porqué?

resisto na liña invisible da cordura.
atravesada polo ferro,
mantéñome en pé,
vendo o sangue que mana dos buratos infrinxidos.

abandoada na corda,
esquecida, baixo o lume da lembranza, en silencio,
resisto na liña invisible da cordura.

eva méndez doroxo

traviata.

constantemente dolorida,
arrástrome polas pedras de peles alleas.
intentando atopar a miña identidade,
regalo a vida entre telas e ilusións perdidas.

do outro lado,
demasiado lonxe,
agardas.

sen xulgarme,
sen pretender que te vexa,
en silencio.
observas a miña destrucción e agardas.

as veces unha verba en forma de bagoa consigue que te mire,
que vexa como me obsevas,
pero cega de deseperanza idolatro outra nova dor e non alcanzo a verte.

fuches amigo, confidente, amante desexado,
pero agora, cando o inferno me cosume,
es, tan só, unha nube que contemplo contemplarme ata quedar sen alento.

eva méndez doroxo

planeta somni.

habítasme dende antes de saberte,
cando as horas contábanse en gramos de palabras
e o teu ollar inquedo buscaba onde refuxiarse.

coñézote cando te soño,
aínda ancorado na lembranza dun agarimo inexistente,
a ponte, que desdebuxan as miñas mans baixo as túas,
sen verbas nin tempo para habitarme,
para habitarte,
para soñarnos,
neste mar de cumulonimbus no que agardo.

eva méndez doroxo

títeres

configúranme partículas aterradas, que se manteñen unidas grazas ao medo á desintegración.
mesmamente eu, colada aos teus beizos, aterrada mantéñome, desconfigurada polo medo á bípeda diserción das túas partículas.

eva méndez doroxo

fronteiras

trémenme os sentidos cando o accidente dos teus dedos percorre as miñas incertidumes.
contraigo os músculos,
amósoche a naturalidade estudada,
soño.
penso nas túas falanxes abandoadas ao infinito da miña suavidade,
nos teus beizos esquecidos sobre a miña axitación,
en ti nun agarimo eterno, mentras as voces se apagan e fechan as portas,
botándonos, de novo, das fronteiras dos posibles cara a realidade dos momentos.

eva méndez doroxo

con tolemia de vrau.

síntote escapar polas costuras da miña anatomía,
por entre os poros da tela que nos cubre,
sin pudor nin forma,
óllasme,
escápasme.

camiño pola incerteza de quen se sabe morta,
de quen descoñece o medo e lambe o prohibido dunha existencia corrupta,
a que as mentes debuxan na brétema do impronunciable.

e aínda así, saboreo os teus pasos,
como pechas a porta e desapareces,
e queda, atrofiada pola liberdade,
paralízame saberte lembrado,
inhalado, expirado,
perdido.

eva méndez doroxo

viaxes infinitas

pérdeste nas sésegas dun contorno de muller,
pendurado, entre elas, áchote,
aínda mollado dos encontros anteriores.

fíltrasteme polas costuras,
sen pudor nin medo desprázaste polas liñas prohibidas,
e con dubitativas falaceas atesourasme nos teus beizos.

agardo que as telas non se desintegren,
cando descubra, de novo, o teu ollar na treboada.

eva méndez doroxo

contos de media noite.

perdido no medio do mar, agardas,
co son da miña voz,
consiga guiarte, de novo, cara a esta muller cansada.

unha única vez fuches meu,
pero cada átomo que me compón,
garda a esencia do non esquecemento.

dende o alto das lastras berro,
coa forza toda dunha existencia muda,
para que se o non son, pode,
volvas a atravesar a néboa,
cos teus ollos co mar retén, no ben medio,
lonxe da lembranza única que nos mantén con vida.

eva méndez doroxo

porqué lle chaman amizade cando queren dicir sexo?

os beizos reprimen os xemidos mentres as bocas se devoran desesperadas,
coa impaciencia de quen se teme descuberto,
non polos espectadores atónitos,
se non polos ollos abertos de quen, devorando, devora.

o cerebro reflexiona, entende,
analiza cada palabra, incerta, que os beizos expresan para xustificar, sen senso, a inquietude dos corpos sobre o suor de realidade absurda, disfrazada de nostalxía dun agarimo pasado.

aínda cando se dicen que os ollos nunca minten,
sábense, os dous, hipócritas,
infelices sacos latentes de pudorosas excusas que ata o dagora nin entenden,
pero unen de novo as bocas e en silenciosa retahíla sosteñen,
unha amizade pura que non comprenden.

eva méndez doroxo

mundo de idiotas

afortunada a pel que descoñece as verbas.
os dictados estúpidos de fraseloxía incógnita,
esa que cando me falas empregas,
antes de deixarte caer nun agarimo eterno
sobre as branduras todas da miña insensibilidade.

afortunados os beizos,
que conteñen a lingua inqueda que calada fai que baixe as armas
e me entregue gustosa ao ritual silencioso dos teus discursos.

afortunado ti,
que imploras idiomas e descoñeces, aínda,
as letras do meu abecedario.

eva méndez doroxo

dialogo de días de chuvia.

detense o tempo baixo as pálpebras molladas do noso dialogo.
mudos, ante a liquosidade do noso pensamento,
informamos aos curiosos de que non sempre
imos pensar calados.

namorados dun agarimo indómito,
berramos, novamente mudos,
a esencia da dor contida,
a de estar separados, neste intre, do que, as veces, pensamos.

e non son eu a palabra,
nin ti, por descontado, o verbo,
pero xuntos predicamos, neste deserto de tela,
no que a noite persigue ao día,
para que, agochados, deteñamos o tempo,
baixo as pálpebras,
mollados.

