sen ti, sen min

son tela asfáltica.
impermeabilízote contra o meu sentir.
miro, invisible, como vives, colado a min,
indiferente a toda eu.

arrástrada na lama das meixelas molladas,
afondo no inferno de saberme insignificante.

eva méndez doroxo

caída libre

contra o chan, esclafada
aterrada de min mesma,
os membros despréndense da unidade corpo.
óllasme, como sempre, sen verme.
dende as alturas precipiteinme mentras ti, ausente e vivo, ris grotesco con outros corpos.
eva méndez doroxo

assessinada

mai més tornaràs a sentir el meu alé en la teva pell.
m'he mort,
i per molt que t'eferris al meu cadàver, jo ja no l'habito.

eva méndez doroxo

bébeda de luz

adicta á pel,
omnivoro intercambio depredador.
famélica forma de expresión entre túas maus,
masticamos a incredulidade
de sabores imposibles entre nós.
adicta a ti, sempre.

eva méndez doroxo

éxtase

reptamos pola suavidade dos corpos.
alleos á auga que nos percorre,
lambémonos na necesidade translacional do outro nun.
o torniquete de linguas incrementa a tensión dos movementos,
caemos, exhaustos, con nova pel,
espidos de nós,
cheos de mel.

eva méndez doroxo

cuberta de sol

o píxel dunha bágoa debúxasme con cada inhalación de min.
vóltome fume para penetrarte angorde,
aniñar en teu padal mollado,
fundirme nos teixidos e ser bombeada por todo ti.

eva méndez doroxo

consecuencias

agardo.
a boca aberta,
os beizos mollados,
as palpebras relaxadas.
agardo.

eva méndez doroxo

alerxia primaveral

nótasme espída,
embriaga de formas, sabores, caricias.
salgada polas bágoas que me vertes
dende a túa incomprensión de nós.
alónxaste esquivo a outras peles,
desertos nos que a sede te achega á morte,
para voltar aos meus excesos.
aliméntaste da miña fonte inacabable de vida,
mergullas a fame nos meus peitos desexantes de ti
para fuxir cada segundo a frondosos infernos,
insalvable amor desconcertado.

eva méndez doroxo

contraposición

os versos imposibles,
adicta a eles.
as frases impronunciables,
fanática nelas.
os bicos indescriptíbles,
formo parte de cada instante
de beizos humidos,
de bocas salvaxes, doces, mornas.
a penunbra meláncolica,
existe dentro das células que me definen.

eva méndez doroxo

punts suspensius

avui he descobert les meves dents sagnants,
entre elles, tú: troç de pell i espurnes d'ós.
m´he rentat la cara amb la sal dels teus ulls,
inmensos oasis pels que camino sense rumb.

quantes vegades necessito devorar-te abans de trobar-nos?

eva méndez doroxo

meses, menús, cociña

o proxecto deste ano non é máis que simplemente propor unha boa tentativa de menus e pratos a o longo do mes. nin máis nin menos que un por dia tendo así unha selección dixestiva ao final do ano. polo de agora ía retrasada pois há uns meses nos que non chegara a dar sacado da cociña todos os menús pero xa me poño o dia xusto pendurando este derradeiro post explicativo.
así que espero que disfrutedes o festín.

eva méndez doroxo

observador

a ti,
que me observas en silencio,
sen que te vexa,
sen que perciba teu ollar en min.

que sinte as formas do meu sentir,
que me escoita chorar na inmensidade.

que compartes a miña soidade,
fundes o fuciño na tristeza do meu significado,
suprimes as formas,
non xulgas as miñas incongruencias.

a ti.

eva méndez doroxo

outras mulleres

pel,
teixido tatuado,
kilómetros de suavidade
na que esquecer
a propia identidade.

luz,
micropuntos proxectados,
velocidade na que transportarme
a un mundo de infinitas caricias.

eva méndez doroxo

catro mil milimitros

a catro mil milimitros de min atópaste,
na distancia anfibia chea de erros,
na oscuridade cromática do insignificado.

eva méndez doroxo

cosmopolis

a función desaparece no soño das linguas.
descansan as incongruencias
baixo pestanas de cristal,
fondo...

remexo o esquelete na horizontal liña do pentagrama,
sonoro experimento de espertar,
extraerme da partitura onde ti agardas,
afondo...

eva méndez doroxo

institut astronómic

em costa apendre del teu buit.
la forma cóncava al coixi,
l'abisme insondable que m'anuncia
la proximitat de la nit infinita
lluny del oceà de tà pell.

