,
te siento.
te pierdo.

eva méndez doroxo

del quadern d'obssessions

he emprés un viatge sense retorn,
un camí que s'esborra a cada pasa
i no permet girar cua.
especifico el meu estat natural a l'entrada del túnel,
no vull que cap dels altres espéctres que bordejan
les meves vides, s'espanti.
sóc jo, un ésser diminut, afortunat quan es sotmet
a la bidireccionalitat de l'ona expansiva d'un altre ésser
anomenat, a vegades, explosiu.
formulo la qüestió que em preocupa a la superioritat cósmica
i segueixo camí, sense fer dressera, sense tornar enrrera.

eva méndez doroxo

obsesions, seri XXXY

constantemente atravésasme,
enraizas nas miñas constantes vitais
e atacasme furacanado e doce.
increible apelación do irremediable
cando te fundes no oxixeno que me alimenta.
formulo a irrespostable pregunta,
infinito pretendes respostarme
facendo manar sangue dos meus ollos.
sigo na corda,
equilibrando o xeito inesquecible que teñen
os beizos sobre a pel.

eva méndez doroxo

adicta 5

perplexidade numérica cando te esnifo.
subes polas miñas fosas nasais,
a velocidade tórnase incalculable,
invades o meu cerebro en esfervescencia pasmódica,
e abandoasme coa lentitude do amante,
sen forma, sen pausa.

precísote tamén na boca.
non me abondan as lembranzas nos teixidos,
que sen memoria te borran,
descoñécente e aínda así, confundidos,
desexan cos invadas novamente,
como antes,
como agora.

esnifarte baixo as telas, novamente, adicta a ti.

eva méndez doroxo

adicta 2

meixelas de suavidade infernal acarícianse na discreta oscuridade.
só lembranzas deses días nos que conspirabamos en absoluto silencio.

eva méndez doroxo

adicta

compro, no mercado dos imposibles, esa droga chamata TU.
abastézome por séculos,
incorporándote a miña dieta diaria.

evaméndez doroxo

quantes hores haig d'esperar-te?

sento la frescor del teu alé
més enllà de la porositat que em conforma.
el misteri s'aproxima amb reptil subtileça,
ple d'errates i incongruencies.
l'espit de saber-te a prop
traiciona la meva cadencia,
fent-me descubrir-me els ulls,
mirall en el que els reflexos
deformen la realitat orbitant.

nosaltres, els ciborgs, no pretenem substituir
la mundana correcció orgànica,
tan sols, sentir-vos dins nostre,
en el vostre interior mostrar-nos
i formar part de l'éssencia vaporossa de l'alé
de qui abans i ara em penetra silenciós.

eva méndez doroxo

combustión

comunidade segreda baixo as telas.
torniquetes salvaxes entre as bocas.
mostrario de pes e bandougas,
de simpaticas narices,
de linguas inquedantes.
deitada nas costas do incomprensible,
mergullada no alto dunha enrruga,
afondo no innomeable do teu corpo,
balea eréctil en desprazamento vertical.

eva méndez doroxo

funambulista

l'infinit cosmos del teu anel
em transforma en ésser inmortal.
arrossego les parpelles per una inmensitat
que reconec com a propia,
cercan-te en cada replà del meu cos.

simplificant les lineas
l'adversitat em mostra
que l'organisme s'apropa al límit
per poder mossegar la felicitat de trobar-te
entre les meves dents.

tinc sed de tú,
de nosaltres,
d'ells.

eva méndez doroxo

catarsis troquelada

confrontanse as imaxes calidoscopias da imaxinación imperante,
significados oblicuos de configuración asimétrica.

tornáste imaxe difusa entre os watios de sudor,
alonxados do cosmos,
formámos un novo universo de agarimos distantes.

exaltación do productivo,
contaminación do plasma,
supresión de intelixencia.

eva méndez doroxo

sintàxis

aleshores s'obrí la porta.

els ulls enigmàtics pujen per les camens,
el formigueix eclosiona,
quan l'encreuament dels cossos fa impossible la retirada.

