tic tac temps

mortalment ferida,
m'arrossego per la distància.
incongruent i efímera la paraula em rescata,
aquesta volta,
per abocar-me a les mans d'un ésser desconegut,
forma inhòspita coberta de mi.
m'enfonso en el silenci de les caricies alienes,
dels significats oberts,
dels llavis humits.

eva méndez doroxo

des_variacións

desconfigurada caio na hipocresía do eu.
rexeitar o pronóstico é a advertencia última.
encho o peto de cascas e selo o significado.
aparento ser un persoaxe de ficción,
pretendo deixarme caer aos pes de min mesma para descubrir o sol.

eva méndez doroxo

etiquetas

corporea especie que se resiste ao teu olfato.
textura efímera que penetra teu tacto.
sabor explícito en túa boca.
muller inherte atravesada por teus ollos.
surfista intrépida por todo ti.

eva méndez doroxo

once

després del fang quedem nosaltres,
fòssils pneumàtics d'incomprensible textura.
recòrrer novament la distancia peu-ull,
és relativament impossible,
totalment inútil.
les espores ho han arrasat tot.
no queda res, només nosaltres,
dos éssers que no comprenen el diàleg dels cosos famèlics.

eva méndez doroxo

HIPÉRBOLE

convulso, sa

1. adj. Que sufre convulsions:
rostro convulso pola desesperación.
2. Que está moi excitado ou fora de sí


SERIE NON NUMERADA k_ H I P É R B O L E

trucos de cociña

canibalismo é sinónimo de min.
un aforismo do irresoluto,
analoxía de aférrime sin sentido,
gusto a mel.

calendario é antónimo de agora.
tormenta de interrogacións,
plenitude de incógnita,
sabor limón.

mistura é olores diversos,
cores complementarias,
corpos espidos baixo o sol, sobre a xeada.

eva méndez doroxo

desperta

compoto os órganos.
místuroos con aceites,
sal, canela.
ordeo cada tarro, cada parte de nós,
etiquetada no armario, sen luz,
escondidos das olladas indiscretas,
agardo.
maceran angorde,
no paso do infinito,
agardo.

cando é o tempo das compotas?

eva méndez doroxo

dorminda

cando me les, tremo.
axítome púdica, efímera e gris,
baixo as pálpebras dos teus ollos.

cando retiras, pechas, negas.
cando insolentes me criticas,
inspiro o veneno da túa lingua.

flaxelo os caracteres,
inspecciono as letras,
artello sin significados só para terte.

eva méndez doroxo

trans_mudación

fúndome no formato alegórico,
tornome sal.
aprendo a fuxir,
composta de luz, na oscuridade, resurxo.
somos os puntos suspensivos do texto inacabado,
aprendices de mago subditos de meiga,
fillos da dúbida.

eva méndez doroxo

taxes impagades

he tancat l'existencia.
forado la propia conciencia,
cercant l'utopia, l'essència del jo.
m'arrossego pels conductes aeris,
respiro.
penso que respiro, almenys ho intento.
sorprenc cada forat,
antigues cerques incompletes de mi mateixa.
et reflexes lluny, en alguna gota salada que havia expulsat.
ahir.
enfonso els dits i la llengua en l'interrogant,
per extreu-re'n el gust a forma corva.
sóc present en els meus records.

eva méndez doroxo

K_ serie non numerada E

desesperada desgarro a pel,
afondo os dentes entre os nervios,
arrabuño os teixidos.
poseerte neste acto,
no intre espacial no que se detén o mundo,
debórote con necesidade primitiva,
teño fame de ti.

eva méndez doroxo

K_ serie non numerada L

mentres a auga esbara percorréndome,
ollasme.
incauto e doce respirasme,
éncheste de min angorde,
baixo a chuvia.

sorpréndesme inxuta, entre as sabas,
no día, tras os soños.

eva méndez doroxo

K_ serie non numerada O

cuberta de escamas,
reméxome na captura da suavidade.
exalto o lume da inflexión,
mergullada na túa liquosidade anfibia.
conspiro cos silencios para penetrar túas branduras.
despréndense da miña porosidade fragmentos de pel,
baixo as uñas da ingravidez,
levitamos, animais mollados, exhaustos de nós.

eva méndez doroxo

K_ serie non numerada B

seda cae a infinitos milímitros,
entre pel.
convulsa na gabia,
paralizo os pulsos,
exhalote.
a dificultade de escalarte racha a horizontalidade,
reflexada nos teus ollos,
inhalo.

eva méndez doroxo

k_serie non numerada R

preparados para o banquete,
reservamos a carne como postre.
empezamos deslizando os dedos no prato,
(non preciso cubertos).
lambendo a grasa,
douche paso co coitelo,
(precisas non ser salvaxe aínda),
amósasllo, doce, ao banquete,
para que agarde,
(sabes que todo estará inmóbil).
as bocas manan o sangue,
os pratos agardan o postre.