eva méndez doroxo

variables eros: eróticas_líneas de mujer

Variacións de eros e series numérico tipográficas, son experimentos en castelán froito da derradeira experiencia de acompañamento inaugural á expo de Beatriz Concha.
A disfrutar, experimentar e "gaudir".

eva méndez doroxo

t.89

tampoco pretendo definirme.
soy la suma de impulsos que me transfieres cuando mojas la lengua en mi ser.

tampoco intento comprenderme.
existo, sólo, cada nanosegundo previo a que me pronuncies, después desaparezco.

tampoco quiero recriminarte las caricias anteriores a mi esencia.

lo único que declaro es:

Amasarte deseo,
en diabólica danza levitar,
fondear tu cuerpo,
atarme en tus latidos,
para ser libre de mi tras el último aliento que furiosos expiremos.

eva méndez doroxo

t.368

exhalada,
bajo las telas,
los buitres me buscan.
inmóvil la materia Mi
contiene la respiración
en mecànico acto de sobrevivir.
huiste con el esqueleto YO ,
con la esencia de nosotros,
con la existencia de Ti.
en la reserva me encuentro,
ruido a mi alrededor y yo sin boca para poder llamarte.

eva méndez doroxo

a.0

tumbada a la izquierda de mi misma,
surfeo entre las olas de la cordura,
bajo mi pecho, las piernas atesoran los acantilados en los que perderte,
naúfrago de otros mares más tenebrosos que el mío.
soy unos labios cosidos,
una vida impronunciable,
una caricia lejana.

eva méndez doroxo

a.14

en la concentricidad de las líneas curvas de una mujer me he perdido.
embriagada del néctar rebosante de tus pechos desaparezco,
el paraíso a mis pies: tu c-u-e-r-p-o.
gemimos en falsa cópula: reencuentros,
en dificultades analógicas de comprensión impura.
los otros,
observadores distantes, de nuestra confluencia,
de nuestras lineas de mujer.

eva méndez doroxo

a.3

surjo sirena de la verticalidad en la que me adoras,
inmersa en la inmensidad del gris, te alejas de mi.

se me estremece la conciencia cuando siento tu aliento entre mis piernas,
reptil ausente que me devora.
somos cerámicas en composición asimétrica,
tu cuerpo erecto, un angulo imposible sobre el que trasladarnos.
me mojas con la latitud esforzada:
tus labios, mi lengua.
tus ojos, mi ausencia.
tus dedos, locura.

tumbarme en ti deseo,

caer escama a escama en tu cuerpo arácnido y tejernos bajo una red de espuma,
mostrar mis pechos de musa entre tus manos de hielo rompiendo la aritmética de los sentidos.

eva méndez doroxo

variables eros

invoco a eros, el que afloja los miembros,
para pedirle que me transforme en loba
y así poder desgarrarte la piel,
penetrar en tu esencia
y saberme devorada.

eva mendez doroxo

pensamentos

porque formo parte do caos?

existo en e sobre min mesma.
formulo catrocentos tres pensamentos cada fracción de tempo,
nomeado vida.
invento tras e dentro de ti.
carretaba medio millón de significados
carentes de intelixencia
superhabitados de parasitos da gramatica non verbal,
a que comunico ao pechar un ollo.

eva méndez doroxo

conxeturas

hai algo peor que a producción en cadea?
- na cadea hai algo peor que producción.

simplemente ser productivo é afirmar.

- afirmar sendo simplemente productivo.

xogar á incompresión do ego forma parte da redacción sistematica
de calquer sen sentido que ao longo do tempo, sabemos,
há de transformarse nas verbas que nos iluminen.
xeracións infinitas de monstruos sen pensamento,
de amigos-cadaver ou mortos viventes,
froito da simple afirmación dun producto de cadea.

eva méndez doroxo

dias e outono

durante un nanosegungo conseguín o fin,
interpretein a persoaxe,
aparentei feliz.

despois, descartein calquer proeza,
senteinme na porta, baixo a luz dalguns ollos e adormecin a conciencia.
xustificar os actos,
mostrarse fría,
esconder o fuciño nas maus dos outros,
ser, unha muller salvaxe, por sempre.

eva méndez doroxo

esgotada

preciso as rectas infinitas
do teu corpo curvo
para trasladarme efímera por túa turxencia inachegable.