eva méndez doroxo

corcheas

desentégranse os bicos baixo a néboa.
non lembro o sabor da túa pel,
esquecín o salitre da miña lingua
emerxendo do mar das túas caricias.
profunda e fría agardo co sol
me reviva entre os teus brazos.

eva méndez doroxo

os camiñantes nocturnos

téñote gardado nunha caixa,
aquela de brilantes cores na que, as veces,
enredabas.

lévote pechado nese espazo
que algúns chaman soños,
o lugar onde as ilusións xogan ceibes cos desexos
para aniñar no peto onde, como xa che dixen, gardo a túa caixa.

transporto, con escaso traballo,
a rede de pensamentos alleos,
o liño vello no que xogabas a ser ti mesmo,
a forma do que lembro que eramos antes de meterte na caixa,
esa, que chea de cores brilantes, afastei da vista durante séculos,
aquela onde te escondiches de min un día para non saír nunca máis.

pero con todo, eu sigo pintandoa de cores novos,
por si tal vez, un día, cando dormida me aches,
te atrevas, novamente, a escalar as paredes e saírme do peto,
meterte na cama e ollar para a caixa de xoguete na que gardarme.

eva méndez doroxo

Sant Jordis d'ahir i d'avui.

enyoro la musicalitat del nostre cos entrellaçat,
de les teves mans, mullades, passant les pàgines,
mentres en silenci, em llegies la pell.

enyoro les mossegades d'unes dents desconegudes
que em traspasaven l'ànima com si fosin espines
d'una pasió, que em va fer adicta als colors que la gent no pot tocar.

enyoro que els nostres ulls abdiquessin furiosos
quan les paraules queien d'una muntanya de lletres,
insignificant sota les nostres parpelles,
i tot i això enyoro, simplement, escoltar les nostres pases sota la pluja,
sobre el mosaic petri d'una ciutat en construcció,
la que varem abandonar per viure la nostre vida.

eva méndez doroxo

viaxeiro sen forma.

deseño as formas do verbo
no lenzo da túa epiderme,
a que non acho alén das miñas lembranzas.
fuches o visitante nocturno,
o viaxeiro incansable,
aquel que cando as pálpebras pesan,
se filtra polo humor vítreo con pés de la.

comparto coa chuvia todos os pensamentos,
para que se regresas a min,
poda acollerte virxe de palabras,
sen tesouros no peto,
e cos ollos pechos.

eva méndez doroxo

novamente

volto a sentir o teu alento
na miña memória.
a pel encóllese cando transpiras
por ela.
afoga a tela calquer desexo anterior,
novamente vivo na morte eterna dos teus brazos.
como un vello amante visitasme sixiloso
e cando creo que non existes
rachasme a ialma en infinitos anacos
para que nesa pesquisa eterna
sepa dunha e para sempre que nunca
estiveches a máis de tres milímetros de min.

eva méndez doroxo

insurxente

cando a tensión do teu corpo
me atrapa entre a pel e as telas,
agocho os desexos entre a humidade
das palabras e o incoloro dos berros.

tampouco fomos libres antes,
como para que neste acto
todo quede sen cadeas.

rexistro os petos en busca de forza,
pero segues aplicandóme o alento,
esmorecendo a miña conciencia,
dobregando o meu pensamento,
inflamando cada célula deste ser
que fuxe do meu corpo.

cando a tensión do teu corpo
me atopa, a pel vóltase eterna.

eva méndez doroxo

locucións

contida, nun alento eterno,
as conclusións aterécenme no peito.
desprázome pola liña da cordura,
con axilidade felina,
esquivando as formas do pensamento,
agochando cada fíasca de min.

do outro lado, os ollos.
as miradas efímeras que me xulgan,
as bocas fechadas que me internan,
sen sabelo,
nun universo propio do que xa non podo escapar.

eva méndez doroxo

subversiva.

pendurado nos meus beizos,
áchaste cada mañá.
latente e agarimoso,
desexas que a miña exitación
descubra que me observas.
prometo ser túa na noite,
cando os ollares durman,
pero non pretendas
que a clandestinidade o encha todo.

eva méndez doroxo.

de banquetes: ref. 347.

esgoto os sabores despois do noso encontro.
segues pendurado na miña boca,
as papilas bombéanme a túa esencia,
o padal comprime a lingua coa esperanza de non deixarte ir.

fecho os ollos,
trago, angorde, a saliva que te contén,
e alongo os segundos para facerte eterno.

eva méndez doroxo

costureiro.

sen remordementos achégome.
deixei os medos na porta,
espínme de palabras eternas
e botei por riba o abrigo das miradas.

a miña lingua está inqueda,
non lembra o significado do silencio
cando o teu corpo non está lonxe.

abanzo sixilosa polas túas estancias,
nas que ciumento gardas o pasado,
nas que escéptico observas o presente,
nas que con perigo evitas o futuro.

abandoei as máscaras dos meus tempos
nos recunchos destos pasos,
amósome vulnerable ante a túa incertidume violenta.

avísasme da morte cos teus ollos,
pero eu, que escapei do medo, non advirto os avisos
ca túa boca me berra con intensidade muda.

deslizo os meus dedos pola túa rabia,
bico a túa incontinencia,
entrégome á ardúa tarefa de amarte.

eva méndez doroxo

litografía dun adeus

quedei aberta.
polos furcos escápaseme a vida.

ti, pétreo, agardas cos feitos se calmen,
óllasme sen verme.

cada gota de sangue que abdíca do meu corpo,
aniña na eterna despedida dos amantes.