eva méndez doroxo

K_ serie non numerada É

durmo pendurada dos fíos,
por sobre tres milimetros da túa pel,
batente de nós,
impregnada de min.

alento na espiral centrípeta das linguas entretecidas,
disposta a ser explosionada e reconstruida,
despois de cada encontro.

mordo, incesantemente, as costuras dos nosos corpos baixo a lúa.

eva méndez doroxo

K_ serie non numerada P

non esquecín,
non entendín,
non adormecín, meu vicio de ti.

parece que meu corpo non esquece,
mordo as telas,
arrabuño o alento,
compoño a mística sorrindo ao sabor da miña memória.

resistirme inqueda podería,
máis prefiro deixarme túa, neste vicio de ti.

eva méndez doroxo

K_ serie non numerada I

exhálome a través da porosidade das nosas pels.
contacto intermitente baixo os bicos.
choque de titans, en dança salvaxe,
sobre o xeo.

eva méndez doroxo

K_ serie non numerada H

cada palabra túa,
acaricia meus ollos pechos,
arrincándome do soño,
achegándome ao desexo.

palpito,
folla ardente entre teus dedos,
letra deborada por teus beizos,
muller feita papel na verticalidade dun agarimo ininterrumpido.

eva méndez doroxo

K_ serie non numerada

comerte, sen pausa,
ata saciarme,
(posibilidade da linguaxe)
para convertirme na presa da túa pel infinita.

moldearte na boca,
incontrolable fervenza de pracer,
mistura de picantes,
explosión de sabor.

sorprenderte ambiguo,
nas dúbidas dos meus ollos,
predadores insaciables de ti.

eva méndez doroxo

can masDeu (pseudotoxinda)

impúdica e certa amósoche os dentes cheos de sangue.
mollo os beizos nela,
lambio cada gota, saboreándote.
agardo con sorriso pícaro, de musa desexante,
de muller que se bate baixo a tela, espida,
de amante sabrosa na que perderse.

eva méndez doroxo

non

torneinme chuvia co paso do tempo.
afondaches en min,
penetrándome a terra,
sementando meus órganos ermos,
enchéndoos de luz.

eva méndez doroxo

can masDeu (antig@s)

estenderte desexo, sobre o xiculate ardente do meu corpo.
tomarte, en pequenos sorbos,
sentir, como teu sabor penetra na miña boca,
aniñando en meu padal.
amosarnos salvaxes,
afondando na artesa,
deixandonos levedar, angorde, na noite.
espertar achándote incrustado en miña pel.

eva méndez doroxo

transxénicos

fáltanme nove verbas para poder reconstruir.
filtrar o son,
condensar cada gota de desexo,
reprimir a forma,
aniquilar o medo.

fáltanme seis signos de exclamación.
incompletar a catarse,
amosar a nostalxía, finito ser con vítreos ollos,
inmóbil.

sóbranme tres pensamentos para poder ver.
recitar a miña identidade incompleta,
contrapor o acontencido ao que acontencerá e seguir sendo eu.

eva méndez doroxo

cosmos serie sobre pel X.Z

xogamos a escapar.
fuximos da lingua quente,
dos dedos humídos...
formando circunferencias perfectas orbitamos,
con centro en ti,
con centro en min.

tocamos universos paralelos,
pechando os ollos, resistimos,
agardamos que munden os percorridos,
cos nosos planetas colisionen,
formar materia sen mediar palabra,
sen sorrir observando as particulas voar,
con centro en nós.

eva méndez doroxo

en funicón de ti

navego á deriva de ti,
incerta, nas palabras doutros actores,
infinita, completa, entre teus beizos,
aínda quentes de min.

sorprendo o inverno entre nós,
agochado tras os surcos da nosa pel,
xeandonos a comuicación aritmética pola que atoparnos_

eva méndez doroxo

6 àtic 1º

oculta entre les absències,
viatjo pels bocins de nosaltres.
escampada sobre el llit,
em mossego els llavis
cercant-nos en la memòria de les pells.

eva méndez doroxo

med_os 332

atúrdeme o bater dos pensamentos.
letras etéreas sacúdenme a paixón,
achéganme ao lume dos infernos.
somníferos estériles inxiro para calmar as voces,
o ruído acúname, infantil lembranza do éter.
son mecida polo ollar insensible das forzas ocultas.
as maus ardentes que me acollen resaltan a miña diferenza,
son, novamente, a concubina da morte.

eva méndez doroxo

med_os 333

lamento a velocidade coa que as verbas adelgazan ata transformarse, tan só, en lembranzas.
somos parte do inexistente drama da nosa perversa mente.
eclosión de alentos que nos deitan os desexos.

