idioma alleo

incerta agardo co esquecemento me aprese.
mergúllome no son da indecisión,
no alongado filtro dun pensamento.

non creo en min mesma,
nin na cadea de ollos que me xulgan,
silenciosos, baixo a neboa dos interrogantes.

formo parte do alleo,
configúrome nas verbas duns beizos
que me son descoñecidos,
agardo que unha lingua estrana
me percorra para deixarme ser libre
por cada segundo de angustia.

eva méndez doroxo

as mulleres todas

eterea liña dos desdebuxados peitos dunha muller
filtrada entre os meus dedos de musa.
vérteme a súa turxencia angosta,
esquecida xa polos homes,
admirada na boca ceibe desta muller que declama.

afondo nas difuminadas cores do impreciso,
acaricio a morriñenta idade das lembranzas
e agocho a vergonza de adorar o corpo
humido que me contempla,
quente e vivo,
desexoso, impúdico.

eva méndez doroxo

90 ºC

esnaquizada baixo a tensión dos teus beizos,
o peito danza a frenético ritmo,
sen sospeitas, chuchásme a ialma
contida nos alentos que hai pouco adorabas.

son a escraba do medo,
a doncela do rumor da mente,
unha deusa desterrada.

a túa pel,
edén de inmortales caricias,
desexo.

eva méndez doroxo

ingrávida

afondo na textura dos corpos,
entre as telas,
baixo as identidades ocultas.
tezo unha liña infinita de agarimos inventados,
de alentos que me fan tremer,
das necesidades da ausencia.
esgazo baixo a pel, os músculos,
na pertinente pesquisa do desexo,
da primitiva percusión,
que me faga palpitar, novamente,
como cando estabas en min.

eva méndez doroxo

agnóstica

a pel doe cando os dedos me apresan o medo,
composta de ausencias,
a vida,
informa novamente de que a carne e a pel
son os ingredientes do esquecemento.

eva méndez doroxo

birutas de xocolat

nos pes a andaina do medo
pésame aínda, como a lousa dunha pantasma,
que agardando a indirencia, alumea o meu nome
con alento de morte.

eva méndez doroxo

flocs de nosaltres

m'invaeix la fragancia gélida del llavis absets.
pels porus se'm filtra l'excés de nosaltres,
les humides particules del material que ens contenia,
la forma petrea de l'alé contingut,
batent de tú.

eva méndez doroxo

carta de entrantes.

vestida coas paixons efímeras
desando a distancia do tempo
para agochar as miñas branduras
no ferro dun encontro aprendido.

morriñenta, a tela, desfaiseme a cada paso,
amosando o banquente que agarda
para ser aderezado coas especias
dun ollar vaporoso,
antes de que ela, a tela, o descubra por completo.

eva méndez doroxo

convulsions dunha afogada

quedáchesme nos recunchos da ialma,
nas sésegas do corpo,
nas bagoas dos encontros líquidos.

eva méndez doroxo

afogada na memoria

as dentelladas do extraordinario
agóchanse entre os ollares marmóreos
do inconcluso da nosa existencia.

tamboril esnaquizado que frena
as verbas agónicas que me lanza
dende a barreira do son,
na outra punta do catéter.

reflexos absurdos dunha vida
que por medo a ser vivida,
se nos escapa do presente,
aniñando entre os dentes do extraordinario.

eva méndez doroxo

memorias dunha afogada

indefensa, ardo nas paixons do medo.
abandoacheme hai tempo e estou cansa,
furadada e oca sen ti.
non me aturo,
non desexo o efímero
nin agardo que me visites novamente.
son un nobelo de pel e osos,
un agocho de min mesma,
do que noutrora fun,
de quen queimaba en vez de ser queimada.
os fíos anódanme a gorxa
coa forza das palabras que se pronuncian
no silencio das filas traseiras
do teatro chamado vida,
dende onde me contemplo caer ao chan,
sen extremidades para que me ergan,
sen cabeza para enfrentarme digna
a este cantil infinito de ruido
imperceptible,
de borralla semántica,
de dor na caluga, tras a respiración
que por fortuna conservo,
para lembrar que sentir é estar viva,
e iso, a esperanza de liberarme de ti,
de que sen voltar voltes
e sen aturarme me ames, como antes, cando te tiña.

