compases

corto a pedra que cincela o teu corpo algorítmico
para liberar o ser inmáculo que latexa en ti.

palapas as nove partes asimétricas da miña existencia morna.
descendendo polos ritmos tónicos da cara B dos meus medos.

agardamos tres pronunciados silencios
para mergullarnos nosube-baixa
dunha melodía cardíaca,
estridente e reconfortante
de materia en movemento.

arriscada aposta a de espertarte...

eva méndez doroxo

granotes a la pantxa.

no imagino els dits recorrent altre destí que el teu cos.

infinito ser de peregrina incertidume,
na que mergullo a lingua sen saberche o fondo.

comparteixo els badalls d'absència, de nits de llengües mortes,
de pells perdudes...

....agardando beizos salvaxes que non ollen o meu contorno amorfo,
a miña espida deformidade,
e sepan devorarme co medo de quen se sabe observado,
nun desexo tormentoso que queima,  esmaga, aterra!.



eva méndez doroxo

encefaloraquideo.

cantos anos quedan para que desaparezan as lembranzas?

a auga medra nas pedras, deixando ca herba caia, angorde dende o ceo,
e nós, ollámonos dende o outro lado o espello,
dende a cárcere do futuro,
amosando un anaco de incertidume,
unha grandeza sublime por seguir vivos,
máis, e ti?
lembranza, amiga, compañeira de viaxes ao inferno,
ti nin me esqueces nin me deixas,
agochaste frente ao espello e avisasme do perigo que supón saberte certa.

cantos anos quedan para que desaparezas de min?

eva méndez doroxo.

til de outono

nos segundos de espera abríronseme as veas,
olleinme espida,
baleira de fluídos mornos,
abstracta e deliciosa.

o corpo tremeu
na liberación agónica
na que tan só acho o consol do frío.

agardas deborarme novamente,
sabido do meu deserto de sangue,
aprendíches observándome,
que na tormenta nocturna rexenerarei o líquido vida,
no sabroso aquelarre da dor.

abstracta e deliciosa,
baleira de fluídos mornos,
desexo que non me atrapes.

eva méndez doroxo

madeira e sal.

estremo as precaucions cando os alentos descenden.
tra-las formas quedo invisible,
como unha sombra descoidada,
pero ti óllasme descuberta,
sen telas, entre as arañeiras.

tremo agardando a proximidade,
pero nomeas as contras, fechanse as fiestras,
amoreanse os corpos,
quédasme lonxe, na distancia infinita dun ollar no que perderme.

eva méndez doroxo.

bioconstrucción.

constrúesme aproveitando as paredes do derrumbe,
os muros aínda intactos das catástrofes anteriores.
non te das conta de ca lama esorre por entre costuras
dunhas pedras xa cansas polo longo resistir.

a modo axústame á terra,
ímpidesme o desplome,
pero baixo o verde sego erosionada,
desexante de cas túas maus me sigan a percorrer.

eva méndez doroxo.

piromanía.

ardo.
o lume encheo todo,
a pel estala entre as bocas,
a espalda arquease.
ascende a quentura dende os pes ás pálpebras.
deborada quedo,
afeita ao xeo,
este incendio faime sentir.
remézome nas brasas,
anacos de min,
ardo, sigo ardendo,
tremen os ósos,
escachan os risos.
fume,
despréndese do meu corpo,
ascende ata desaparecer,
engulido polas chamas
desta combustión espontanea.

eva méndez doroxo

Suite para Greixa nº 11.

Angorde.
Invádesme angorde,
como nun agarimo impronunciado.
O teu ollar imprime o meu contorno
nas sésegas da tea,
consérvasme.

Penétranos o olor de terra mollada,
inflámanse os sentidos,
aterrados por adiviñar, de novo,
o hai tempo esquecido.

Angorde retírote,
aparto as túas maus do meu corpo,
négoche uns beizos, aínda doentes,
do derradeiro predador.

Angorde.
Angorde invádesme, angorde.

eva méndez doroxo.

utopía.

abréseme a pel,
explotán os músculos.
sigo debastada,
afundida no tránsito.
véxote erguido,
do outro lado do caos,
coas maus tinguidas co meu sangue,
cos beizos abertos nun sorriso ególatra.
existes,
aínda existes.
a miña dor faite infinito,
o meu abatimento
convírtete en invencible.
sacudes a felicidade
sobre os meus restos.
roubáchesme a esencia
do meu sen sentido,
levaches contigo o meu tacto quente,
os latexos dun corazón magullado,
a biscosidade dun agarimo roto.
a pel segue aberta,
os organos estouparon.
agónica e fría contémplome.


eva méndez doroxo

intrumentos de corda: greixa.

mollada pola incertidume,
encamíñome pola estrada da túa pel,
deixo o coiro contra ela,
agardo ca fricción nos faga vibrar,
artello un xeito imposible de non pisar
a liña continua que te separa dos outros.