murmuran as linguas,
os beizos producen estranos sons ao intentar fabricar significados esquecidos.
non hai máis realidade ca da chuvia caendo polos espidos corpos da humanidade,
só hai medo a entender o significado do verbo pronunciado, angorde, tras unha orella quente que agarda ser desexada.

eva méndez doroxo

fred

la barreja de sabors explosiona a la meva pell.
busco, amb nerviosisme, la darrera caricia,
l'infinita forma en la que perdre'm.
novament reneixent de la rossada, em llevo,
agónica i núa, suant paraules d'incomprensible fonètica.
demano a crits que el soroll m'invaeixi de nou,
entre els llençols freds de cosos vius.

formo part de tú.

eva méndez doroxo

adicta a ti

meus dedos percorren túa tensión,
con rapidez e sixilo.
sinto o teu petar baixo as xemas.
a pel quenta ao contacto coa miña,
espazo, espazo.
non podo deixar de tocarte,
sentirte na monocromática dixitación da noite.
tatuaxes brancos dibuixanme o camiño,
as claves descifranse na velocidade do ritmico son dos nosos encontros: entrar.

eva méndez doroxo

versionando a ...

para que ti me escoites,
miñas verbas desaparecen,
para que podas inspiralas, nun alento infinito.
ecoitoas lonxe, miñas verbas,
fuxen de min,
para que ti poidas mergullarte na miña dor,
encherme toda.
escoitas outras voces,
outras bocas lamben túa lingua,
abandoasme nas lembranzas do idioma.
elas ecapan no vento, acostumadas a miña angustia,
tras de ti, deixandome horfa.
adiviñas outras linguas na miña voz ausente.
para que ti me escoites,
miñas verbas, as veces, desaparecen,
para que podas inspiralas, nun alento infinito.

eva méndez doroxo

sense seda

enyoro les teves paraules acariciant-me la llengua.
comprensiu i extrany l'alé es confon
quan em debores la pell.
encara sento la palpitació del teu cor en les meves cames,
la suavitat d'unes parpelles que atemorides no es tanquen,
l'olor a pols en l'habitació, des d'aleshores, abandonada.

eva méndez doroxo

sorrir

tampouco ser mártir na túa boca.
pretendo mover o lixo,
afondar na inconmensurable brancura da pel,
buscar os resquicios de humanidade e rendirme,
formar parte do banquete,
mergullada na licuosidade do prohibido
inspirar a fragancia do inexistente.

eva méndez doroxo

vellos pensamentos

quero que mergulles túa tensión nas miñas dúbidas.
que lambias os medos da miña pel.
cos contornos se difuminen
no dialogo silencioso das incongruencias.
derretirnos, derramados na incontención dun agarimo.

eva méndez doroxo

linguaxe segreda: verbos

deserto ausente é a miña concepción de ti.
a túa brandura compacta alónxame do cosmos.
supóñome Andrómena no teu ollar.
vaporosas formas aniñan nos pensamentos
que conforman a nosa integridade:

o sangue - fonte de vida - agasálloche neste acto,
a carne - transito sutil - móstroche impútica,
o sexo - sabiduría universal - escondo tras os dedos.

eva méndez doroxo

tanxente

a forma dos dedos pérdese ao se deslizar polas túas costas.
agardo o teu tremer intenso, silencioso afecto que me cola a ti.
sorprendida esta noite, a brancura dos corpos baixo a luz,
a indefensión dos ollos contra as miradas.
bocas agónicas pretenderon calar os aforismos da nosa intimidade.
fémurs contra o chan que escachan,
dentes cravados en nós,
fusión de formas,
creación do xis.

eva méndez doroxo

concubinas

na loita atópote espida,
muller sen nome,
salvaxe aínda.
mórdesme os beizos,
chuchas meu sangue,
penso que comerás o meu corpo,
pero eme imposible moverme.
fascinada teisme,
poseerte quero.
ser un enxame de peles,
un único ser que sobrevive
á derradeira batalla.

eva méndez doroxo

tornasol 2.4

et cerco a la memòria cel·lular,
en els teixits que em conformen.
quantes reconstruccions falten per trobar-te?
no sóc,
no significo,
no entenc,
no oblido, i tant mateix, no et recordo.
com és posible ser jo mateixa sense perdre't?

eva méndez doroxo

ensinistrant dracs

m'has amputat les ales,
amb la llaminadura de la teva boca.
he descobert les illes,
penjades de les teves caricies.
ferida i naufraga,
em dirixeixo al costat calent de la teva absència.

eva méndez doroxo

dixitación

se a palabra escrita poidese mudar de forma,
tornándome peregrina da inconciencia,
voltaríame tipografia suave,
letra insignificante,
verbo, simplemente.

constituiría un mundo en liñas
onde o significado, resultase coherente,
froito da unión amorosa destas letras.

singularidade expresa nunha vida profana,
nunha folla, nunha pantalla, nunha cuncha,
na túa pel.

eva méndez doroxo

mou-te i remou-te

Arrisca't a compartir i crear amb els altres

Mou-te i remou-te

amb Martina Escoda / Marta Darder

a Casa Orlandai. Organitza: Ovaria

Moure’s més enllà dels límits
assenyalar altres realitats possibles
creació transdisciplinar
transgressió de les normes habituals
les arts en moviment i intercanvi
revisitar els propis valors i principis

Una activitat per provocar un treball en grup entre persones dedicades a les arts (en totes les seves manifestacions, diverses i múltiples) en un intercanvi i diàleg mutu, amb l’objectiu comú de dur a terme una posada en escena en una acció conjunta al solstici d'estiu.