oscura, entre a neboa dos pensamentos,
imaxino que as feridas non son fondas,
érgome no derradeiro alento,
e crávoche con forza o meu corazón no peito.

eva méndez doroxo

recetario: para ti.

tampouco pretendo que me entendas.
confórmome, simplemente, con que as miñas verbas
penetren a túa dermis.
que cando os ollos se aproximen á vixilia,
o sangue che bombee a miña voz por todo o corpo.
só intento que ao espertar,
cando a túa mau me busque morriñenta,
a túa boca se seque atónita por non terme.
quero, novamente, que descubras o que significo,
lonxe e perto dos teus beizos,
superficial ou fonda no teu peito,
pero lembra, o único que non pretendo é que me entendas.

eva méndez doroxo

notas de olor

feita un nubelo descendo.
coas ás roidas,
as plumas molladas e o bico silenciado,
aterro, na biscosidade dun corpo alleo,
nunha carne con olor a papel de avellaneira.

despréndome de min,
dos accesorios de toda eu.
quedo tan só coa boca,
co nariz para percorrer enteira
esta nova pel, este novo olor,
esta nova vida,
para a que me sobran sentidos e me falta tempo.

eva méndez doroxo

medidas do corpo

por cada gramo de min un quilo de ti.
por cada centímetro de ti un quilómetro de min,
por cada segundo de eles, un día de nós.

eva méndez doroxo

cartas de despedida 7 e 9.

internamente,
na compilación dos corpos, suxiro.

afastándome a humidade da boca,
lentamente,
existo.

con redención asfixiante amaño o pelo,
antes de esquecer, completamente, a túa carne,
o teu suor, as túas mans,
o sabor a liberdade nas nosas linguas entretecidas.

non existes na miña memoria.

a miña pel espiuse de ti.
non lembro o teu nome
nin a túa cama.

escapáchesme do sangue
inflamando as miñas lembranzas.

eva méndez doroxo

345º 3"

navego polas profundidades do meu pensamento.
as lembranzas arden no peito,
as bágoas encheno todo.

escrava e perdida óllome no reflexo das sereas,
musas mortas pola incredulidade do home,
que me acollen como irmás nas augas do esquecemento.

eva méndez doroxo

chamadas perdidas

escarbo nas feridas que como cantís se abren na perplexidade da miña pel.
agochado, nas fíascas do esquecemento, agarda o teu recordo,
o das bocas descoñecidas e os desexos infinitos,
aquel que lonxe me queda cando me ollas invisible baixo o microscopio da indiferencia.
inventáchesme e agora, cando a gravedade me aproxima ao chan, ignoras cada minuto do meu alento.
penso que non existía antes, cando as túas mans e as túas verbas me moldeaban con tino, unindo os pedazos co tempo espaiara alén do meu cosmos.
síntome rota nesta nova vida.
son un proxecto de musa,
unha lembranza líquida fronte o reflexo dun segundo que non vin acontecer.

eva méndez doroxo

del quadern de les obsesions: blanc.

et somio en els colors del ahir,
de quan els teus llavis vigilaven les meves pors,
i les llengues, verges de records encara,
s'enfonsaven en la dramàtica tasca d'acomiadar-se,
un matí rere d'altre.
sense treva les caricies lluitaven
en la nostalgia d'unes pells transparents,
les que ara enyorem entre les boires
d'un somni incandescent.

eva méndez doroxo

i_dioma

desexo ser contida na túa boca,
pronunciada coa túa lingua,
que me expulses angorde.

desexo ser a verba que aniquilas contra o padal,
fronte os dentos.
morrer unha e mil veces nos teus beizos,
acharme espida, novamente, na túa saliva.

eva méndez doroxo

idioma alleo

incerta agardo co esquecemento me aprese.
mergúllome no son da indecisión,
no alongado filtro dun pensamento.

non creo en min mesma,
nin na cadea de ollos que me xulgan,
silenciosos, baixo a neboa dos interrogantes.

formo parte do alleo,
configúrome nas verbas duns beizos
que me son descoñecidos,
agardo que unha lingua estrana
me percorra para deixarme ser libre
por cada segundo de angustia.

eva méndez doroxo

as mulleres todas

eterea liña dos desdebuxados peitos dunha muller
filtrada entre os meus dedos de musa.
vérteme a súa turxencia angosta,
esquecida xa polos homes,
admirada na boca ceibe desta muller que declama.

afondo nas difuminadas cores do impreciso,
acaricio a morriñenta idade das lembranzas
e agocho a vergonza de adorar o corpo
humido que me contempla,
quente e vivo,
desexoso, impúdico.

eva méndez doroxo

90 ºC

esnaquizada baixo a tensión dos teus beizos,
o peito danza a frenético ritmo,
sen sospeitas, chuchásme a ialma
contida nos alentos que hai pouco adorabas.

son a escraba do medo,
a doncela do rumor da mente,
unha deusa desterrada.

a túa pel,
edén de inmortales caricias,
desexo.

eva méndez doroxo

ingrávida

afondo na textura dos corpos,
entre as telas,
baixo as identidades ocultas.
tezo unha liña infinita de agarimos inventados,
de alentos que me fan tremer,
das necesidades da ausencia.
esgazo baixo a pel, os músculos,
na pertinente pesquisa do desexo,
da primitiva percusión,
que me faga palpitar, novamente,
como cando estabas en min.

eva méndez doroxo

agnóstica

a pel doe cando os dedos me apresan o medo,
composta de ausencias,
a vida,
informa novamente de que a carne e a pel
son os ingredientes do esquecemento.