morder, berrar, fuxir,
non son accións posibles cando ximes ao meu caron
baixo as telas,
sobre min.


eva méndez doroxo

Recital & Expo

hate me

imperfeccións.
liñas que se desconfiguran ao acaricialas.
nomes propios esquecidos
baixo un exército de detalles.
nos beizos, ron.
na lingua, gramos de ti.

eva méndez doroxo

serie dor

cantas veces teño que escribir dor, para deixar de sentirte?
formulo, redacto, explico e significo,
tan só tres letras compoñen unha vida enteira
feita de anacos cosidos con punto de cruz.
rexeitar os efectos secundarios da felicidade infinita
é, cando menos, unha osadia, castigada coa ruptura do fio,
desmembración das telas,
composición da dor.

eva méndez doroxo

mutación ensaios

invoco a eros,
o que afloxa os membros,
para que me transforme en loba.

eva méndez doroxo

estrelas

astronomia e astroloxía confluen no paralelismo irrepetiple dos nosos corpos.
fuxindo da ollada cóncaba, experimental e xulgante dos veciños,
ficamos inmóbiles, silenciosos, mortos,
un contra o outro na tela, en furiosa opacidade.

eva méndez doroxo

puntos cardinais

as ondas achéganme ao fin.
resurrección do esquecido,
pronóstico reservado,
mutilación da feminidade.
responsable: eu.

eva méndez doroxo

baixo o sol

intensamente oprimida contra o peito marmóreo do amante ausente.
fugaz, o alento, chama por silencios de cristal,
agarimos reaccionarios de titans en pé de guerra.
rumorea o vento entre os segundos, afastando anteriores encontros.
momento e agora únense na quietude do ruído metálico dos bicos inconfesables.

eva méndez doroxo

prolífica

frondosos ollos na néboa da superficie dérmica.
somos corpos transparentes reflexados nos aparadores da vida.
informes seres de luz,
metamórficas esfínxes esculpidas na dor
de quen nos bica sen vernos.

eva méndez doroxo

clonación fase un

medra o descoñecido dentro de min,
cada agarimo violenta a súa nova forma,
mútanme os organos,
os teixidos tecen unha nova vida no meu corpo.
óllote.
óllasme.
o descoñecido medra en min para deborarnos.

eva méndez doroxo

agónica

desgárrasme a pel con palabras que non comprendo.
ábresme o peito,
fúxes coa miña esencia entre túas maus.
sangro bágoas sen sal,
seca de min,
pétrea obserbo como desapareces tras o po,
acompañado de min.

eva méndez doroxo

17 maio, Nós

fálasme nunha lingua que che é allea
para que os agarimos se fundan na miña esencia.
reprimes o xemido da miña boca,
mentres eles aniquilan as verbas que me compoñen,
preténdenme desaparecer!
teus beizos suaves murmúranme o meu nome para que me mostre,
inconsciente, entre túa lingua e a miña,
case transparente, érgome.
loitar quero,
non someterme ao esquecemento,
fuxir da conformidade,
enxebre, libre, sólida!
miña carne desexa,
meu corpo pretende,
noso idioma comunica_

eva méndez doroxo

cociñando galetas

sal.
trescentos gramos de min,
unha culler de alento,
cinco mililitros de suor,
e sal, moita sal.

eva méndez doroxo

fred

apóderase de min o oco que habita onde antes estabas ti.
imaxina a ferida dos dentes no xeo,
a pegada dos beizos no humidos,
a dor que percorre os teixidos brandos, aínda, da túa ausencia.

eva méndez doroxo

curconet

en la convustió de les personalitats,
l'alé impera tres milímetres per i sobre els silencis d'indiferència.
si l'amor fos una caricia, la pell moriria d'amor.

eva méndez doroxo

sigo vivo

escalo o pelo rasurado do corpo celeste.
afirmo ter chegado sena as ao punto máis alto do cosmos.
reprimo as ganas de sair correndo,
de botar a rir,
de sentirme só.
fuxo das olladas carnívoras que me pretenden.
descendo da superficie irregular que fuches.

eva méndez doroxo

cortes

trastornada a imaxen do nome,
por fin son libre para escribir.
sen cadeas que me pesen nos pulsos,
coa mente levedando no cráneo, medro.
áchome infinita,
transitada, aínda, polas pantasmas, pero estreando lingua,
a túa, a miña, a nosa.

