piromanía.

ardo.
o lume encheo todo,
a pel estala entre as bocas,
a espalda arquease.
ascende a quentura dende os pes ás pálpebras.
deborada quedo,
afeita ao xeo,
este incendio faime sentir.
remézome nas brasas,
anacos de min,
ardo, sigo ardendo,
tremen os ósos,
escachan os risos.
fume,
despréndese do meu corpo,
ascende ata desaparecer,
engulido polas chamas
desta combustión espontanea.

eva méndez doroxo

Airón.

infórmate nos beizos,

da miña paixón.

propóñoche que mistures

a miña pel debastada

co po, monocromático,

do teu racionalismo,

para trocarnos dos pes ao inicio,

e traficar cos anacos

dunha existencia previa.

pregúntalle á lingua,

o son do meu desexo.

rescata os xemidos,

desta gorxa esgazada,

e rehabita os silencios

do compás do meu alento.

dialoga cos segundos

a aventura de esquecerme.

eva méndez doroxo.

Suite para Greixa nº 11.

Angorde.
Invádesme angorde,
como nun agarimo impronunciado.
O teu ollar imprime o meu contorno
nas sésegas da tea,
consérvasme.

Penétranos o olor de terra mollada,
inflámanse os sentidos,
aterrados por adiviñar, de novo,
o hai tempo esquecido.

Angorde retírote,
aparto as túas maus do meu corpo,
négoche uns beizos, aínda doentes,
do derradeiro predador.

Angorde.
Angorde invádesme, angorde.

eva méndez doroxo.

notas de morte.

precipítome no hoco que deixaches,
na interminable profundidade da que non consigo escapar.
mergúllome na crueldade
de quen se cree un deus
por verse reflexado na miña vulnerabilidade.
atraveso o meu corpo,
aínda quente,
xa sen vida.

eva méndez doroxo

utopía.

abréseme a pel,
explotán os músculos.
sigo debastada,
afundida no tránsito.
véxote erguido,
do outro lado do caos,
coas maus tinguidas co meu sangue,
cos beizos abertos nun sorriso ególatra.
existes,
aínda existes.
a miña dor faite infinito,
o meu abatimento
convírtete en invencible.
sacudes a felicidade
sobre os meus restos.
roubáchesme a esencia
do meu sen sentido,
levaches contigo o meu tacto quente,
os latexos dun corazón magullado,
a biscosidade dun agarimo roto.
a pel segue aberta,
os organos estouparon.
agónica e fría contémplome.


eva méndez doroxo

banquete de ninfas.

caes eterno nas sutilezas doutras ninfas,

percorres con tolemia os seus beizos,

morres nunha pel non tan allea.

a maxía levoute preso dunha versión distorsionada de realidade.

observo a dor no meu peito,

nas miñas maus desertas,

nos cantis deste corpo que me contivo e que xa non consigue reterme.

como unha pantasma persigo as pegadas desas ninfas desexadas,

deses corpos xélidos nos que fun perdendo, sen sabelo,

a posibilidade dunha historia ficticia que me aproximase á liberdade.

ti, inxenuo cazador de negacións eternas,

agardas, no camín, para ser deborado polas paixóns dunha ninfa,

que, tal vez, algún dia contivese a miña esencia.

eva méndez doroxo.

1978.

quero saber, neste intre, se as túas maus me recordan.

investigar se as falanxes inquedas coas que me percorríches,

xa non distinguen o camín  cara a miña inconciencia.

debezo por entrar nas estradas do teu organismo,

fundirme co lume da túa negación

e aventurarme nos orgános que me rexeitan.

descubrín co teu cérebro é a fortaleza do covarde,

a eterna trampa de quen antes de ser ferido fere,

porque a nada debastouno todo fora dos teixidos.

tézome entre as fibras para poder esquecer que algún día existín,

que fun existida.

eva méndez doroxo.

tránsito.

hoxe asistín ao meu enterro.
non había naide.

a frialdade do meu corpo
loitando contra as xélidas paredes que me contiñan.

fora,
o silencio dos que fumos esquecidos.

eva méndez doroxo.

tineria

un instante antes de morrer, tremín.
foi o reflexo da vida acontecida,
tres segundos de nós.
un espasmo co contemplou todo.

eva méndez doroxo

intrumentos de corda: greixa.

mollada pola incertidume,
encamíñome pola estrada da túa pel,
deixo o coiro contra ela,
agardo ca fricción nos faga vibrar,
artello un xeito imposible de non pisar
a liña continua que te separa dos outros.

exhausto, sorris,
agochas o medo entre os meus peitos,
e rexurdes con inxenua convicción sudorífica.

temos o tempo xusto,
os segundos da intensidade non vivida,
a fortuna de non existir.

eva méndez doroxo.

marcas de auga.

mergullada na transparencia da túa identidade
mudo a pel.
mostroche as imperfeccións do meu corpo,
percórresme, con velocidade efímera,
sen medo de ser arrebatido.