eva méndez doroxo

birutas de xocolat

nos pes a andaina do medo
pésame aínda, como a lousa dunha pantasma,
que agardando a indirencia, alumea o meu nome
con alento de morte.

eva méndez doroxo

flocs de nosaltres

m'invaeix la fragancia gélida del llavis absets.
pels porus se'm filtra l'excés de nosaltres,
les humides particules del material que ens contenia,
la forma petrea de l'alé contingut,
batent de tú.

eva méndez doroxo

carta de entrantes.

vestida coas paixons efímeras
desando a distancia do tempo
para agochar as miñas branduras
no ferro dun encontro aprendido.

morriñenta, a tela, desfaiseme a cada paso,
amosando o banquente que agarda
para ser aderezado coas especias
dun ollar vaporoso,
antes de que ela, a tela, o descubra por completo.

eva méndez doroxo

convulsions dunha afogada

quedáchesme nos recunchos da ialma,
nas sésegas do corpo,
nas bagoas dos encontros líquidos.

eva méndez doroxo

afogada na memoria

as dentelladas do extraordinario
agóchanse entre os ollares marmóreos
do inconcluso da nosa existencia.

tamboril esnaquizado que frena
as verbas agónicas que me lanza
dende a barreira do son,
na outra punta do catéter.

reflexos absurdos dunha vida
que por medo a ser vivida,
se nos escapa do presente,
aniñando entre os dentes do extraordinario.

eva méndez doroxo

memorias dunha afogada

indefensa, ardo nas paixons do medo.
abandoacheme hai tempo e estou cansa,
furadada e oca sen ti.
non me aturo,
non desexo o efímero
nin agardo que me visites novamente.
son un nobelo de pel e osos,
un agocho de min mesma,
do que noutrora fun,
de quen queimaba en vez de ser queimada.
os fíos anódanme a gorxa
coa forza das palabras que se pronuncian
no silencio das filas traseiras
do teatro chamado vida,
dende onde me contemplo caer ao chan,
sen extremidades para que me ergan,
sen cabeza para enfrentarme digna
a este cantil infinito de ruido
imperceptible,
de borralla semántica,
de dor na caluga, tras a respiración
que por fortuna conservo,
para lembrar que sentir é estar viva,
e iso, a esperanza de liberarme de ti,
de que sen voltar voltes
e sen aturarme me ames, como antes, cando te tiña.

eva méndez doroxo

recorda'm

quan les teves mans s'enfonsen
en la foscor de les meves formes,
el temps s'atura,
els segons es transformen en milímetres,
les caricies en hores,
la pell en dunes del desert d'un silenci
que es fa etern entre els gemecs
de les agulles del rellotge.

eva méndez doroxo
(escoltant infinite excursions)

interrumpida

compensada evanescencia na cadencia da personalidade.
tomo notas.
aprendo as formas femininas dos meus dedos atrofiados,
espertando do xélido soño no que estou atrapada.

as cordas ténsanse sen ter en conta a fraxilidade
do corpo cas conten,
son o recipiente no que as cousas trancurren,
no que o tempo non se detén para ca miña dermis,
aínda tensa, se hidrate e volte ao estado natural das curvas.

compensada na evanescencia da obtusa deliveración de ideais.
tomo notas.

eva méndez doroxo

les enfants

incontrolable.
combinas os dedos e o verbo
para espir cada centímetro
da fraga que me contén.

furacán de beizos e humidades
para repoboar os ollos arrasados,
a mente impensable,
as bocas trementes,
o desacougo das fermosuras perdidas.

e acostumada a escapar,
escapo,
conteño o alento, desaparezo,
muto una derradeira vez
para sentirme libre novamente,
sen forma expiro,
imprimome nas follas non escritas da túa historia.


eva méndez doroxo

quincalla

nas caricias silenciosas que debuxo nos teus xestos,
intentas explicarme cada palabra túa
nun nó de miradas incomprensibles.

accédote polos beizos mollados,
cando os depositas na miña pel desconfiada.

imaxínote cando os ollos non poden verte
e o ollar pérdese nun diálogo infinito,
baixo a brétema dos interrogantes
que algún día ceibarás ao lume.

non me coñeces e escápasme,
acumulas quilómetros de verbas
para apartarme do teu alento,
das túas caricias,
do teu pensamento.
e eu,
ancorada nas lembranzas da túa pel,
dos nosos soños,
agardo saber se algún día
arrincaranme as túas maus deste cautiverio.

eva méndez doroxo

totes les tortugues del món

totes les tortugues del món
s'arrosseguen per la pell arcaica
d'una caricia erronea.

afortunada la distancia que entre
badalls i eclosions ovíperes,
fa que les potes sense empremta
s'enfonssin en la greu foscor
dels crits de mitja nit,
quan la lluna pentina tots els rínxols
del mar ferotge,
abans de que elles,
les que tot ho han viscut,
enfonsin l'alé per darrera vegada entre ell i els teus records.

eva méndez doroxo

reflexións de tartaruga

acostumada a reptar nas profundides do inconsciente,
sorpréndesme coas verbas explícitas.

os agarimos íspenme do medo,
artellan unha rede na que precipitarme,
malgama de sons e texturas
na que perderme é unha experiencía utópica.

quero formar parte das pegadas
dos pasos que facemos
agora sen paus nin rodas,
só cos pes espidos do que é sinxelo de novo.

eva méndez doroxo

cua de tortuga

amplio la forma dels records
per imaginar que les teves mans
desitgen perdres en els meus secrets.

enfoco les nines dilatades
de l'incredulitat
al despertar-me sola entre els llençols mullats.

ofego cada gemec abans de la darrera mort,
quan el foc m'inflama la gol·la de la desesperació.