eva méndez doroxo

tic tac temps

mortalment ferida,
m'arrossego per la distància.
incongruent i efímera la paraula em rescata,
aquesta volta,
per abocar-me a les mans d'un ésser desconegut,
forma inhòspita coberta de mi.
m'enfonso en el silenci de les caricies alienes,
dels significats oberts,
dels llavis humits.

eva méndez doroxo

des_variacións

desconfigurada caio na hipocresía do eu.
rexeitar o pronóstico é a advertencia última.
encho o peto de cascas e selo o significado.
aparento ser un persoaxe de ficción,
pretendo deixarme caer aos pes de min mesma para descubrir o sol.

eva méndez doroxo

etiquetas

corporea especie que se resiste ao teu olfato.
textura efímera que penetra teu tacto.
sabor explícito en túa boca.
muller inherte atravesada por teus ollos.
surfista intrépida por todo ti.

eva méndez doroxo

once

després del fang quedem nosaltres,
fòssils pneumàtics d'incomprensible textura.
recòrrer novament la distancia peu-ull,
és relativament impossible,
totalment inútil.
les espores ho han arrasat tot.
no queda res, només nosaltres,
dos éssers que no comprenen el diàleg dels cosos famèlics.

eva méndez doroxo

HIPÉRBOLE

convulso, sa

1. adj. Que sufre convulsions:
rostro convulso pola desesperación.
2. Que está moi excitado ou fora de sí


SERIE NON NUMERADA k_ H I P É R B O L E

trucos de cociña

canibalismo é sinónimo de min.
un aforismo do irresoluto,
analoxía de aférrime sin sentido,
gusto a mel.

calendario é antónimo de agora.
tormenta de interrogacións,
plenitude de incógnita,
sabor limón.

mistura é olores diversos,
cores complementarias,
corpos espidos baixo o sol, sobre a xeada.

eva méndez doroxo

desperta

compoto os órganos.
místuroos con aceites,
sal, canela.
ordeo cada tarro, cada parte de nós,
etiquetada no armario, sen luz,
escondidos das olladas indiscretas,
agardo.
maceran angorde,
no paso do infinito,
agardo.

cando é o tempo das compotas?

eva méndez doroxo

dorminda

cando me les, tremo.
axítome púdica, efímera e gris,
baixo as pálpebras dos teus ollos.

cando retiras, pechas, negas.
cando insolentes me criticas,
inspiro o veneno da túa lingua.

flaxelo os caracteres,
inspecciono as letras,
artello sin significados só para terte.

eva méndez doroxo

trans_mudación

fúndome no formato alegórico,
tornome sal.
aprendo a fuxir,
composta de luz, na oscuridade, resurxo.
somos os puntos suspensivos do texto inacabado,
aprendices de mago subditos de meiga,
fillos da dúbida.

eva méndez doroxo

taxes impagades

he tancat l'existencia.
forado la propia conciencia,
cercant l'utopia, l'essència del jo.
m'arrossego pels conductes aeris,
respiro.
penso que respiro, almenys ho intento.
sorprenc cada forat,
antigues cerques incompletes de mi mateixa.
et reflexes lluny, en alguna gota salada que havia expulsat.
ahir.
enfonso els dits i la llengua en l'interrogant,
per extreu-re'n el gust a forma corva.
sóc present en els meus records.

eva méndez doroxo

K_ serie non numerada E

desesperada desgarro a pel,
afondo os dentes entre os nervios,
arrabuño os teixidos.
poseerte neste acto,
no intre espacial no que se detén o mundo,
debórote con necesidade primitiva,
teño fame de ti.

eva méndez doroxo

K_ serie non numerada L

mentres a auga esbara percorréndome,
ollasme.
incauto e doce respirasme,
éncheste de min angorde,
baixo a chuvia.

sorpréndesme inxuta, entre as sabas,
no día, tras os soños.

eva méndez doroxo

K_ serie non numerada O

cuberta de escamas,
reméxome na captura da suavidade.
exalto o lume da inflexión,
mergullada na túa liquosidade anfibia.
conspiro cos silencios para penetrar túas branduras.
despréndense da miña porosidade fragmentos de pel,
baixo as uñas da ingravidez,
levitamos, animais mollados, exhaustos de nós.

eva méndez doroxo

K_ serie non numerada B

seda cae a infinitos milímitros,
entre pel.
convulsa na gabia,
paralizo os pulsos,
exhalote.
a dificultade de escalarte racha a horizontalidade,
reflexada nos teus ollos,
inhalo.