exhausto, sorris,
agochas o medo entre os meus peitos,
e rexurdes con inxenua convicción sudorífica.

temos o tempo xusto,
os segundos da intensidade non vivida,
a fortuna de non existir.

eva méndez doroxo.

dos poemas rotos.

tórganseme as verbas na gorxa,

rachan antes de poder pronuncialas

filtrando a dor polos furados

que deixan ao seu paso os non sons.



imaxino a fervenza de letras,

incorrectas e duras,

agarimosas, case doces.

pero afondan na larixe,

acomodanse nas cordas

e só emito a forma gutural do pasado,

a oclusión linguistica do meu berro.



non podo negarme máis

a consecuencia absoluta

de ter as costuras rotas,

de estar baleira de letras,

de ser o alento sen verbas.



eva méndez doroxo

cua de tortuga

amplio la forma dels records
per imaginar que les teves mans
desitgen perdres en els meus secrets.

enfoco les nines dilatades
de l'incredulitat
al despertar-me sola entre els llençols mullats.

ofego cada gemec abans de la darrera mort,
quan el foc m'inflama la gol·la de la desesperació.

eva méndez doroxo

amplio a forma das lembranzas
para imaxinar cas túas maus
desexan perderse nos meus segredos.

enfoco as pupilas dilatadas
da incredulidade
ao espertar soa entre as sabas molladas.

afogo cada xemido antes da derradeira morte,
cando o lume inflámame a gorxa da desesperación.

na cociña da alquimista

o sabor a doce éncheme o nariz,
penetra os teixidos brandos da miña memoria,
viaxa entre os dedos e os dentes
para intalarse no fondo do imaxinario
que significa non terte.

aprendo, na distancia,
as formas do son da túa voz
petando contra os meus ollos,
mollados aínda pola ausencia.

a boca derrétese ao probar
as minúsculas particulas cobrizas
que tinguen a noite.

entre gotas de chuvia agardo
compartirche o doce co enche todo.

eva méndez doroxo

pesquisas

atrofiadas extremidades alleas ao corpo,
dormitan na profundidade motriz
dunha nova forma de vida.

acostumados ao simple,
os organismos superiores
aniquilan a complicidade orgánica
da linguaxe astro-circular.

atópote anómalo pero non podo
resistirme ao complexo da túa lingua.

eva méndez doroxo

no lixo

sementada no terreo ermo,
medro,
atrofiada, amputada, lasciva.
rastreo,
aliméntome do que desbota o resto,
non son máis co lixo que metabolizo.

eva méndez doroxo

cociñando galetas

sal.
trescentos gramos de min,
unha culler de alento,
cinco mililitros de suor,
e sal, moita sal.

eva méndez doroxo

sigo vivo

escalo o pelo rasurado do corpo celeste.
afirmo ter chegado sena as ao punto máis alto do cosmos.
reprimo as ganas de sair correndo,
de botar a rir,
de sentirme só.
fuxo das olladas carnívoras que me pretenden.
descendo da superficie irregular que fuches.

eva méndez doroxo

adicta a ti

meus dedos percorren túa tensión,
con rapidez e sixilo.
sinto o teu petar baixo as xemas.
a pel quenta ao contacto coa miña,
espazo, espazo.
non podo deixar de tocarte,
sentirte na monocromática dixitación da noite.
tatuaxes brancos dibuixanme o camiño,
as claves descifranse na velocidade do ritmico son dos nosos encontros: entrar.

eva méndez doroxo

versionando a ...

para que ti me escoites,
miñas verbas desaparecen,
para que podas inspiralas, nun alento infinito.
ecoitoas lonxe, miñas verbas,
fuxen de min,
para que ti poidas mergullarte na miña dor,
encherme toda.
escoitas outras voces,
outras bocas lamben túa lingua,
abandoasme nas lembranzas do idioma.
elas ecapan no vento, acostumadas a miña angustia,
tras de ti, deixandome horfa.
adiviñas outras linguas na miña voz ausente.
para que ti me escoites,
miñas verbas, as veces, desaparecen,
para que podas inspiralas, nun alento infinito.

eva méndez doroxo

linguaxe segredo: código fonte.

non entendes meus xestos,
sútil linguaxe de min.

non comprendes os silencios,
expresión crítica do que significo,
a miña complexa identidade
que gardo na in_memoria
do non existir.

recapacitan teus dedos,
cando persiguen a pel
que che é allea,
pero non entendes a información
o retrasmitir en código Eu.

non es capaz de descifrar
as parábolas do sen sentido no que vivo.
independizada do caos
preciso tres tazas del
antes de enfrentarme a ti,
escéptico ser terrestre
capaz de comunicarte,
incompleto sen min.

eva méndez doroxo