eva méndez doroxo

amplio a forma das lembranzas
para imaxinar cas túas maus
desexan perderse nos meus segredos.

enfoco as pupilas dilatadas
da incredulidade
ao espertar soa entre as sabas molladas.

afogo cada xemido antes da derradeira morte,
cando o lume inflámame a gorxa da desesperación.

sopa de tartaruga

esnaquizo os membros da incertidume,
adovoos coas especias do inconfesable,
remezo a mistura e engado o salitre
das bagoas contidas
entre o paso do tempo e a velocidade do alento.
deixo reducir a mistura na lentitude do lume,
o que prendéramos hai anos
cando inxenuos acariñabamos as cunchas,
sen sabernos canívales do tempo.

eva méndez doroxo

cuncha de tartaruga

apréndome as sésegas que conforman
o noso perfil mollado baixo as follas.
reptando con conformado sixilo
mergullámonos na pedra,
entre o vello e o incerto,
nunha premisa de alento,
no composto sistema métrico dos beizos inflamados.
ardida quedo, tras o paso do temporal,
con forma na neve e a pel escamada,
consecuencia transitoria da cambustión espontanea dos teus ollos.

eva méndez doroxo

tartaruga

infinitas falanxes percorren
os camiños da miña ansia.
agonizantes alentos
infrinxen as leis
do anonimato para pousarse
nas liñas que me configuran.
aprendo a estar calada,
sentindo como tea que os ollos
se me craban analiticos e fríos,
alleos a toda eu,
nunha incongruente forma de min.

eva méndez doroxo

esqueixada

cando me percorren as patas do esquecemento,
afloxo os músculos e inspiro
os vapores dos encontros
sobre as brasas,
cando as linguas aínda queimaban
as texturas do medo,
e os ollos eran salvaxes e o mirar ceibe.

eva méndez doroxo

na cociña da alquimista

o sabor a doce éncheme o nariz,
penetra os teixidos brandos da miña memoria,
viaxa entre os dedos e os dentes
para intalarse no fondo do imaxinario
que significa non terte.

aprendo, na distancia,
as formas do son da túa voz
petando contra os meus ollos,
mollados aínda pola ausencia.

a boca derrétese ao probar
as minúsculas particulas cobrizas
que tinguen a noite.

entre gotas de chuvia agardo
compartirche o doce co enche todo.

eva méndez doroxo

3xturas

infórmate nos beizos do meu desexo,
comunica coa lingua das humidades todas,
busca cos dedos o tacto dos xemídos,
mergulla os ollos nas profundidades do eu.

eva méndez doroxo

clasicos á carta

segundos de pel abalánzase nas miñas papílas,
o sabor a limón imprégname.
alíñasme con un pouco de sal,
un pouco de mel,
algo de ti.

horas de voz tremen nas nosas extremidades
afogados suspiros entre verbas descoñecidas,
bocas molladas,
linguas quentes,
algo de min.

eva méndez doroxo

indecisió

llisques vacil·lant per la meva indecisió,
com si en coneguessis els secrets
que oculto rera les formes corves
de la meva conversa.

m'inflames amb la sutileça del verb,
a poc a poc, agitant-me com a una fulla de figuera,
abans i durant una tormenta d'estiu.

la fortuna amb somrriu quan esgotat et distàncies,
formulant sorolls que no endevino i que em recorden
el gemecs de qui en una altre hora va lliscar indecís per les meves vacil·lacions.

eva méndes doroxo

liscas vacilante pola miña indecisión,
como se coñeceses os segredes
que escondo detrás das curvas
da miña conversa.

inflámasme coa sutileza do verbo,
engorde, agitándome como a unha folla de figueira,
antes e durante unha tormenta de verán.

a fortuna sorrime cando esgotado distanciaste,
formulando sons que non adiviño e que me lembran
aos xemídos de quen noutra hora liscou indeciso polas miñas vacilacións.

noz e castaña

amósome impúdica aos ollos que me xulgan.
a lingua eme descoñecida,
pero crábaseme na carne esnaquizando as frebas.
a dor atravésame,
conteño a contorsión,
bebo as bágoas e esbozando un sorriso cuspo.
o sangue tapóname a gorxa,
agora son eles os que non conteñen as risas,
vexo o lume no seu ollar,
a sede nas bocas fermosas que desexei bicar.

eva méndez doroxo

nunca antes

mordín as verbas mentras saían da miña gorxa.
rozando o invisible,
aproximeinme aos cantís da mácula.

son a fada que me observa,
instalada na dimensión adversa,
onde nunca antes naide andou.

esbaro pola liña recta,
algo inclinada,
oblícua,
que me pretende guiar
neste percorrido absurdo á cordura,
esa agónica compañeira de viaxe,
que há anos quedou encorada no fondo
da miña existencia prosaica.

eva méndez doroxo

cuncha e noz

zoas na miña indiferencia.
ausente e ingrávida
deixo que coles nos meus pensamentos
e incomuniques as extremidades
que poderían axudarme a fuxir.

acaricias a pel de mármore
sen agochar pulcredade no xesto.
eu, do outro lado do universo,
non sinto máis que xélida consternación
polo interese que os teus dedos amosan.

zoas rabioso nas fiestras
do meu mundo,
desexoso de rachar este silencio incomprensible.

eva méndez doroxo

con gusto a páxinas molladas

son a túa noite,
son o teu cuarto,
cando desexes dormir.

esperto esnaquizada se non te atopo
entre as telas dos meus pensamentos.

son a pedra,
o teu asfalto
cando desexes fuxir.