eva méndez doroxo

k_serie non numerada R

preparados para o banquete,
reservamos a carne como postre.
empezamos deslizando os dedos no prato,
(non preciso cubertos).
lambendo a grasa,
douche paso co coitelo,
(precisas non ser salvaxe aínda),
amósasllo, doce, ao banquete,
para que agarde,
(sabes que todo estará inmóbil).
as bocas manan o sangue,
os pratos agardan o postre.

eva méndez doroxo

K_ serie non numerada É

durmo pendurada dos fíos,
por sobre tres milimetros da túa pel,
batente de nós,
impregnada de min.

alento na espiral centrípeta das linguas entretecidas,
disposta a ser explosionada e reconstruida,
despois de cada encontro.

mordo, incesantemente, as costuras dos nosos corpos baixo a lúa.

eva méndez doroxo

K_ serie non numerada P

non esquecín,
non entendín,
non adormecín, meu vicio de ti.

parece que meu corpo non esquece,
mordo as telas,
arrabuño o alento,
compoño a mística sorrindo ao sabor da miña memória.

resistirme inqueda podería,
máis prefiro deixarme túa, neste vicio de ti.

eva méndez doroxo

K_ serie non numerada I

exhálome a través da porosidade das nosas pels.
contacto intermitente baixo os bicos.
choque de titans, en dança salvaxe,
sobre o xeo.

eva méndez doroxo

K_ serie non numerada H

cada palabra túa,
acaricia meus ollos pechos,
arrincándome do soño,
achegándome ao desexo.

palpito,
folla ardente entre teus dedos,
letra deborada por teus beizos,
muller feita papel na verticalidade dun agarimo ininterrumpido.

eva méndez doroxo

K_ serie non numerada

comerte, sen pausa,
ata saciarme,
(posibilidade da linguaxe)
para convertirme na presa da túa pel infinita.

moldearte na boca,
incontrolable fervenza de pracer,
mistura de picantes,
explosión de sabor.

sorprenderte ambiguo,
nas dúbidas dos meus ollos,
predadores insaciables de ti.

eva méndez doroxo

can masDeu (pseudotoxinda)

impúdica e certa amósoche os dentes cheos de sangue.
mollo os beizos nela,
lambio cada gota, saboreándote.
agardo con sorriso pícaro, de musa desexante,
de muller que se bate baixo a tela, espida,
de amante sabrosa na que perderse.

eva méndez doroxo

non

torneinme chuvia co paso do tempo.
afondaches en min,
penetrándome a terra,
sementando meus órganos ermos,
enchéndoos de luz.

eva méndez doroxo

can masDeu (antig@s)

estenderte desexo, sobre o xiculate ardente do meu corpo.
tomarte, en pequenos sorbos,
sentir, como teu sabor penetra na miña boca,
aniñando en meu padal.
amosarnos salvaxes,
afondando na artesa,
deixandonos levedar, angorde, na noite.
espertar achándote incrustado en miña pel.

eva méndez doroxo

transxénicos

fáltanme nove verbas para poder reconstruir.
filtrar o son,
condensar cada gota de desexo,
reprimir a forma,
aniquilar o medo.

fáltanme seis signos de exclamación.
incompletar a catarse,
amosar a nostalxía, finito ser con vítreos ollos,
inmóbil.

sóbranme tres pensamentos para poder ver.
recitar a miña identidade incompleta,
contrapor o acontencido ao que acontencerá e seguir sendo eu.

eva méndez doroxo

cosmos serie sobre pel X.Z

xogamos a escapar.
fuximos da lingua quente,
dos dedos humídos...
formando circunferencias perfectas orbitamos,
con centro en ti,
con centro en min.

tocamos universos paralelos,
pechando os ollos, resistimos,
agardamos que munden os percorridos,
cos nosos planetas colisionen,
formar materia sen mediar palabra,
sen sorrir observando as particulas voar,
con centro en nós.

eva méndez doroxo

en funicón de ti

navego á deriva de ti,
incerta, nas palabras doutros actores,
infinita, completa, entre teus beizos,
aínda quentes de min.

sorprendo o inverno entre nós,
agochado tras os surcos da nosa pel,
xeandonos a comuicación aritmética pola que atoparnos_

eva méndez doroxo

6 àtic 1º

oculta entre les absències,
viatjo pels bocins de nosaltres.
escampada sobre el llit,
em mossego els llavis
cercant-nos en la memòria de les pells.