INVITATS ESTRELLA: (treball al taller i acció o espectacle)

30 d'abril: Trobada sorpresa amb Les Salonnières (Laura Cardona, Ester g. Mecías, Cèlia Prats, Meritxell Romanos i Marta Xibillé)

7 de maig: La poètica de les bombolles de Pep Bou

18 de juny: Lizania, un viatge a l'univers poètic de Jesús Lizano.
Documental de creació de les directores realitzadores Marta Palacín i Elisabet Sort

els divendres de 18 a 20h
des del 16 d'abril al 25 de juny de 2010
Inscripció fins al 7 d'abril de 2010
places limitades
preu: 82€

Documentació que cal presentar (via mail a programacio@casaorlandai.cat):

- Carta de motivació (20 línies)

- CV (en una pàgina)

- Dossier (obra si s'escau)

Per a més informació us podeu posar en contacte amb la Casa Orlandai o amb nosaltres: Martina Escoda <martina.escoda@gmail.com>, "Marta" <martadarder@gmail.com>.

manifesto (homes)

ardede nos infernos da insensibilidade,

na ignorancia dos agarimos perdidos,

enfrentádevos a nós, exercito de amazonas,

amantes desesperadas,

mulleres amputadas.

olládenos aos ollos,

reflexo infinito da sabiduría cósmica

que tanto temedes

e fuxide como predadores exhaustos

a novos brazos androides que restauren

vosa inconciencia.

eva méndez doroxo

tona nos beizos

o contacto faime arder.

supuro medo,

lisco dentre túas cuxas,

derramados,

agárrasme con máis forza,

non me permites fuxir.

a orografía desta loita

manten-nos atrapados

lonxe de nós.

eva méndez doroxo

diagnóstico

pequeno anaco de min.

gardado baixo tres cadeas,

oculto na profundidade infinita.

semello unha fíasca de luz,

presa entre tanto ruído,

incapaz de ser escoitada,

vista,

olida.

renego da memoria,

faime anhelar a vida.

agora, tan só, son, a silaba perfecta pechada no teu esquecemento.

eva méndez doroxo

purgatorio

viaxo oculta entre túas palabras

ao mundo dos impronunciados.

alén do medo,

transpórtasme vixilante, doce,

con especial interese na pronuncia dos eses.

cando oscila túa lingua entre os dentes,

síntome descuberta,

oculta tras as sílabas, penso, amosarasme ao mundo.

pero túa boca péchase cando meus ollos asoman dentro dela.

que agarden os outros,

susurras cara adentro, como para tranquilizarme.

eva méndez doroxo

x-taposició

tard allunyo la pols dels meus llavis.

al mig del mar,

les llàgrimes es tornen sal que crema,

pedres en els tormells que m'enfonsen

a l'univers de la no respiració pulmonar.

el gris emana dels meus porus,

fent-me sirena, nua, de comprensió humana.

exerceixo el meu poder en la nit,

on l'ombra de mi mateixa em fa eterna.

eva méndez doroxo

trencadissa

em segueixes sent desconegut,

i alhora, ets l'únic que comprenen els meus dits.

la meva boca s'apaga,

en la dificultat d'entendre't,

però se m'inflama la llengua al sentir-te en ella.

no sóc l'experta humanista amb qui confondres,

només l'impacient sonàmbula que t'espera.

eva méndez doroxo

salitre primaveral

oculta entre teus berros,

asisto ao éxtase de perdernos.

inevitables,

con gusto de vinagre e cravo

nosos sudores mistúranse.

as linguas predadoras enróscanse ao unisono.

atrapada en teus beizos

axítome impúdica

ante os espectadores.

eva méndez doroxo

xocolata desfeta

arrossego l'ànima

per la corba alineada

de tots dos.

sorprenc la nit

quan lliscas entre els meus pits,

famolenc, intrépit.

aterrat, el só, s'apaga,

per donar-nos pas,

en la lluita compassada dels silencis.

a tren d'alba,

haig d'escometre

la difícil tasca d'allunyar-me,

inquieta encara,

dels teus pàrvuls llavis,

de la nostre absència.

eva méndez doroxo

mmmh

mollo os miolos no leite,

antes de ser deborada,

respiro,

collo ar, alento,

pecho os ollos, inspiro,

humedezo os beizos,

agardo...

