terça-feira, maio 10

as portas do inferno

medran na túa marisma
ocultos pensamentos de ídola.
non es máis cunha maraña de pél
na que, ás veces, outro ser se perde.

aínda así, pretendes ascender do inferno
ao verde paraxe que nos separa,
cuspindo impropias verbas ardentes,
para o gran público,
que na area,
agarda o sangue quente
dunha inusual  e andróxina marabilla .

aquí estou,
na espera da materia da que se compoñen os teus soños.

eva méndez doroxo




quinta-feira, setembro 17

imposición de nós

descompoño as pezas deste meu ser atrofiado,
dedos inútiles para agarimar palabras,
ollos queimados na impotencia do diario,
boca sen lingua na que expresar disentimento.

do outro lado: os que berran, observan enquisidores e aniquilan sentimentos.

o porque deste sen sentido, noutrora impensable,
cando abastecendo a miña curiosidade felina
tireinme á areo do circo dixital
para sen sabelo ser o entretemento daqueles que con impoluta discreción diseccionan corpos.

así te agardo,
imprevisible e inerte
neste cosmos pixelado
no que reaprender a coser os dedos para pronunciar a verba amor,
descompoñer os ollos para mirar cara adentro,
e apañar a lingua desexada, arrabatendoa nesta boca inconsciente de ti.

eva méndez doroxo

quarta-feira, julho 29

política do lume 0.0_Navia de Suarna

debastáronme a pel.
escachan os osos baixo a cinza,
enmudecendo o berro desesperado da miña existencia toda.

fun, son, serei deborada unha e outra vez, ata cando?
impunes os ollos de quen me prende co misto da ignorancia,
silenciadas as bocas dos que agochados nas miñas formas,
obserbanme arder.

bágoas de salitre que non soldan este esquelete,
que non rexeneran esta dermis,
que non repoblan este meu ser.

son Eu quen vos fala dende o cadaleito que pisades
coa arrogancia de seres os que me repoboaredes.

as verbas de min manan son o sangue vertido baixo o sol do estio.

eva méndez doroxo

Free Counter and Web Stats