mollada na neboa da túa indiferencia, eu,
a túa casa o teu patio
cando me permitas sentir, só un anaco,
dos teus pasos alonxandose de aquí.

son a ninfa,
son o diaño,
se me desexas ven a min.

eva méndez doroxo

sobre a cinza

sen folgos vaporízanse os coleópteros
tras o silencio do lume.
cinguidas as verbas nos élitros
rectifícanse infinitamente
ata mudar no éter.

quedan as trazas da quitina
no cortex dos espectadores
que goran por fundirse nos palpos
desta metamorfose animal.

eva méndez doroxo

informe estadístico: conspiración numérica

engadida á presión dos teus dedos,
afondo.

inflámanseme os pensamentos
neste devalo de vertixe.
baixo a dermis das túas palabras,
exhalo.
agonizo por ser a molécula que colisiona
contra a túa incredulidade,
e efímera te percorre, sen pausa nin sentido.

eva méndez doroxo.

nós

nós.
danza invisible das liguas.

nós,
son percutivo baixo as telas.

nós.

eva méndez doroxo

cosendo x

xea entre as lembranzas da miña insensatez,
cando afogado e esquivo
agárdasme no silecio.

permítome pronunciar o teu nome
con xemidos que exalten
os milímetros que nos separan,
demasiados neste inverno descoñecido.

as veces, o latexo deténseme,
o xeo invádeme toda.

eva méndez doroxo

costuras en x

desexo derramarme na túa tensión,
mollar o vidrio e encher as telas
coa opacidade dos berros nocturnos.

quero que os minutos queden quietos,
observando o aquelarre de texturas
que teus dedos tecen.

inmóbil,
suspendida polo fío,
traspasada pola agulla, desexo.

eva méndez doroxo.

tesouros

m'aproximo al perill de sentir-te lluny.
cinc milímetres son masses.
mossego la distància que ens separa,
el silenci u omple tot.

desitjo tornar a enfonsar la meva pell
en les teves paraules.
que les teves dents m'arrosseguin a l'univers desconegut,
on el temps es queda quiet,
observant com les nines se'ns dilaten i les llengües lluiten.

eva méndez doroxo


acércome ao perigo de sentirte lonxe.
cinco milímetros son demáis.
mordo a distáncia que nos separa,
o silencio encheo todo.

desexo voltar a mergullar a miña pel
nas túas verbas.
que os teus dentes me arrastren ao universo descoñecido,
onde o tempo queda quieto,
observando como as pupilas se nos dilatan e as linguas loitan.

estorniño

cae, sobre min, a implacable auga.
erosionada, sen posible resistencia,
esfameada entre as túas maus, me acho.
doeme a corteza.
acábome sen celeridade,
transformada en argamasa á que das forma.
interpreto o son do silencio perpetuo
pendurada dos teus beizos.

eva méndez doroxo

as de copas

mordo as follas na frialdade da noite.
vocalizo as sílabas do teu nome,
impronunciable viaxe ao fondo de ti.

mordo os beizos na incertidume.
afondas na carne,
lambes as tebras da insumisusión
mentres me corrompo coa túa esencia.

mordo.

eva méndez doroxo

inferno

indagas nas marcas que me visten.
coa delgadez inversa do pasado,
escrebesme a historia.
letra a letra ardes,
o corpo enrrédaseme na tinta,
medra na gramática infame que obvias
ao borrar da tela os adxetivos da miña vida.

engorde apañas as fíascas,
o lume segue ardendo,
en min,
entre nós,
sobre ti.

eva méndez doroxo

ta-hi

"o corazón que nunca amou,
non merece ser amado."

inflamada no teu peito, agardo.
a memória esquecina na porta,
entre teus beizos, nos teus ollos.
cansei de non saber,
de non querer,
batendo alén do corpo,
fora de nós,
coa forma do vento,
xeada, incompleta.
agardo, inflamada no teu peito.

eva méndez doroxo

importunismos

quero mergullarme nas imperfeccións da túa pel de neve.
implicarme nas caricias que imprudente me roubas
para agochar os dentes na prohibición do teu pescozo.

infiltrada no que pronuncias sinto levitar os meus pensamentos,
ata onte incertos.

somos aracnidas extremidades en convulsa interpretación silenciosa.

eva méndez doroxo

grupo 6

impossible ser teva novament.
aquesta vegada la meva gol·la no et pot nutrir,
ni la meva sang omplir-te de vida.

ara haig de marxar,
abandonar els teus brazos freds,
la teva mirada plena de fantasmes
i tornar a ser lliure.
desagnar-me absolutament,
indefinidament extreure'm del cos el teu sabor,
el teu alé,
la teva pell extranya i enfonssar-me en els llavis
que saben pronunciar el meu nom,
que coneixen la meva ànima,
que em regalen la seva sang.


eva méndez doroxo

imposible ser túa novamente.
esta vez a miña gorxa non pode nutrirte
nin o meu sangue encherte de vida.

agora teño que marchar,
abandoar os teus brazos fríos,
o teu ollar cheo de pantasmas
e voltar a ser ceibe.
desangrarme absolutamente,
indefinidamente extraer do meu corpo o teu sabor,
o teu alento,
a túa pel estrana e mergullarme nos beizos
que saben pronunciar o meu nome,
que coñecen a miña alma,
que me agasallan o seu sangue.

analxésico

mestúrome coa licuosidade da túa ingravidez.
sementando a lingua coa porosidade do orgasmo impronunciado,
propiciamos o encontro baixo a xeada,
sobre o chan.

colase a herba na dermis noutrora fría,
para combustionarse ao son dos xemidos
que as nosas gorxas propinan aos insectos,
incrédulos espectadores da nosa desesperación simétrica.