una dona nua,
una dona sola,
una dona abstracte recorreguda per un exércit d'insectes
que conformen l'apariencia de l'home,
l'ésser antagònic que m'explora i m'inspecciona
sota la mirada inquieta del qui se sap descobert.

aleshores, s'obrí la porta.

eva méndez doroxo

a_polític_a

sin ser unha malgama de cemento e ferro
axústome á estética cidadá.
un peón na estrada,
unha vella no fondo do mar,
algo no ar que nos fai soñar
que a vida sen soños é a realidade
do estranxeiro.

eva méndez doroxo

pesquisas

atrofiadas extremidades alleas ao corpo,
dormitan na profundidade motriz
dunha nova forma de vida.

acostumados ao simple,
os organismos superiores
aniquilan a complicidade orgánica
da linguaxe astro-circular.

atópote anómalo pero non podo
resistirme ao complexo da túa lingua.

eva méndez doroxo

dificultats léxico-sexuals

cauen les fulles tardorenques
quan abaixo el mitjons de l'inconcient.
afortunat l'home que esnifà la meva
essència abans que es solidifiqués
tota jo.

repto sense més ambigüetats que la meva pell nua.
exclusivitat analógica dels temps físics.
com abans, ara, sempre i després seré
l'objecte inanimat de l'ànima homónima
d'altre ésser escaïent.

eva méndez doroxo

mostruario

con cada pé dibuixas a oblicuidade
das miñas cadeiras de musa.

sen levantar os dedos da xanela
informas ao mundo de que somos amantes.

nun xesto silencioso apodéraste de nós,
extranxeiros na escaleira,
veciños de viaxe no tren da vida.

eva méndez doroxo

esparrixidor

as puntas do cabo do mundo achéganse,
sintoas entrara na porosidade efímera
dos recordos,
aqueles, nos que os dedos percorrían os beizos.

énchome de materia sol para explatar
nas bágoas contidas dos teus ollos de cristal.

formulado está o eixo a ningunha parte,
amarte é, a inversa do grosor dun pensamento.

eva méndez doroxo

cerca

cerca, tamizado el inconsciente,
en lo oculto,
bajo la oscuridad que se vuelve partículas sonoras,
te presiento.

inflamadas tus interrogaciones,
ardientes mis conjeturas,
sucumbimos a lo inexplorado del silencio,
ese, que el aliento no interrumpe.

te formas en la quietud de mi mente,
sorteas cada microscópico pedazo de mi,
para alcanzar invicto mis formas primigeneas.

cerca, tan sólo cerca.

eva méndez doroxo

suicidio

o suicidio é, por definición, o único acto consciente que se nos permite.
é o compromiso coas nosas conviccións primixéneas,
a inversa resposta ao nacemento, (acto totalmente aleatorio).
acharse na liña entre a cordura e a tolería
diagnostícase hoxe por inducción freudiana
máis a dificultade social para aceptar o suicidio como alternativa
ao sufrimento, propio ou alleo,
non deixa de ser unha acción cobarde do noso tempo.
pensar nos que quedan atrás de tan magna acción é imputado ao egoísmo,
máis eu preguntome,
non é o ser humano egoísta por definición?
ao fin e ao cabo nós somos os que denominamos ao egoísmo como tal,
polo tanto exíste tal concepto realmente?
non debería ser un dereito fundamental o poder escoller si se desexa continuar nunha vida que non solicitamos exproceso?

eva méndez doroxo

PER

naufraga de min,
naufraga de nós,
nautraga de ti.

maniobro contra a mala mar,
sen velas,
con vento,
sen ollos cos que poder ver alén
da neboa que me atesoura
e me impregna.

corto cabos,
escalo o mastil da maior,
pretendo que alguén escoite
as misivas,
os auxilios.
luz verde a babor,
ollos inhertes a estribor,
un agarimo na chuvia,
uns dedos prendidos na rede do mar.

naufraga de min,
naufraga de ti,
naufraga de nós.

eva méndez doroxo

catarsis

tres,
mil novecentos vinte,
catorce,
cen.