que teus dentes se craven na miña pel.

un xemido cala dentro meu,

as bágoas sécanse nas cuncas sen ollos,

sórbes o teixido brando.

agonizante, impoluta e tímida,

dibuixo un sorriso no ar

co único pedazo de min que aínda agarda ser deborado...

eva méndez doroxo

mudaron os criterios

o paso do tempo é, sen dubidalo,
a cadea que xulga,
o dedo que apunta,
os agarimos esquecidos.

mudaron os criterios,
me dixeches mentres pechabas a porta
do que un segundo antes
era algo máis ca miña vida.

non comprendo,
acato.
non renego,
agardo.
non berro,
recito, para cando novamente, muden os criterios.

eva méndez doroxo

auga en movemento

troco os anacos de corpo por verbas.
sen órganos,
adversa,
respiro inconstacia e sabiduria.
ela,
a quen non dorme,
axítase na miña nova pel: palabra.
tampouco eu descendo ao mundo,
sigo na superficie,
aprendo a amosarme.
sen máscaras de teixido dérmico,
con espida transparencia,
muda.
aprendede a lerme,
quitade os lentes do aprendido,
e disfrutade, a penas, da materia que se rinde ante vós.

eva méndez doroxo

carn

mai,

després de fóndre't,

tornis als meus braços.

sense alé,

palpitejan-te el cor

am b destressa

sense por.

mai,

després de ser meu,

tornis als llavis d'altre boca.

eva méndez doroxo

monstruos: cabeza

conformo o laberinto de min.
perdida,
entre as paredes
busco a saída.

só existes ti,
extraño ser invisible
que guía o camín,
facéndome alleo
cada paso dado.

levo tres vidas neste mundo,
seino porque faláchesme de cando tiña ollos.

son pernas sen rumbo,
un cacho de carne ao que non podes renunciar.
agardando tou,
recoñecer os pedazos de min
e levarte conmigo lonxe da cadea na que vivo.

eva méndez doroxo

E.V.X.

sota meu
les caricies desapareixen,
em torno la pols
en la que els teus dits s'enfonsen.

he suprimit el record
transformant-me en peix,
he volat a altre món
sent només un ocell.

arribo, novament, cansada,
buida de mi,
davant els teus llavis
per dir-te t'enyoro.

eva méndez doroxo

sorpresas de ultramar

extrémome ao verte
nos ollos alleos,
nos beizos alen.
na vida que sigue.

non formo parte do universo coñecido
son unha costelación toda
unha vida alternativa ao que din vida.

existo na mente que pensa
no ar que respiras,
en ti, existo axitadamente
silenciosa e cega,
agarimosa e tenra,
unha pequena luz que se apaga cada minuto que me esqueces.

eva méndez doroxo

linguaxe segreda: vocabulario

compensada, entre túas maus navego.
os furados no chan da conciencia
deixanme verterte infinitamente en min.
morder cada segundo
antes de expirar
nunha morte eterna sen a confusión de ternos.

móstrarme na brancura da noite
aos xuizos silenciosos de todos nós
criaturas famentas
de delirios astrais.

eva méndez doroxo

més

exhalada,

sota el llençols,

els voltors em cercan.

inmóvil la materia Jo

conté la respiració

en mecànic acte de sobreviure.

vas fugir amb l'esquelet de mi,

amb l'essència del nosaltres,

amb l'existència de tú.

a la reserva em trobo.

saragata al volt meu i jo sense boca

per poder cridar-te.

eva méndez doroxo

linguaxe segredo: código fonte.

non entendes meus xestos,
sútil linguaxe de min.

non comprendes os silencios,
expresión crítica do que significo,
a miña complexa identidade
que gardo na in_memoria
do non existir.

recapacitan teus dedos,
cando persiguen a pel
que che é allea,
pero non entendes a información
o retrasmitir en código Eu.

non es capaz de descifrar
as parábolas do sen sentido no que vivo.
independizada do caos
preciso tres tazas del
antes de enfrentarme a ti,
escéptico ser terrestre
capaz de comunicarte,
incompleto sen min.

eva méndez doroxo

re_construindo 1

cociñaras meu órganos atrofiados,
chuchando neles,
impregnandoos de ti.
esquecera meu corpo as fouces anteriores,
as que me roeran os ósos
arrincándome a ialma.
teu adobo conseguira cas feridas
navegasen errantes noutros mares.
volvín, na túa cociña, a sentirme muller.
co esquelete fráxil aínda,
co sorriso tímido e o ollar desconfiado
mergulleinme en túa boca
para ser novamente deborada
pola fame loba de teus segredos.

eva méndez doroxo

dor

doe,
como nunca antes.
os golpes,
as palabras,
a indiferencia,
non prenderon esta dor descoñecida.

