cartas de non-amor

contrólate!

a lingua relame os dentes aínda sanguentos pola fereza devoradora do teu apetito.

contrólate!

a aorta palpita na excitación do banquete,
bombeando paixón en forma de oxíxeno aos órganos.

non hai control.

os sentidos están fora de ti,
as maus afondan na impúdica mostra de non-amor,
achegándote ao éxtase do nirvana prometido.

e lembras uns versos sorrinte, altiva, imprudente...

"saberte en min desexo,
mostrarte o meu todo,
e que angorde entres en min
máis unha derradeira volta."

asinas a obra co silencio convencional dun dedo.

eva méndez doroxo

linfa

impudicamente ollo baixo a pel.

interferencias

conmóvesme coa túa espiral de dor e apatía,
colándote no meu fluxo vital.

córtasme os dedos,
aprétasme a carne.

informásme do que es.
alértasme e mergúllaste na miña paixón,
sembras a dúbida, o medo, o horror.

débil ser do inframundo,
alimentas o ego dunha muller sen nome,
dunha Deusa dormida,
apoderándote da alma triste de quen te descoñece.

eva méndez doroxo

levedando

mergullas as maus nesta miña forma obtusa,
amasando as impurezas,
a dureza do verbo e o ingrávido do xesto.

énchesme do fluír morno da vida.

agochar dentes,
gardar uñas,
fechar ollos,
confiar.

obstruese o canle respiratorio,
os cuadríceps ténsanse,
máis o traballo intenso e cadencioso segue neste min.

invádeme o desacougo,
pero o sorrir asoma entre as comisuras dunha boca salvaxe
que xa non quere devorarte, só sentirte nela.

e así, ao carón do quente,
levedo.

eva méndez doroxo

timbalada

a carne derrétese baixo as texturas quentes dos teus beizos.
infrinxo presión nos puntos febles da honestidade
para activar o pánico dos músculos,
as contraccións dos órganos,
a dilatación dos sentimentos.

troco as verbas polos silencios,
allea a túa necesidade de min.

sorprendémonos na líquida esencia dun agarimo ausente,
intrépidos loitadores de impulsos,
achegate a min,
agarda.

eva méndez doroxo

tic tac

árdeme a pel co vapor de non terte nela.
subliño cada pensmento errático nesta inconstante presencia do ser.
existes en min?
ou es simplemente a sombra xeada que me agarda trala fiestra?

eva méndez doroxo

reglas ortográficas.

imperfecta sintaxe dos corpos.
agardando a puntuación correcta,
mesturámonos, ingrávidos, ledos no fluir alleo.

torpes estruturas gramaticais nunha linguaxe nova,
a do ser espido, sen alentos, sen verbas, sen nós.
existimos no lenzo,
debuxando un idioma exento de reglas,
no que un momento é  infinito.

amosar o subliñado dunha carne morna baixo os beizos, fríos, aínda, do inexperto filólogo dos corpos.
mergullarse no éxtase da imperfección da sintaxe...

eva méndez doRoxo

do caderno das obsesións: capítulo 14.

a dor.

compaña inasgotable deste peregrineiro pensamento.
arrastro as feridas dos monstruos nunha pel demasiado transparente.

a dor.

o sangue, esgotado viaxeiro,
combate na peaxe por abandoar este ser,
famélico e lánguido,
co retén sen saber.

foron os alentos prehistóricos os que recitaron o conxunro,
agora, furadada pola inconsistencia de tanto lume,
agocho tres anacos virxes de min.
 por máis que intentaron,
por máis que maltrataron,
por máis que sufrimos, tres anacos resurxiran novamente na lingua prohibida
para aterrar o fluído vida que se resiste a quedar nesta alforxa de ser esquemático.

eva méndez doRoxo

tumchuq, sinfónico...

dirixida no rumbo da individualidade,
atopamos as mans desertas,
ancoradas ao ferro.

sinto a soidade penetrar nas fiascas deste corpo,
avatida por toneladas de verbas que pronuncia o silencio,
sosteño, apenas, unha diminuta imaxe de min.

ronroneando sen medo remexo os osos,
peiteo o pelo e mergúllome na decadencia do ser.

afastada da realidade navego allea á totalidade dun nós.

eva méndez doRoxo

lemon, ginger and frog.

estradas dilatadas percorro en tres segundos,
antes de co sol me arda
deixando as escamas a xeito de pel.

sorrío andróxina,
agardando a néboa para voltar a ser eu.

eva méndez doRoxo

de altos montes, ferro de lobo, lume agónico.

camiño por riba dos cráneos doutras musas,
as que non conseguiron escapar do teu imaxinario e permanecen cadaver,
agardando ser descubertas.

eu, aínda, son de pel cuberta,
pero sángrandme os pes de esnaquizar osos baixo eles.

sinto que non vou dar chegado,
que saír deste pesadelo no que me soñas, 
vai custarme, novamente, a vida.

xa non quedan bágoas,
nin podo rescatar ás outras,
só teño alento para seguir andando,
agardando que me esquezas para deixar de ser outra musa atrapada na túa mente.

eva méndez doRoxo

arábica con cardamomo.

penetras na porosidade, aberta, das miñas dúbidas,
confundindo os milímetros de pel que nos configuran.

eva doRoxo

8 mulleres - infinito.

infinito.  – Eu,

“ emerxo serea da verticalidade

na que me atesouras.

trémenme as pernas cando sinto teu alento entre elas,

oscilo lambela no ferro de teu corpo erecto.

somos cerâmicas en composición asimétrica,

un ângulo imposible

no que trasladarnos. ”

infinito. – El,

penetra na porosidade do Eu,

transformando a efervescência da miña identidade.

angorde, percorrida polo fluído que nos mestura,

aprendo os movementos do cosmos,

nesta nova dermis, fría e allea que me contén.