eva méndez doroxo

med_os 332

atúrdeme o bater dos pensamentos.
letras etéreas sacúdenme a paixón,
achéganme ao lume dos infernos.
somníferos estériles inxiro para calmar as voces,
o ruído acúname, infantil lembranza do éter.
son mecida polo ollar insensible das forzas ocultas.
as maus ardentes que me acollen resaltan a miña diferenza,
son, novamente, a concubina da morte.

eva méndez doroxo

med_os 333

lamento a velocidade coa que as verbas adelgazan ata transformarse, tan só, en lembranzas.
somos parte do inexistente drama da nosa perversa mente.
eclosión de alentos que nos deitan os desexos.

murmuran as linguas,
os beizos producen estranos sons ao intentar fabricar significados esquecidos.
non hai máis realidade ca da chuvia caendo polos espidos corpos da humanidade,
só hai medo a entender o significado do verbo pronunciado, angorde, tras unha orella quente que agarda ser desexada.

eva méndez doroxo

fred

la barreja de sabors explosiona a la meva pell.
busco, amb nerviosisme, la darrera caricia,
l'infinita forma en la que perdre'm.
novament reneixent de la rossada, em llevo,
agónica i núa, suant paraules d'incomprensible fonètica.
demano a crits que el soroll m'invaeixi de nou,
entre els llençols freds de cosos vius.

formo part de tú.

eva méndez doroxo

adicta a ti

meus dedos percorren túa tensión,
con rapidez e sixilo.
sinto o teu petar baixo as xemas.
a pel quenta ao contacto coa miña,
espazo, espazo.
non podo deixar de tocarte,
sentirte na monocromática dixitación da noite.
tatuaxes brancos dibuixanme o camiño,
as claves descifranse na velocidade do ritmico son dos nosos encontros: entrar.

eva méndez doroxo

versionando a ...

para que ti me escoites,
miñas verbas desaparecen,
para que podas inspiralas, nun alento infinito.
ecoitoas lonxe, miñas verbas,
fuxen de min,
para que ti poidas mergullarte na miña dor,
encherme toda.
escoitas outras voces,
outras bocas lamben túa lingua,
abandoasme nas lembranzas do idioma.
elas ecapan no vento, acostumadas a miña angustia,
tras de ti, deixandome horfa.
adiviñas outras linguas na miña voz ausente.
para que ti me escoites,
miñas verbas, as veces, desaparecen,
para que podas inspiralas, nun alento infinito.

eva méndez doroxo

sense seda

enyoro les teves paraules acariciant-me la llengua.
comprensiu i extrany l'alé es confon
quan em debores la pell.
encara sento la palpitació del teu cor en les meves cames,
la suavitat d'unes parpelles que atemorides no es tanquen,
l'olor a pols en l'habitació, des d'aleshores, abandonada.

eva méndez doroxo

sorrir

tampouco ser mártir na túa boca.
pretendo mover o lixo,
afondar na inconmensurable brancura da pel,
buscar os resquicios de humanidade e rendirme,
formar parte do banquete,
mergullada na licuosidade do prohibido
inspirar a fragancia do inexistente.

eva méndez doroxo

vellos pensamentos

quero que mergulles túa tensión nas miñas dúbidas.
que lambias os medos da miña pel.
cos contornos se difuminen
no dialogo silencioso das incongruencias.
derretirnos, derramados na incontención dun agarimo.

eva méndez doroxo

linguaxe segreda: verbos

deserto ausente é a miña concepción de ti.
a túa brandura compacta alónxame do cosmos.
supóñome Andrómena no teu ollar.
vaporosas formas aniñan nos pensamentos
que conforman a nosa integridade:

o sangue - fonte de vida - agasálloche neste acto,
a carne - transito sutil - móstroche impútica,
o sexo - sabiduría universal - escondo tras os dedos.

eva méndez doroxo

tanxente

a forma dos dedos pérdese ao se deslizar polas túas costas.
agardo o teu tremer intenso, silencioso afecto que me cola a ti.
sorprendida esta noite, a brancura dos corpos baixo a luz,
a indefensión dos ollos contra as miradas.
bocas agónicas pretenderon calar os aforismos da nosa intimidade.
fémurs contra o chan que escachan,
dentes cravados en nós,
fusión de formas,
creación do xis.