tres,
mil novecentos vinte,
catorce,
cen.
tres...
...

meditanción ventricular
do resto de nós.
afortunadamente sirve para esquecer.

eva mendez doroxo

galimatias

todo o mundo cree depender de min,
máis eu, infortunada vértebra do caos,
exixo impresenza no inmediato do cosmos.

reutilizarme na propia identidade
ou excitarme na dúbida imperante?

as dúbidas son, neste caso,
a absoluta e enigmática explicación do resto.

se non me entendes, dubida.

eva méndez doroxo

o alento das torturadas

xa non existo.
desprendinme de min mesma,
levitein.

conformada tres grados norte,
cinco punto tres minutos oeste,
excito a materia inherte
que hai tres anos abandoein.

afortunadamente consciente suprimo
calquer vestixio de min,
recontruirme non quero,
desexo seguir no éter,
na incongruencia efímera
desta inexistencia de min.

eva méndez doroxo

juglar

tornasolado pola lúa
es o espexismo de ti mesmo,
unha forma eterea na imaxinación do verbo.

rapsoda agónico
baixa as telas todas desta cidade,
anhelas o quente deste corpo presente
que abandoaches no chan.

dignificas as túas miserias
co silencio preciso,
ese, que fai ca mente se represente,
antes, nunca e despois da caida do medo.

eva méndez doroxo

na cama

confúdes miñas humidades
coa sutilidade dos xestos.
formulo cincocentas mil posibilidades de min
entre contacto e contacto.
somos os pesadelos doutras vidas,
a nostalxía do cheiro a carbón.
combustionados e explícitos
afondamos na inmensidade do outro
para emerxer ao novo día
sen medos prehistóricos.

eva méndez doroxo

videoclip en 8 mm

les marques de peus m'omplen el cos.
remanents trangresors d'altre forma de vida.
tampoc m'interessa saber la meva anterior identitat,
ara sóc, una, l'ésser autèntic,
la malgama d'expressions porugues,
l'única interacció amb el medi.

t'agrado?
no vull respostes efímeres,
ni redundància que alimenti fantasies.
m'estimo més el soroll del silenci,
la veu callada que omple les meves orelles felines
d'interminables excuses de quan ens estimavem
al safreig de la meva bogeria.

t'estimo?
desitjo respondre amb veu alta aquesta reflexió patetica,
plena de núvols aristótils i figures platóniques,
però preferiria que aprenguesis l'idioma que jo parlo,
entendre'm et seria fàcil al lliscar les paraules
de llengua a boca,
de boca a dent,
de dent a mi.
en decadència rítmica, com l'estrofa d'aquella cançó submarina.

l'única solució als paral·lelismes identitaris és fóndrens
en el fenòmen anomenat v.i.d.a.

eva méndez doroxo

cando o alento só é lembranza

somos a suma de instantes que deixamos escapar.
formo parte do teu córtex,
do código xenético da túa memoria,
de todas as células que compoñen a túa pel.

alóxome nas túas fosas nasais,
en todas as túas minusvalías,
na xema de teus dedos horfos de min.

exísto cada segundo na lembranza do que non foi,
na negatividade do vértice,
no alento contido para que non desapareza toda eu
dos segundos que aconteceron a nosa felicidade.

eva méndez doroxo

astronomía

erecto corpo marciano,
fonte de inumerables bágoas.
tórnome escuma inflamable en contacto con elas.

eva méndez doroxo

aritmética dos sentidos part III

cáenme as escamas ata cubrirte.
énches a boca co salgado da miña existencia,
afortunado mortal sen alento.
xestionas a presión nas miñas extremidades,
mordes, incansable, a brancura do meu cosmos,
fulminando anteriores presenzas bípedas.
íspes cada centímetro do teixido previo
a este encontro furtivo.
nacen, dentre as túas maus, os meus pes atónitos.
fundímonos na aritmética dos sentidos.

eva méndez doroxo

suicidio parte III

amputáronche a capacidade de min,
aniquiláches a sensación eu,
fulminaron calquer presenza de nós.