esquecemos a corporeidade anterior e fusionamonos nesta nova dimensión infinita,
onde a circunferencia o envolve todo.

os átomos caen, exhaustos, sobre as particulas en movemento,
as efímeras eclosionan ao son da nosa exaltación,
impertinentes respiran o noso sabor a canela.

mésturome coa licuosidade da túa ingravidez.

eva méndez doroxo

alquimia na néboa

tecerme nas túas verbas
outra vez na oscuridade.
descubrirte quente
baixo o tear das miñas maus.
corromper o sabor da noite
con agarimos invisibles,
investigando sen medo o prohibido do teu corpo.

somos a comunión salvaxe
da racionalidade contida.
en compensdos latexos
inspiramos a vida: miña, túa, miña.

separarme de ti neste intre
faime esnaquizar o tempo,
sorrir no deserto
agardando a túa boca novamente bébeda de min.

eva méndez doroxo

kit kat

neve cae na fraxilidade do noso encontro.
amorense os textos debaixo das teclas,
correspondeme a min ser a ferida silenciada,
a musa escraba do explícito,
o cordel que inventa a forma do teu xeonllo.

eva méndez doroxo

hobbit

informo:
as novidades pesquisanse na incetidume
aquelo que alguén designou como caos.

reitero:
esqueceme, fuxe,
corre máis alá das miñas verbas,
dos agarimos que desexas e sigue ceibe,
o teu camiño inexplorado.

afirmo:
a reiteración faime demo e musa,
convirtete es escolma de paixón,
en rasurado ser do inconsciente.

eva méndez doroxo

for ever

m'he deixat caure en els records,
entrellaçant-me en la seva xarxa,
m'és impossible nedar,
m'enfonso en les caricies,
m'ofegos sense l'oxigen dels teus llavis.

eva méndez doroxo

what ever

adoito a soñarte,
incompleto, no meu imaxinario,
es a esperanza do non acontecido.

compóñote de anacos doutros seres,
ollares que anhelo,
agarimos esquecidos,
palabras de fondo significado.

deixasme sen folgos na noite,
cando en durmindo te busco,
cando en soñando debuxote,
cando en te ter non vexo.

eva méndez doroxo

només per tú

et somio humida.
formo part del flaire que habita el meu llit, en la teva absència.
analitzo l'escalfor entre les meves cuixes, allà on abans existies tú.
mossego les paraules,
oblido el foc en els teus ulls, al fer-me teva,
al saber-me núa en la teva boca.
imagino que encara hi ets,
sota els llençols,
sobre el coixí al que un dia vas confesar la teva indiferència.

eva méndez doroxo

tempo da sega

linfática conmemoración do encontro.
famenta desintegración da corporeidade do líquen.
as maus cheas do baleiro que se anexa a ti.
o ollo complementa a lembraza dun agarimo impronunciado.
somos abellas en dança espectral,
artífeces da secuencia ingrávida na que oscultarnos.

eva méndez doroxo

moving around

qué existe entre a pel e ti?

cómo entenderte si a lingua se entretece nun dialogo humido?

astronave durmida,
malgama sonora de excusas para manterme lonxe,
para manterte a salvo.
a esfervescencia das personalidades
paraliza as moléculas en suspensión,
arrepiamos baixo as sabas,
entre elas, todo o que existe entre a pel e ti,
entre a humidade das linguas,
o nerviosismo das falanxes,
e o inapropiado das verbas.

qué existe entre a pel e eu?

cómo non entenderte si a lingua se entretece.

eva mendez doroxo

tss

as letras tórnanse infinitas cando o silencio invade os meus dedos.
soño coas inhalacións do inconsciente,
coa forma crecha do teu cabelo,
coa caída das pálpebras ao bicarnos,
con nós.

eva méndez doroxo

interrogantes v2

engaiolada na túa boca, desfágome angorde,
remexo inqueda no teu padal sabor zucre e actualizo os xemidos.

constitues o receptáculo da miña incerdume,
dos meus desexos,
da desconstrucción de min.

podo ser túa?

eva méndez doroxo

areal

encara arrossego el teu sabor per les meves escames,
encara sento les llàgrimes dins l'ós, sota la pell.

miro les meves mans buides sense els teus petons,
formigueixo inquieta quan la teva presència m'invaeix.
en la inmensitat de l'univers femení t'has perdut,
ja no saps arribar al port dels meus llavis,
ni vislumbres les espurnes deurades del meu esperit salvatje.

eva méndez doroxo

atácame

agardo a cóncava forma das túa liñas.
presa da insustanciabilidade de non terte,
peregrino por desertos de letras
como meiga iniciada na recolección de vivenzas.
imaginario esquecido: o noso corpo tremendo, desesperado.
atravésame coas palabras pronunciadass ao carón da orella,
na miña esencia,
alí onde ninguén máis pode escutialas.

eva méndez doroxo

terras habitadas

o exterior cúbreo todo,
infinito territorio pel no que perdernos,
formular os silencios correctamente,
indagar na neboa do desexo,
aparecer colada a ti.

eva méndez doroxo

mapa do tesouro

os meus dedos transfórmanse en ferramentas para medir distancia,
para calcular os graos,
para interpretar o mapa da túa pel,
accedendo así aos tesouros ca gardan.
baixo un mar de telas navego,
na profundidade dos beizos embarranco
e son incapaz de izar velas,
para alonxarme das liñas isóbaricas dos teus ollos.

son cabo mollado na noite,
descubrindo o rumbo na fondura do teu corpo.