eva méndez doroxo

concubinas

na loita atópote espida,
muller sen nome,
salvaxe aínda.
mórdesme os beizos,
chuchas meu sangue,
penso que comerás o meu corpo,
pero eme imposible moverme.
fascinada teisme,
poseerte quero.
ser un enxame de peles,
un único ser que sobrevive
á derradeira batalla.

eva méndez doroxo

tornasol 2.4

et cerco a la memòria cel·lular,
en els teixits que em conformen.
quantes reconstruccions falten per trobar-te?
no sóc,
no significo,
no entenc,
no oblido, i tant mateix, no et recordo.
com és posible ser jo mateixa sense perdre't?

eva méndez doroxo

ensinistrant dracs

m'has amputat les ales,
amb la llaminadura de la teva boca.
he descobert les illes,
penjades de les teves caricies.
ferida i naufraga,
em dirixeixo al costat calent de la teva absència.

eva méndez doroxo

dixitación

se a palabra escrita poidese mudar de forma,
tornándome peregrina da inconciencia,
voltaríame tipografia suave,
letra insignificante,
verbo, simplemente.

constituiría un mundo en liñas
onde o significado, resultase coherente,
froito da unión amorosa destas letras.

singularidade expresa nunha vida profana,
nunha folla, nunha pantalla, nunha cuncha,
na túa pel.

eva méndez doroxo

mou-te i remou-te

Arrisca't a compartir i crear amb els altres

Mou-te i remou-te

amb Martina Escoda / Marta Darder

a Casa Orlandai. Organitza: Ovaria

Moure’s més enllà dels límits
assenyalar altres realitats possibles
creació transdisciplinar
transgressió de les normes habituals
les arts en moviment i intercanvi
revisitar els propis valors i principis

Una activitat per provocar un treball en grup entre persones dedicades a les arts (en totes les seves manifestacions, diverses i múltiples) en un intercanvi i diàleg mutu, amb l’objectiu comú de dur a terme una posada en escena en una acció conjunta al solstici d'estiu.

INVITATS ESTRELLA: (treball al taller i acció o espectacle)

30 d'abril: Trobada sorpresa amb Les Salonnières (Laura Cardona, Ester g. Mecías, Cèlia Prats, Meritxell Romanos i Marta Xibillé)

7 de maig: La poètica de les bombolles de Pep Bou

18 de juny: Lizania, un viatge a l'univers poètic de Jesús Lizano.
Documental de creació de les directores realitzadores Marta Palacín i Elisabet Sort

els divendres de 18 a 20h
des del 16 d'abril al 25 de juny de 2010
Inscripció fins al 7 d'abril de 2010
places limitades
preu: 82€

Documentació que cal presentar (via mail a programacio@casaorlandai.cat):

- Carta de motivació (20 línies)

- CV (en una pàgina)

- Dossier (obra si s'escau)

Per a més informació us podeu posar en contacte amb la Casa Orlandai o amb nosaltres: Martina Escoda <martina.escoda@gmail.com>, "Marta" <martadarder@gmail.com>.

manifesto (homes)

ardede nos infernos da insensibilidade,

na ignorancia dos agarimos perdidos,

enfrentádevos a nós, exercito de amazonas,

amantes desesperadas,

mulleres amputadas.

olládenos aos ollos,

reflexo infinito da sabiduría cósmica

que tanto temedes

e fuxide como predadores exhaustos

a novos brazos androides que restauren

vosa inconciencia.

eva méndez doroxo

tona nos beizos

o contacto faime arder.

supuro medo,

lisco dentre túas cuxas,

derramados,

agárrasme con máis forza,

non me permites fuxir.

a orografía desta loita

manten-nos atrapados

lonxe de nós.

eva méndez doroxo

diagnóstico

pequeno anaco de min.

gardado baixo tres cadeas,

oculto na profundidade infinita.

semello unha fíasca de luz,

presa entre tanto ruído,

incapaz de ser escoitada,

vista,

olida.

renego da memoria,

faime anhelar a vida.

agora, tan só, son, a silaba perfecta pechada no teu esquecemento.

eva méndez doroxo

purgatorio

viaxo oculta entre túas palabras

ao mundo dos impronunciados.

alén do medo,

transpórtasme vixilante, doce,

con especial interese na pronuncia dos eses.

cando oscila túa lingua entre os dentes,

síntome descuberta,

oculta tras as sílabas, penso, amosarasme ao mundo.

pero túa boca péchase cando meus ollos asoman dentro dela.

que agarden os outros,

susurras cara adentro, como para tranquilizarme.