eva méndez doroxo

be my sun

arrasada quedou a miña memoria
tras o noso encontro felino.
formaches partículas moratorias
na miña dermis anfibia.
caín, desconxelada, no chan do teu corpo,
para seguir derretíndome alén de nós.

eva méndez doroxo

morta

eclosionas na praia da miña incertidume,
enchéndo os teixidos de oxíxeno.
perforas os penedos de bagoas critalizadas.
dilues as marcas cos escualos
probocaron á miña fraxilidade.
fúndeste na evanescencia do éter
para aplicarme teus beizos sobre a ferida
chuchándome cada gota de veleno,
para liberarme de min mesma.

eva méndez doroxo

baixo a pel

atópote baixo a miña pel,
diluido,
fluctuante,
po.
inxírote, baixo a súa pel,
doce, perdido, líquido.
amósaste eterno, imperturbalbe,
áchome baixo a túa pel.

eva méndez doroxo

paixón baixo os lenços

na noite,
húmida e soa, acaricio os lenços.
adormezo envolta na fantasía
para espertar a un novo día
colada a ti.

eva méndez doroxo

platos del mediterraneo

rozo el abismo con mis dedos mientras me precipito al vacio.
formo parte de la incomprensión e indiferencia con la que has soñado.
nadie alberga tanto miedo ni tanto dolor,
el desconcierto te hace bello,
pero la precariedad de tus actos te combierte en el monstruo
que aterrado me empuja una y mil veces por el acantilado de la indiferencia.
suprimiendome, una vez más, de este largo viaje, denominado vida.

eva méndez doroxo

no lixo

sementada no terreo ermo,
medro,
atrofiada, amputada, lasciva.
rastreo,
aliméntome do que desbota o resto,
non son máis co lixo que metabolizo.

eva méndez doroxo

extranys en la nit

ferida, cansada i fantasmagórica,
sóc l'ombra de mi mateixa,
sense ulls ni boca,
arrosego un vestit de llàgrimes,
sal en les parpelles buides,
sucre on abans hi havia una llengua,
pedres al cor.

eva méndez doroxo

sen ti, sen min

son tela asfáltica.
impermeabilízote contra o meu sentir.
miro, invisible, como vives, colado a min,
indiferente a toda eu.

arrástrada na lama das meixelas molladas,
afondo no inferno de saberme insignificante.

eva méndez doroxo

caída libre

contra o chan, esclafada
aterrada de min mesma,
os membros despréndense da unidade corpo.
óllasme, como sempre, sen verme.
dende as alturas precipiteinme mentras ti, ausente e vivo, ris grotesco con outros corpos.
eva méndez doroxo

assessinada

mai més tornaràs a sentir el meu alé en la teva pell.
m'he mort,
i per molt que t'eferris al meu cadàver, jo ja no l'habito.

eva méndez doroxo

bébeda de luz

adicta á pel,
omnivoro intercambio depredador.
famélica forma de expresión entre túas maus,
masticamos a incredulidade
de sabores imposibles entre nós.
adicta a ti, sempre.

eva méndez doroxo

éxtase

reptamos pola suavidade dos corpos.
alleos á auga que nos percorre,
lambémonos na necesidade translacional do outro nun.
o torniquete de linguas incrementa a tensión dos movementos,
caemos, exhaustos, con nova pel,
espidos de nós,
cheos de mel.

eva méndez doroxo

cuberta de sol

o píxel dunha bágoa debúxasme con cada inhalación de min.
vóltome fume para penetrarte angorde,
aniñar en teu padal mollado,
fundirme nos teixidos e ser bombeada por todo ti.

eva méndez doroxo

consecuencias

agardo.
a boca aberta,
os beizos mollados,
as palpebras relaxadas.
agardo.

eva méndez doroxo

alerxia primaveral

nótasme espída,
embriaga de formas, sabores, caricias.
salgada polas bágoas que me vertes
dende a túa incomprensión de nós.
alónxaste esquivo a outras peles,
desertos nos que a sede te achega á morte,
para voltar aos meus excesos.
aliméntaste da miña fonte inacabable de vida,
mergullas a fame nos meus peitos desexantes de ti
para fuxir cada segundo a frondosos infernos,
insalvable amor desconcertado.