novamente invisible,
véxote, persoaxe da película da que non formo parte.
tou do outro lado da dor,
do lado no que os cutielos resgan a pel,
as bágoas secan a vida,
o latexo impregna o chan.

doe,
como nunca antes,
como endexamais despois.

eva méndez doroxo

in memoria

sigo sen existir.

penduras teu pasado na parede do nós,

exhibelo no presente

borrandome novamente do teu carón.

non son,

non fun,

non serei, endexamais exposta nos anacos en branco da túa vida.

eva méndez doroxo

kamikaze

t'odio.

inevitablement,

no sóc res,

tant sols tot,

indefinidament res.

m'imagino inscrita en l'oblit dels teus llavis.

mossegada amb els ullals de llop que m'esborren.

torno a la realitat quan les teves mans m'escalfen la por.

renego dels matins que ens allunyen,

de les tardes en les que et perds,

de la nit que em torna invisible.

t'odio.

incontingudament,

des del desig de ser teva.

eva méndez doroxo

faltes d'ortografia

a tú que em llegeixes des de l'inmensitat del blau,

et demano, tan sols, que em regalis els silencis.

oblidar cada mot escrit, recitat, parlat,

per poder trobar-me,

la veritable jo,

que t'espera sota aquesta boira de caracters,

desitjant, que no sigui massa tard

per trobar-nos novament

sota els llençols

en el més absolut dels estridents silencis.

eva méndez doroxo

sostidos

desfollada por teus beizos,
inspirada e derramada por túa pel
cúbrote con arácnida incontenibilidade
mézote nos meus suspiros,
sostido, tan só, por meu desexo a existir.

_escoitando o nocturno nº 2 de Chopin

eva méndez doroxo

deixame amarte

cando teu verbo impacta sobre min
esnaquízame.
teño que morder os beizos
para conter as bágos,
pechar o puño
para conter o sangue
que desexa manar salvaxe por todo nós.

rabioso atópasme espida
baixo a manta,
nun recuncho do cuarto
onde cada día me encerras
por medo a que escape,
novamente, de ti.

eva méndez doroxo

sangue

a circunferencia dá voltas na miña testa,
non comprendo a dor,
entendo de emocionalidade
pero non falo o idioma pel.

comunicar_

atrapada na parábola dos outros
os que me observan
intento artellar o discurso.

_ comunico

ante vós áchome espida,
non tapan miñas branduras os vestidos do tempo,
as cicatrices das loitas anteriores son o ropaxe que vos amoso.

cominicamos?

ollos que xulgan,
verbas que firen,
risas que me alonxan do neopopulismo austral.

na illa.
vexetando.
simple e aterrada, estou.

eva méndez doroxo

tornasol

percórrenme os medos
aterezo nos fios dos que me penduras,
tentáculos nacentes nos teus dedos.
síntome presa das lembranzas
do rumor dun día que non chega,
de teu sorriso alen de min.

eva méndez doroxo

tristeza serie B501

reconfiguro o código pel,

aínda en min,

teus beizos,

túas maus,

ti.

deconstruo o que fun,

agochada no fondo do vector

descrita entre berros e sudor.

recollo cada anaco de nós

para entregarllo a ela,

a que non te coñece,

a que ti escolles cada noite na néboa.

eva méndez doroxo

x 389

oculta entre nostres absències
no tinc conciència d'existir.
penetro a l'inconcient
desconfigurant els ossos,
no et trobo al final del procés,
ets l'espectador de la meva incongruència.
m'enyores?
mai has entés el meus cos,
la meva llengua húmida parlant dels contorns,
exhausta vaig caure al penyassegat del teu ventre,
inexplorat, auster,
m'allunyes de tú,
em tornes invisible a la teva pell.

eva méndez doroxo

eu falo 2

contracturada a miña lingua desexa.

aniquilada, no sangue, agónica, a miña lingua protesta.

significa,

chora desligada dos teixidos da boca,

significa,

está na cadea,

debilitada, morna, a miña lingua acaricia.

es a miña lingua, voa.

eva méndez doroxo

febreiro

incompleta sen teus dentes,
miña pel queixase,
ausente agardando,
no xeo,
que te pouses nela.

co sangue mane da túa boca.
perder o coñecemento,
e cortarnos coas palabras
no momento exacacto en que te pouses en min.

eva méndez doroxo

lleis de la perspectiva

teño lume nos dedos,
ardo.
imparable debórame a necesidade de ti.
sorpréndome ante teu ollar perenne
e as túas xélidas maus
envolta en chamas.
carbonizadas as lembras doutros días,
atopámonos exaustos de nós
forzados a apagar o combustible inflamable
que nos constitue.

eva méndez doroxo

incompleta

tou, (tamos),
experimentando.
qué comunico?
non oio os teus lamentos,
berra con máis forza.

ansío cos ouvidos estoupen,
se enchan do teu son.