eva méndez doroxo

x-taposició

tard allunyo la pols dels meus llavis.

al mig del mar,

les llàgrimes es tornen sal que crema,

pedres en els tormells que m'enfonsen

a l'univers de la no respiració pulmonar.

el gris emana dels meus porus,

fent-me sirena, nua, de comprensió humana.

exerceixo el meu poder en la nit,

on l'ombra de mi mateixa em fa eterna.

eva méndez doroxo

trencadissa

em segueixes sent desconegut,

i alhora, ets l'únic que comprenen els meus dits.

la meva boca s'apaga,

en la dificultat d'entendre't,

però se m'inflama la llengua al sentir-te en ella.

no sóc l'experta humanista amb qui confondres,

només l'impacient sonàmbula que t'espera.

eva méndez doroxo

salitre primaveral

oculta entre teus berros,

asisto ao éxtase de perdernos.

inevitables,

con gusto de vinagre e cravo

nosos sudores mistúranse.

as linguas predadoras enróscanse ao unisono.

atrapada en teus beizos

axítome impúdica

ante os espectadores.

eva méndez doroxo

xocolata desfeta

arrossego l'ànima

per la corba alineada

de tots dos.

sorprenc la nit

quan lliscas entre els meus pits,

famolenc, intrépit.

aterrat, el só, s'apaga,

per donar-nos pas,

en la lluita compassada dels silencis.

a tren d'alba,

haig d'escometre

la difícil tasca d'allunyar-me,

inquieta encara,

dels teus pàrvuls llavis,

de la nostre absència.

eva méndez doroxo

mmmh

mollo os miolos no leite,

antes de ser deborada,

respiro,

collo ar, alento,

pecho os ollos, inspiro,

humedezo os beizos,

agardo...

que teus dentes se craven na miña pel.

un xemido cala dentro meu,

as bágoas sécanse nas cuncas sen ollos,

sórbes o teixido brando.

agonizante, impoluta e tímida,

dibuixo un sorriso no ar

co único pedazo de min que aínda agarda ser deborado...

eva méndez doroxo

mudaron os criterios

o paso do tempo é, sen dubidalo,
a cadea que xulga,
o dedo que apunta,
os agarimos esquecidos.

mudaron os criterios,
me dixeches mentres pechabas a porta
do que un segundo antes
era algo máis ca miña vida.

non comprendo,
acato.
non renego,
agardo.
non berro,
recito, para cando novamente, muden os criterios.

eva méndez doroxo

auga en movemento

troco os anacos de corpo por verbas.
sen órganos,
adversa,
respiro inconstacia e sabiduria.
ela,
a quen non dorme,
axítase na miña nova pel: palabra.
tampouco eu descendo ao mundo,
sigo na superficie,
aprendo a amosarme.
sen máscaras de teixido dérmico,
con espida transparencia,
muda.
aprendede a lerme,
quitade os lentes do aprendido,
e disfrutade, a penas, da materia que se rinde ante vós.

eva méndez doroxo

carn

mai,

després de fóndre't,

tornis als meus braços.

sense alé,

palpitejan-te el cor

am b destressa

sense por.

mai,

després de ser meu,

tornis als llavis d'altre boca.

eva méndez doroxo

monstruos: cabeza

conformo o laberinto de min.
perdida,
entre as paredes
busco a saída.

só existes ti,
extraño ser invisible
que guía o camín,
facéndome alleo
cada paso dado.

levo tres vidas neste mundo,
seino porque faláchesme de cando tiña ollos.

son pernas sen rumbo,
un cacho de carne ao que non podes renunciar.
agardando tou,
recoñecer os pedazos de min
e levarte conmigo lonxe da cadea na que vivo.

eva méndez doroxo

E.V.X.

sota meu
les caricies desapareixen,
em torno la pols
en la que els teus dits s'enfonsen.

he suprimit el record
transformant-me en peix,
he volat a altre món
sent només un ocell.

arribo, novament, cansada,
buida de mi,
davant els teus llavis
per dir-te t'enyoro.

eva méndez doroxo

sorpresas de ultramar

extrémome ao verte
nos ollos alleos,
nos beizos alen.
na vida que sigue.

non formo parte do universo coñecido
son unha costelación toda
unha vida alternativa ao que din vida.

existo na mente que pensa
no ar que respiras,
en ti, existo axitadamente
silenciosa e cega,
agarimosa e tenra,
unha pequena luz que se apaga cada minuto que me esqueces.

eva méndez doroxo