eva méndez doroxo

contraposición

os versos imposibles,
adicta a eles.
as frases impronunciables,
fanática nelas.
os bicos indescriptíbles,
formo parte de cada instante
de beizos humidos,
de bocas salvaxes, doces, mornas.
a penunbra meláncolica,
existe dentro das células que me definen.

eva méndez doroxo

punts suspensius

avui he descobert les meves dents sagnants,
entre elles, tú: troç de pell i espurnes d'ós.
m´he rentat la cara amb la sal dels teus ulls,
inmensos oasis pels que camino sense rumb.

quantes vegades necessito devorar-te abans de trobar-nos?

eva méndez doroxo

meses, menús, cociña

o proxecto deste ano non é máis que simplemente propor unha boa tentativa de menus e pratos a o longo do mes. nin máis nin menos que un por dia tendo así unha selección dixestiva ao final do ano. polo de agora ía retrasada pois há uns meses nos que non chegara a dar sacado da cociña todos os menús pero xa me poño o dia xusto pendurando este derradeiro post explicativo.
así que espero que disfrutedes o festín.

eva méndez doroxo

observador

a ti,
que me observas en silencio,
sen que te vexa,
sen que perciba teu ollar en min.

que sinte as formas do meu sentir,
que me escoita chorar na inmensidade.

que compartes a miña soidade,
fundes o fuciño na tristeza do meu significado,
suprimes as formas,
non xulgas as miñas incongruencias.

a ti.

eva méndez doroxo

outras mulleres

pel,
teixido tatuado,
kilómetros de suavidade
na que esquecer
a propia identidade.

luz,
micropuntos proxectados,
velocidade na que transportarme
a un mundo de infinitas caricias.

eva méndez doroxo

catro mil milimitros

a catro mil milimitros de min atópaste,
na distancia anfibia chea de erros,
na oscuridade cromática do insignificado.

eva méndez doroxo

cosmopolis

a función desaparece no soño das linguas.
descansan as incongruencias
baixo pestanas de cristal,
fondo...

remexo o esquelete na horizontal liña do pentagrama,
sonoro experimento de espertar,
extraerme da partitura onde ti agardas,
afondo...

eva méndez doroxo

institut astronómic

em costa apendre del teu buit.
la forma cóncava al coixi,
l'abisme insondable que m'anuncia
la proximitat de la nit infinita
lluny del oceà de tà pell.

eva méndez doroxo

variables eros: eróticas_líneas de mujer

Variacións de eros e series numérico tipográficas, son experimentos en castelán froito da derradeira experiencia de acompañamento inaugural á expo de Beatriz Concha.
A disfrutar, experimentar e "gaudir".

eva méndez doroxo

t.89

tampoco pretendo definirme.
soy la suma de impulsos que me transfieres cuando mojas la lengua en mi ser.

tampoco intento comprenderme.
existo, sólo, cada nanosegundo previo a que me pronuncies, después desaparezco.

tampoco quiero recriminarte las caricias anteriores a mi esencia.

lo único que declaro es:

Amasarte deseo,
en diabólica danza levitar,
fondear tu cuerpo,
atarme en tus latidos,
para ser libre de mi tras el último aliento que furiosos expiremos.

eva méndez doroxo

t.368

exhalada,
bajo las telas,
los buitres me buscan.
inmóvil la materia Mi
contiene la respiración
en mecànico acto de sobrevivir.
huiste con el esqueleto YO ,
con la esencia de nosotros,
con la existencia de Ti.
en la reserva me encuentro,
ruido a mi alrededor y yo sin boca para poder llamarte.

eva méndez doroxo

a.0

tumbada a la izquierda de mi misma,
surfeo entre las olas de la cordura,
bajo mi pecho, las piernas atesoran los acantilados en los que perderte,
naúfrago de otros mares más tenebrosos que el mío.
soy unos labios cosidos,
una vida impronunciable,
una caricia lejana.