eva méndez doroxo

recorda'm

quan les teves mans s'enfonsen
en la foscor de les meves formes,
el temps s'atura,
els segons es transformen en milímetres,
les caricies en hores,
la pell en dunes del desert d'un silenci
que es fa etern entre els gemecs
de les agulles del rellotge.

eva méndez doroxo
(escoltant infinite excursions)

interrumpida

compensada evanescencia na cadencia da personalidade.
tomo notas.
aprendo as formas femininas dos meus dedos atrofiados,
espertando do xélido soño no que estou atrapada.

as cordas ténsanse sen ter en conta a fraxilidade
do corpo cas conten,
son o recipiente no que as cousas trancurren,
no que o tempo non se detén para ca miña dermis,
aínda tensa, se hidrate e volte ao estado natural das curvas.

compensada na evanescencia da obtusa deliveración de ideais.
tomo notas.

eva méndez doroxo

les enfants

incontrolable.
combinas os dedos e o verbo
para espir cada centímetro
da fraga que me contén.

furacán de beizos e humidades
para repoboar os ollos arrasados,
a mente impensable,
as bocas trementes,
o desacougo das fermosuras perdidas.

e acostumada a escapar,
escapo,
conteño o alento, desaparezo,
muto una derradeira vez
para sentirme libre novamente,
sen forma expiro,
imprimome nas follas non escritas da túa historia.


eva méndez doroxo

quincalla

nas caricias silenciosas que debuxo nos teus xestos,
intentas explicarme cada palabra túa
nun nó de miradas incomprensibles.

accédote polos beizos mollados,
cando os depositas na miña pel desconfiada.

imaxínote cando os ollos non poden verte
e o ollar pérdese nun diálogo infinito,
baixo a brétema dos interrogantes
que algún día ceibarás ao lume.

non me coñeces e escápasme,
acumulas quilómetros de verbas
para apartarme do teu alento,
das túas caricias,
do teu pensamento.
e eu,
ancorada nas lembranzas da túa pel,
dos nosos soños,
agardo saber se algún día
arrincaranme as túas maus deste cautiverio.

eva méndez doroxo

totes les tortugues del món

totes les tortugues del món
s'arrosseguen per la pell arcaica
d'una caricia erronea.

afortunada la distancia que entre
badalls i eclosions ovíperes,
fa que les potes sense empremta
s'enfonssin en la greu foscor
dels crits de mitja nit,
quan la lluna pentina tots els rínxols
del mar ferotge,
abans de que elles,
les que tot ho han viscut,
enfonsin l'alé per darrera vegada entre ell i els teus records.

eva méndez doroxo

reflexións de tartaruga

acostumada a reptar nas profundides do inconsciente,
sorpréndesme coas verbas explícitas.

os agarimos íspenme do medo,
artellan unha rede na que precipitarme,
malgama de sons e texturas
na que perderme é unha experiencía utópica.

quero formar parte das pegadas
dos pasos que facemos
agora sen paus nin rodas,
só cos pes espidos do que é sinxelo de novo.

eva méndez doroxo

cua de tortuga

amplio la forma dels records
per imaginar que les teves mans
desitgen perdres en els meus secrets.

enfoco les nines dilatades
de l'incredulitat
al despertar-me sola entre els llençols mullats.

ofego cada gemec abans de la darrera mort,
quan el foc m'inflama la gol·la de la desesperació.

eva méndez doroxo

amplio a forma das lembranzas
para imaxinar cas túas maus
desexan perderse nos meus segredos.

enfoco as pupilas dilatadas
da incredulidade
ao espertar soa entre as sabas molladas.

afogo cada xemido antes da derradeira morte,
cando o lume inflámame a gorxa da desesperación.

sopa de tartaruga

esnaquizo os membros da incertidume,
adovoos coas especias do inconfesable,
remezo a mistura e engado o salitre
das bagoas contidas
entre o paso do tempo e a velocidade do alento.
deixo reducir a mistura na lentitude do lume,
o que prendéramos hai anos
cando inxenuos acariñabamos as cunchas,
sen sabernos canívales do tempo.

eva méndez doroxo

cuncha de tartaruga

apréndome as sésegas que conforman
o noso perfil mollado baixo as follas.
reptando con conformado sixilo
mergullámonos na pedra,
entre o vello e o incerto,
nunha premisa de alento,
no composto sistema métrico dos beizos inflamados.
ardida quedo, tras o paso do temporal,
con forma na neve e a pel escamada,
consecuencia transitoria da cambustión espontanea dos teus ollos.

eva méndez doroxo