agarrame,
agarrame,
agarrame, faime túa.

sen forzas,
exausta de silencio,
lambo o apendice de nós.

eva médnez doroxo

convulsa 0008

as cores,
ollos que admiran o paso do tempo,
crávanseme na caluga.
penetrame a brétema do inconexo,
son,
existo en ti.
mesmo unha páxina en branco,
retallo a cornamusa desta identidade.

eva méndez doroxo

amanece

algún día descubrirasme,

entenderas que todo isto só é unha mentira,

co único que pretendo é que me vexas.

comunicarme contigo,

transmitirche a miña existencia.

nacín na invisibilidade,

e dende ela ameinte,

agardando na neboa cos teus ollos me vexan.

eva méndez doroxo

sub

esquecida.
manipulas o sentido da acción,
transportasme ao mundo dos soños,
alimentas a ilusión.
confio,
entrégome ás formas impensables,
entretézome coa pel,
infinita, doce,
no rincón, esquecida.

eva méndez doroxo

els enciams

incomprendida da comunicación.
remato as páxinas co sangue doutras vidas.
parézome a min mesma,
mais son algo diferente a todo eu.
comprendo as caricias,
os agarimos das telas,
disfruto os fios de cotón,
as cores no peito.

imposible adiviñar os pensamentos,
plasmar en 7 versos
as verbas concretas que nos especifican.

incomprendida,
afondo na desesperación dos que me tocan.

eva méndez doroxo

tortuga de sorra

sóc una caricia a la teva memòria tàctil.

un objecte inanimat

amb qui un dia vas jugar a coneixer.

pretenc que les teves escames m'oblidin.

quan em respiris, 

les teves branquies atrofiades, tornaran a respirar.

podrem nedar a l'estany dels improbables,

jugant a ser impossibles,

a tant sols entreteixir-nos l'un amb l'altre,

aliens,

invisibles.

eva méndez doroxo

flamenco 4

es o número maldito,

a combinación dixital imperfecta.

non é posible sair impune amandote.

deformanse os cartílagos,

a figura circunfléxaseme e simplemente

abandoo a miña conceptualidade.

son múltiplo de ti,

unha obscenidade non nata

pola que loitar.

apresúrome, 

agochote no peto,

orballan dias de mutación.

eva méndez doroxo

macbook

quero saber que pensas cando te toco.

preciso comprender o porqué dos teus xemidos.

cantos receptáculos ten a túa suvidade,

cómo organizo a desinformación na que te atopo.

saberme integrada en teus circuitos,

nomeada na sílaba sonora que significa nós,

amosarme na dureza do dia

sen bagoas,

fría.

sobre os corpos,

o ruido.

baixo a tela,

nós.

eva méndez doroxo

bébeda

tornarme pedra desexo,
para que me vexas
en total dimensión.
tridimensional segundo as normas,
infinita segundo eu.

que o gris enfríe túa mau,
aínda quente.

xirar eufórica
dende teus pes ata o peito,
e aniñar no furado
que túas costelas me gardan,
alí onde sen terme teisme,
sen saberme sábesme,
sen sentirme síntesme.
eu,
a pedra infinita que te agarda no mar.

eva méndez doroxo

gramatica dos sentidos

doe no peito cada punto e aparte.
obvío as mayúsculas só para evadirme de ti,
túa existencia persigue o rastro
dunha identidade fráxil,
dunhas maus que tremen e dubidan cada coma.

doe no peito cada silencio,
cando o alento me falta,
cando o cerebro se para intentando non pensar,
cando o ar, respiro,
cando preciso facerche calar.

non teño ferramentas,
nin ollos,
non teño mostras da realidade,
nin os mapas topográficos dos sentidos,
os cinco, seis, sete mil sentidos nos que perderme cada segundo
antes de espertar inxenua,
virxe de puntos,
de comas,
de ti.

eva méndez doroxo

penso en ti

aínda quente, teu corpo, sobre miñas pálpebras.
os rabuñois da ignorancia
axítanse baixo a dermis retallada,
as letras.

cartografia indescifrable es para min,
cando ocultas teu rostro na fraxilidade dos dias.

sinto como teus pasos se achegan a outro corpo,
escoitote bater na porta do lado,
ollarme sen verme,
bicarme nos beizos doutra cara,
que sendo miña non son eu.

eva méndez doroxo

dias de chuvia en Barcelona

esvaro pola lama dos agarimos,
invadida pola humidade,
nosa pel, de mármol, ábrese na secuencia infinita.

o forno aterece imposible de ternos,
morder a herba mollada
antes de descender ao inferno,
mostrarnos aínda inmersos
na desesperación
dun alento contido.

eva méndez doroxo

7 horas

sete horas marcan a diferencia entre ti e o resto de homes.