o salitre escámame os beizos
que noutrora foron o forno das mentiras,
as que arricaches con sixilo
dende un lugar chamado illa.


non soporto terte lonxen,
a tres milimitros de min
é un espazo infinito de neutralidade exacta.
permite que intercale entre os teus dedos
a miña persoa,
para inexistir xuntos no éter desta tortura.

eva méndez doroxo

mirall.

torno a ser la frívola imatge que admires.
sota els peus, reseguint-me la pell,
els cadavers de les altres vides:
la dona esclafada pel teu silenci,
una ninfa en les teves mans,
qualsevol pell fen-te caricies.
ara ja torno a ser una musa entre els teus llavis,
allò que des de lluny espies,
per saber-te font ardent dels meus misteris,
els que per sobre dels ulls esperen que algú els descubreixi.
avui, he vist com em miraves,
extrany i pasional,
contingut en les teves misèries,
afortunat de no tenir-me.


eva méndez doroxo.

intrumentos de vento: a fotoviola.

non existo nas comusiras da túa boca,
nin nas longas noites nas co frío me xea a alma.
non comprendo o porque deste abatimento,
nin o xeito que teis de ignorarme.
pero comprendo cas lembranzas dos meus ollos
son fotogramas dunha historia imprecisa,
na que fomos persoaxes secundarios,
-papeles pintados na parede de nós mesmos-,
unha pantomima do irreal que foi coñecerte.
afortunadamente, gardo, en superoito, algúns deses instantes,
nos que a túa lingua me percorría sen medo,
e os teus dentes trabábanme o inconsciente
para sentirnos alleos a metales fosfóricos,
sen ilusións nin formas no peito.
son a secuencia da nosa existencia que cosiches aos petos
da miña memoria.

eva méndez doroxo.

renaixement.

tanto me ten cos beizos me ardan por non terte,
ca pel se me esnaquice ao lembrarte nela,
cos sentidos me confundan para esquecerte.

tanto me ten que te vertas esgotado nos meus degoiros,
cos ollos te amosen espido na miña gramática.

tanto me ten cas fadas iluminen os nosos corpos na noite,
ca chuvia esgace a puntuación dun aceno que non comprendo,
co lume amose a galbana que me cubre a alma,
que me fustriguen os posibles,

porque só desexo misturarte coa brétema desta afogada
para percorrernos, inxenuos, en silencio, sen nome.


eva méndez doroxo.

benvida proclamada.

accédesme pola traseira,
a que esquecín fechar
cando as bágoas cubrían as paredes.
chegaches, como os exércitos,
erguindo as pedras do chan,
cubrindoo todo de po.
antes de ti, non lembro nada.
despois de ti, non vou existir.

eva méndez doroxo.

pés e outros animais.

sorrisme.
agochada na néboa da miña credulidade,
agardas o intre, preciso, para cravarme
as verbas da destrucción.
moveste sixilosa, gracil,
entre as miñas confesións e as miñas dúbidas.
sorrisme.
confiada arxila nas túas maus,
vou tomando a forma do que non comprendo,
extenuada polo medo,
só tremo, indefensa, ante a túa magnifica crueldade.


eva méndez doroxo.

transversal.

arríncome a vida coa fame axitada dunha lingua allea.
esquezo a miña forma humana para arroxarme as fouces
dalgún descoñecido.

morta xa, entre os teus dedos, convulsiono esquelética e doce,
como antes de deborarme.

a incredulidade nos teus ollos atérranme.


fuches artífice, executor, do festín da miña vida,
sosteisme pueril e morno mentres es incapaz de probarme.

non son máis co manxar que desexabas,
unha muller latente, sen esperanza nin vida,
agardando a ser amada.


eva méndez doroxo

letras de sal.

reflexo,
unha pel marcada.
 caricia,
cinco gramos de sal nas pálpebras.
morte,
percorrido infinito entre nós.
atida, na ouriceira dos pensamentos,
exploro a incongruencia
de cada xesto.

eva méndez doroxo

pista 3. zamfona.

extravíome na encrucillada dos teus silencios e os agarimos doutras bocas.
desintégrome na forma cóncaba da túa mau sobre un outro peito,
desprazado polas liñas dun corpo que non é o meu,
mergullado no estrano sabor dalguén que descoñezo.

e eu, sostida polos alentos, entrégome furiosa aos homes que te representan,
as voces que te alonxan de min,
aos beizos que arden o teu recordo da miña pel.
para espertar, espida, no fogar da desesperación dialéctica,
esa que, sen motivo, me atrapa para facerte renacer, con máis forza, na miña pel debastada.

eva méndez doroxo 

resurrección.

impredecible, oculta entre as telas, o branco oprime as miñas células. escapei das cores, impregneime do sabor salgado que deixan as pedras do esquecemento. focei entre as follas do medo, recuperando os anacos que de min mesma, foron sedimentando. agora, con impúdico pracer, érgome vestida de longa arrogancia gris, camín da existencia que desenterrein. eva méndez doroxo