eva méndez doroxo

a.14

en la concentricidad de las líneas curvas de una mujer me he perdido.
embriagada del néctar rebosante de tus pechos desaparezco,
el paraíso a mis pies: tu c-u-e-r-p-o.
gemimos en falsa cópula: reencuentros,
en dificultades analógicas de comprensión impura.
los otros,
observadores distantes, de nuestra confluencia,
de nuestras lineas de mujer.

eva méndez doroxo

a.3

surjo sirena de la verticalidad en la que me adoras,
inmersa en la inmensidad del gris, te alejas de mi.

se me estremece la conciencia cuando siento tu aliento entre mis piernas,
reptil ausente que me devora.
somos cerámicas en composición asimétrica,
tu cuerpo erecto, un angulo imposible sobre el que trasladarnos.
me mojas con la latitud esforzada:
tus labios, mi lengua.
tus ojos, mi ausencia.
tus dedos, locura.

tumbarme en ti deseo,

caer escama a escama en tu cuerpo arácnido y tejernos bajo una red de espuma,
mostrar mis pechos de musa entre tus manos de hielo rompiendo la aritmética de los sentidos.

eva méndez doroxo

variables eros

invoco a eros, el que afloja los miembros,
para pedirle que me transforme en loba
y así poder desgarrarte la piel,
penetrar en tu esencia
y saberme devorada.

eva mendez doroxo

pensamentos

porque formo parte do caos?

existo en e sobre min mesma.
formulo catrocentos tres pensamentos cada fracción de tempo,
nomeado vida.
invento tras e dentro de ti.
carretaba medio millón de significados
carentes de intelixencia
superhabitados de parasitos da gramatica non verbal,
a que comunico ao pechar un ollo.

eva méndez doroxo

conxeturas

hai algo peor que a producción en cadea?
- na cadea hai algo peor que producción.

simplemente ser productivo é afirmar.

- afirmar sendo simplemente productivo.

xogar á incompresión do ego forma parte da redacción sistematica
de calquer sen sentido que ao longo do tempo, sabemos,
há de transformarse nas verbas que nos iluminen.
xeracións infinitas de monstruos sen pensamento,
de amigos-cadaver ou mortos viventes,
froito da simple afirmación dun producto de cadea.

eva méndez doroxo

dias e outono

durante un nanosegungo conseguín o fin,
interpretein a persoaxe,
aparentei feliz.

despois, descartein calquer proeza,
senteinme na porta, baixo a luz dalguns ollos e adormecin a conciencia.
xustificar os actos,
mostrarse fría,
esconder o fuciño nas maus dos outros,
ser, unha muller salvaxe, por sempre.

eva méndez doroxo

esgotada

preciso as rectas infinitas
do teu corpo curvo
para trasladarme efímera por túa turxencia inachegable.

morder, berrar, fuxir,
non son accións posibles cando ximes ao meu caron
baixo as telas,
sobre min.


eva méndez doroxo

Recital & Expo

hate me

imperfeccións.
liñas que se desconfiguran ao acaricialas.
nomes propios esquecidos
baixo un exército de detalles.
nos beizos, ron.
na lingua, gramos de ti.

eva méndez doroxo

serie dor

cantas veces teño que escribir dor, para deixar de sentirte?
formulo, redacto, explico e significo,
tan só tres letras compoñen unha vida enteira
feita de anacos cosidos con punto de cruz.
rexeitar os efectos secundarios da felicidade infinita
é, cando menos, unha osadia, castigada coa ruptura do fio,
desmembración das telas,
composición da dor.

eva méndez doroxo

mutación ensaios

invoco a eros,
o que afloxa os membros,
para que me transforme en loba.

eva méndez doroxo

estrelas

astronomia e astroloxía confluen no paralelismo irrepetiple dos nosos corpos.
fuxindo da ollada cóncaba, experimental e xulgante dos veciños,
ficamos inmóbiles, silenciosos, mortos,
un contra o outro na tela, en furiosa opacidade.