es ti, o que pola noite pesquisa miña pel de amendoa,

es ti, o que sen sabelo esconde o fuciño en meu pelo crecho,

ti, o que afonda na configuración errónea da circunferencia,

un anaco de nós, un pedazo de ti,

unha fiasca de min, 

baixo as sabas de xaneiro.

eva méndez doroxo

assegurances

críspasme os nervios.
atolodrada, baixo a rabia da contención,
os miolos escúrrense pola boca,
atravesarte co coitelo,
ata que a gorxa pare de berrarme.
farta.

eva méndez doroxo

de llengües

nua,
sota l'alfabet,
em trobo.

els interrogants lliscan per l'inclinació dels meus malucs,
buscant les respostes de l'inconcient.
els allunyo de les meves formes.

xisclo.
l'exclamació es fa eterna,
però avit vindran els punts suspensius
per endreçar la convulsa gramàtica
que allibera la meva pell.

eva méndez doroxo

DJIA

humidade consonante na que inflamar miñas papilas.
sorberte en cunca,
mollar os beizos nas sésegas das túas imperfeccións,
arder.

desplazar os dedos ata a viscosidade na que mergullar os sentidos,
propoñer unha pausa antes de deborarte.

invadida,
exausta,
pecho os ollos para poder sentirte percorrer o meu organismo.
fame, teño fame de ti.

eva méndez doroxo

en català és possible

no comprens la meva llengua,
malinterpretes les meves paraules,
els gestos,
les caricies.

sóc un animal en cautiveri,
i les teves mans m'ofeguen.

pateixo hipotèrmia quan ets a prop meu,
però et necessito per cremar-me amb la rapidessa d'un llumí.

no entens ni de qué parlo,
llegeixes erroni les meves nines.
m'agradaria poder tancar la boca,
apagar els ulls,
ser l'objecte inhert que t'estimes,
però l'electricitat em fa moure,
els músculs no obeeixen la teva voluntad.
m'ofego.

caic amb celeritat en les espurnes del teu cos,
i no em cremo,
m'escalfo, i t'enyoro.

tinc sed.

eva méndez doroxo

cortisona

o reflexo do que fun,
as cinzas da miña existencia no mundo dos bípedos,
o retallado alento entre as plumas da cama,
unha fíasca de luz brilando nos teus ollos.

existín noutro tempo,
entre outros brazos.
cando os beizos queimaban a pel,
transportándome ao cosmos.

agora, xa vella, son a casca dunha muller.
o fondo dunha identidade perdida na néboa.
fuxiches de nós, levandote o significado da vida.

eva méndez doroxo

dieta

demasiado condimenta esta existencia austera.
no fondo da pota queda a verdadeira substancia madre,
o meu Eu infinito,
ese ao que me achego,
para lamber os dedos nel, pero que non alcanzo aínda.

eva méndez doroxo

eu falo

ahir et vaig somiar.
duies les marques de la nostre maltreta identitad.
eres la musa despentinada dels utópics,
éssers, com jo, que encara tenim ales per somiar.

el edictes ens perforen la carn,
destrueixen la nostre essència i ens aboquen,
en aquests temps de llibertat,
als penyasegats de l'ignorancia.

eva méndez doroxo

flamenco 3.s

sinto os berros chantarse na miña pel.

esnaquízaseme a gorxa presa dos silencios.

somos mutantes clonados,

números repetidos nunha secuencia aleatoria.

desintégraseme a materia ósea.

somos andobas na liña da circunferencia.

extrañas criaturas que se rinden a un instante de morte,

para renacer,

anagnórise da cotidianidade.

eva méndez doroxo 

bágoa

deslízome polo branco,

decruando as sésegas da terra, 

escarvo nos miolos do sufrimento.

sego as cadeas,

fendas de espiga polas que me arrastrar.

móstroche o camiño no que afondar o ferro,

sangro o sangue todo da miña identidade.

eva méndez doroxo

silencio

caendo, na infundada frialdade dos díxitos,

aprendo a esquecerme.

volto tras miñas pegadas,

desdibuxando a forma dos agarimos,

as verbas pronunciadas,

os nomes de cada instante.

eva méndez doroxo

DJIA 0

conformas a perplexidade do nome propio.
cortas os dedos afondando en meu peito.
ráchasme as costelas,
es a medida furacanada dos meus sentimentos.

eva méndez doroxo

NASDAQ

i aleshores vas apareixer,
rere els meus pasos tremolossos,
la caricia em va fer caure aterrada,
les teves mans en recollirme suaren.

la fredor de la tarde em glaça l'inconcient,
t'allunyes,
desapareixes sota la boira de l'imaginari.

eva mendez doroxo

antrax

asfixia.
a interrogacion permanente contraeme os musculos.
posponse o naufrago.
vitreos ollos na pasarela.
agarimos gardados no caixon do inesquecible.

ven cara a min,
atormentame co incomprensible.
vibra.

eva mendez doroxo