domingo, março 5

til

e cando o infinito cae do ceo
para encherme a pél,
deteño o tránsito das horas.

eva méndez doroxo





terça-feira, fevereiro 14

transaúntes de papel.

teño sede dos teus beizos,
fame de inesperadas correntes,
ganas de saberme en ti.

amoso cada unha das ferramentas
nun acto autocritico,
intento convencerme da valía do tesouro que gardo nelas.

pero cando estiro a mau para beber do vaso,
éncheseme a boca da lembraza do onte,
de cando sen coñecernos atopámonos inmóbiles
deborando os anacos de memoria.

non hai máis medo co de non saber se existes en min.

eva méndez doroxo

vellos mostruos 4.0

hai tempo que non me visitas.
afortunada e ceibe das túas ilarantes presións.
seite entregado a outro corpo,
que implica loita e sometemento,
algo que adoras.

xa non penetran en min as túas verbas esquizofrénicas,
nin os teus medos de crianza carente de corazón.

pero aínda hoxe,
ás veces,
pénsote.

dame mágoa haber traspasado o límite dos corpos
e terte deixado coñecer as debilidades do meu ser,
pois incrédula entregueinme a un sentimento egoísta,
ese que só teñen os seres pequenos,
os que implosionan a súa verdadeira natureza de mostruos,
ese que ti es,
que sigues a ser.

eva méndez doroxo

terça-feira, novembro 8

magosto 3.0

tornouseme fría a voz ao sentir como percorrías outros territorios.
alleo ás miñas estacións,
apañas castañas na frondosidade dun souto que era o noso segredo.

son os teus dedos húmidos os que sinto baixo as follas,
remexendo o sorrir que xa non é meu,
esnaquizando, sen querer, as pedras que me construían.

quen son esas voces que me alonxan de min?

inoportuna seguridade de saberme escraba dun tempo,
interpreto sonetos a reo
pero non consigo voltar aos castañeiros,
onde axitabas as miñas canas para encher o cesto.

segues habitando un recuncho sagrado deste ser que me alberga,
máis non formas xa parte de min.

eva méndez doroxo

lenzo

novamente nada que contar na brancura da pel.

máis o pincel móllase automático nos pigmentos
ledo mistura as cores
e plasma un ábano de formas
na nosa mente.

quén foi que dis que fixo?

controvertidas verbas
inocentes os xestos
pero os frascos rachados por toda eu,
e aínda así o pincel pinta.

eva méndez doroxo

tormentas

cortanse os fíos coa tiseira desafiada da incertidume,
aínda así, cosigo deixar de ser boneca de madeira
e boto a andar,
xa sen rumbo,
pois ninguén dirixe os meus pes.

máis ti,
agardas ver o movemento lento do meu corpo.
segues coas maus pegadas as madeiras con fíos,
as lembranzas de min.

distraída, mollada e fría
ves as pegadas do que fomos
os seres inhertes nos que nos voltamos
co percorrer do tempo.

agora es ti a que serras as falanxes para fuxir de ti.

eva méndez doroxo

castañas e fume.

o resto do tempo é para ti.

sendo capaz de experimentar
a presión irracional da túa levedade
aparento entender cada segundo
das imaxes que me perforas.

indagas no meu iris para saber que penso,
pero son experta neste xogo das mediocridades,
non esperes adiviñarme,
imposible antepor os pronomes.

sen dúbidas asino este contrato
de peles molladas,
máis, noutro momento, escapei e escapo.

lonxe estou destes intentos nosos por ser serpes un do outro.

eva méndez doroxo

Free Counter and Web Stats