eva méndez doroxo

puntos cardinais

as ondas achéganme ao fin.
resurrección do esquecido,
pronóstico reservado,
mutilación da feminidade.
responsable: eu.

eva méndez doroxo

baixo o sol

intensamente oprimida contra o peito marmóreo do amante ausente.
fugaz, o alento, chama por silencios de cristal,
agarimos reaccionarios de titans en pé de guerra.
rumorea o vento entre os segundos, afastando anteriores encontros.
momento e agora únense na quietude do ruído metálico dos bicos inconfesables.

eva méndez doroxo

prolífica

frondosos ollos na néboa da superficie dérmica.
somos corpos transparentes reflexados nos aparadores da vida.
informes seres de luz,
metamórficas esfínxes esculpidas na dor
de quen nos bica sen vernos.

eva méndez doroxo

clonación fase un

medra o descoñecido dentro de min,
cada agarimo violenta a súa nova forma,
mútanme os organos,
os teixidos tecen unha nova vida no meu corpo.
óllote.
óllasme.
o descoñecido medra en min para deborarnos.

eva méndez doroxo

agónica

desgárrasme a pel con palabras que non comprendo.
ábresme o peito,
fúxes coa miña esencia entre túas maus.
sangro bágoas sen sal,
seca de min,
pétrea obserbo como desapareces tras o po,
acompañado de min.

eva méndez doroxo

17 maio, Nós

fálasme nunha lingua que che é allea
para que os agarimos se fundan na miña esencia.
reprimes o xemido da miña boca,
mentres eles aniquilan as verbas que me compoñen,
preténdenme desaparecer!
teus beizos suaves murmúranme o meu nome para que me mostre,
inconsciente, entre túa lingua e a miña,
case transparente, érgome.
loitar quero,
non someterme ao esquecemento,
fuxir da conformidade,
enxebre, libre, sólida!
miña carne desexa,
meu corpo pretende,
noso idioma comunica_

eva méndez doroxo

cociñando galetas

sal.
trescentos gramos de min,
unha culler de alento,
cinco mililitros de suor,
e sal, moita sal.

eva méndez doroxo

fred

apóderase de min o oco que habita onde antes estabas ti.
imaxina a ferida dos dentes no xeo,
a pegada dos beizos no humidos,
a dor que percorre os teixidos brandos, aínda, da túa ausencia.

eva méndez doroxo

curconet

en la convustió de les personalitats,
l'alé impera tres milímetres per i sobre els silencis d'indiferència.
si l'amor fos una caricia, la pell moriria d'amor.

eva méndez doroxo

sigo vivo

escalo o pelo rasurado do corpo celeste.
afirmo ter chegado sena as ao punto máis alto do cosmos.
reprimo as ganas de sair correndo,
de botar a rir,
de sentirme só.
fuxo das olladas carnívoras que me pretenden.
descendo da superficie irregular que fuches.

eva méndez doroxo

cortes

trastornada a imaxen do nome,
por fin son libre para escribir.
sen cadeas que me pesen nos pulsos,
coa mente levedando no cráneo, medro.
áchome infinita,
transitada, aínda, polas pantasmas, pero estreando lingua,
a túa, a miña, a nosa.

eva méndez doroxo

tic tac temps

mortalment ferida,
m'arrossego per la distància.
incongruent i efímera la paraula em rescata,
aquesta volta,
per abocar-me a les mans d'un ésser desconegut,
forma inhòspita coberta de mi.
m'enfonso en el silenci de les caricies alienes,
dels significats oberts,
dels llavis humits.

eva méndez doroxo

des_variacións

desconfigurada caio na hipocresía do eu.
rexeitar o pronóstico é a advertencia última.
encho o peto de cascas e selo o significado.
aparento ser un persoaxe de ficción,
pretendo deixarme caer aos pes de min mesma para descubrir o sol.

eva méndez doroxo

etiquetas

corporea especie que se resiste ao teu olfato.
textura efímera que penetra teu tacto.
sabor explícito en túa boca.
muller inherte atravesada por teus ollos.
surfista intrépida por todo ti.

eva méndez doroxo