eva méndez doroxo

pentagrama

ancorada na malgama laberíntica das túas lembranzas
aparto o ollar da definición de beleza á que te refires,
a pé de páxina, oculto tras os dédos do que noutrora
chamein fotografía.

fundamentalismo do ingrávido,
nomenclatura absurda que desrecoñezo,
porque a infusión da vida me escalda angorde,
como para non queimarme, e así mesmo consumirme
quente de abondo como para que a miña esencia
se evapore contigo, a cada grolo.

deberías lembrarte dos beizos que sandaron as túas feridas
e agochar a prepotencia varonil tras esas uñas de gata
que tanto me arrabuñaron,
pero aferraste á nova vida,
a unha liberdade virtual na que pilotar outros corpos é materia divina,
e eu, agardo, non sei aínda o qué, pero agardo dalgún xeito,
cos sensores se desconecten e me vexas espida e doce,
ao carón ezquerdo dese peito que anhelo.

eva méndez doroxo

3%

lamber o cheiro a pel,
mergullarme na necesidade abstracta de ti,
conspirar contra os alentos,
rexeitar a imposibilidade humida de nós.

universo imperfecto de agarimos desertos,
concentricidade diagnóstica,
rapidez atemporal.

na herba, pendurados,
extravagantes baixo un ollar interrogante, doce, inesperado.

eva méndez doroxo

gris

delicada lingua,
ardentes beizos,
monstruosos ollos,
insondable corpo que me atrapa e me atesoura.

decepción animal,
tornasoladas lembranzas,
na tela, sobre e baixo dela.
suspendidos interrogantes,
extremidades ausentes,
bágoas de sal petrifican nas meixelas,
onde antes florecias,
agochanse as pantasmas agora.

regurxitan os corvos un pedazo de nós,
na inseguridade da frágil monotonía,
agardando a morte.

eva méndez doroxo

escoitando One Summer Day. Joe Hisaishi.

angoixa

imperfecció numèrica que m'arrossega als teus braços aterrats.
polució emocional conformada per les asimètries de les nostres respiracions.
enfonsa'm en les cireres del teu cos anfivi,
mossega l'incerteça d'estar lluny,
torna't gel per poder-te fondre
i beure't en glops d'éxtasis agònic.

eva méndez doroxo

ac_ceder-te

intrépito ollar que me percorre,
insalvable suavidade na que perderse.

maus,
pel,
ti.

eva méndez doroxo

Facenda Pública Deudora por IVE

técnica bicolor de desformulación asimétrica.
conciencia anormal,
funcionamento androide,
polaridade invertida.

tesouros de anteriores vidas,
astros e lendas que me enchen os pes.
funciono como un reloxo:
extremidades por imposión cósmica,
que xiran e se articulan
independentemente de min.
corrosión do evidente
para sulfatar as lembranzas dos dias de praia.

eva méndez doroxo

pronóstico reservado

escama a escama sucédome na túa pel anfibia.
rastreámonos angorde, desconfíados.
reptil e anfibio, mostruos baixo a auga,
humanos fronte o espello.

perdo a cordura, esquecéndome da miña forma, en teus beizos.
aprendo a ser eu aínda que me percorran as túas falanxes.

ollásme no ritual transformador,
humana-montruo-humana,
monstruo-humano-muller.

eva méndez doroxo

tattoos

tatuada, a nosa vida, na pel, no teixido, en nós.

volta da concubina da morte

familiarizada coa morte,
xogo,
no fío da navalla,
entrego o meu sangue ritual,
extírpome os ollos e os beizos,
achégase o clímax da noite,
sen accesorios, entrégome a ti.

eva méndez doroxo

en el castillo

incorregible,
eterea,
exhausta-exhalo.

el aliento corrompe la aniquilación esencial
que compone el yo.

falange sobre el pecho:me desgloso en capítulos para ser consumida.

no infravalores el poder de las cortinas de humo,
me lanzas, te abarco, me tienes.

los diálogos se superponen,
la formación del ego se difumina en un silencio heroico.
te quiero,
te anhelo,
te deseo,
te siento.
te pierdo.

eva méndez doroxo

del quadern d'obssessions

he emprés un viatge sense retorn,
un camí que s'esborra a cada pasa
i no permet girar cua.
especifico el meu estat natural a l'entrada del túnel,
no vull que cap dels altres espéctres que bordejan
les meves vides, s'espanti.
sóc jo, un ésser diminut, afortunat quan es sotmet
a la bidireccionalitat de l'ona expansiva d'un altre ésser
anomenat, a vegades, explosiu.
formulo la qüestió que em preocupa a la superioritat cósmica
i segueixo camí, sense fer dressera, sense tornar enrrera.

eva méndez doroxo

obsesions, seri XXXY

constantemente atravésasme,
enraizas nas miñas constantes vitais
e atacasme furacanado e doce.
increible apelación do irremediable
cando te fundes no oxixeno que me alimenta.
formulo a irrespostable pregunta,
infinito pretendes respostarme
facendo manar sangue dos meus ollos.
sigo na corda,
equilibrando o xeito inesquecible que teñen
os beizos sobre a pel.

eva méndez doroxo

adicta 5

perplexidade numérica cando te esnifo.
subes polas miñas fosas nasais,
a velocidade tórnase incalculable,
invades o meu cerebro en esfervescencia pasmódica,
e abandoasme coa lentitude do amante,
sen forma, sen pausa.

precísote tamén na boca.
non me abondan as lembranzas nos teixidos,
que sen memoria te borran,
descoñécente e aínda así, confundidos,
desexan cos invadas novamente,
como antes,
como agora.

esnifarte baixo as telas, novamente, adicta a ti.

eva méndez doroxo