Infinito. – Eu,

agnóstica extremidade de sal,

ferro.

Infinito, nós.

exército de lume, neve nos beizos,

sangue ilustrado que mana dos órganos vivos que observan.

somo-las musas,

as teas de vimbio na que repousa o ollar.

esgazados os ventres,

mirarán a nosa inmobilidade aterrados.

o silencio marmóreo da calma en movemento,

artellado o INFINITO. – Elas,

inquedas.

súmanse os corpos nunha morea de pel.

esquecidos os ósos na porta,

amosamo-los dentes esquivando as sésegas do medo.

mergulladas na licuosidade etérea dun pensamento,

proxectamos o reflexo do ser.

Infinito, Eu.

“ emerxo serea da verticalidade

na que me atesouras.

trémenme as pernas cando sinto teu alento entre elas,

oscilo lambela no ferro de teu corpo erecto.

somos cerâmicas en composición asimétrica,

un ângulo imposible

no que trasladarnos. ”

Infinito, Eu, infinito, el, infinito, nós, infinito, elas, infinito, eu, I-N-F-I-N-I-T-O.

agnóstica

contando as horas a musa agarda.
sempre efímera,
nunha ensoñación permanente
na que os ollos indican toda a dor
dunha muller sen alma.

afortunada a artista dos alentos,
que viste a musa, entrando nela,
que surxe do soño e advirte a realidade.

son dúas bonecas sen fíos,
mesturadas nunha linguaxe simbólica,
para atopar a liberdade nesta xélida realidade.

eva méndez doroxo

aforísmo do deserto: sinfonía en catro tempos.

intrígame saber qué pasa pola túa mente.

cando lembro o significado das verbas
que enchían, de lóxica, os xestos baileiros.

compúxen a melodía do tempo,
xuntando un anaco de xordos sentires.

sabes ben que es o monstruo
que agochado na barriga doutras letras,
vai parir unha furía-rabia contida,
para expulsarme deste, meu universo.

máis... de novo, compoño, unha sinfonía ardente,
na que saberme Deusa,
espida,
andróxina,
morna de agarimos endóxenos,
supón, simplemente, deixarte afondar noutros peitos,
a min alleos,
para que o teu ego incompetente se libere,
e more, por fin, nos infernos Dela.

eva méndez doroxo

toxicidade vital

afógasme.
afástome dos cantís do teu corpo,
ergo as pegadas e abando os recunchos nos que habitaba.

morta,
co equipaxe desfeito,
ardo por infinita vez,
no renacemento agónico dunha palabra.

amoso toda a dignidade
que me permitiron os vellos traxes,
as antigas fragancias,
os inomeables mundos que me habitan,
aínda, despois do lume.

eva méndez doroxo

til de outono

nos segundos de espera abríronseme as veas,
olleinme espida,
baleira de fluídos mornos,
abstracta e deliciosa.

o corpo tremeu
na liberación agónica
na que tan só acho o consol do frío.

agardas deborarme novamente,
sabido do meu deserto de sangue,
aprendíches observándome,
que na tormenta nocturna rexenerarei o líquido vida,
no sabroso aquelarre da dor.

abstracta e deliciosa,
baleira de fluídos mornos,
desexo que non me atrapes.

eva méndez doroxo

andróxina 1.0

encarnada,
con forma asimétrica e mirada sen cuncas,
reméxome infinita na profundidade deste medo.

agardo cas feridas con sangue seca,
rebenten de novo,
expulsen o veleno que as apodrenta,
a saliva que nelas deixaron os anteriores moradores
deste corpo andróxino que habito.

eva méndez doroxo

lobishomes x.x.3.

xa na hora do recollemento póstumo,
ollo, sorrinte, para as fouces dos depredadores.

cantas horas esquecida nesta cova?

agora, da man doutras musas, pensábame morta,
sen saberme aínda no outro lado.
agardei trescentas horas mortais, para velos.
sedentos, do meu sangue, oléxanme a indiferenza,
búscanme o medo,
lamben o sal da miña pel marmórea.

elas: amigas, irmás, compañeiras...
agasállanlles ouvidos e dedos,
acerriquitando as lembranzas onde eu era musa de tanto animal famento.

comenza o banquete!

eva méndez doroxo

lonxe.

múdanme os pulsos
inmersa neste latexo agónico.
os beizos, abstortos, rezuman as verbas da incomprensión.
mordo a lingua
para sentila viva,
pois en cada intre que transcurre, o sangue apodréntao todo.

as ninfas caeron dos tellados,
abrasadas polo sol das ollasdas temerosas,
reméxense na miña boca,
querendo ser escoitadas, nestas derradeiras horas de agónica linguaxe.

eva méndez doroxo