cartas numeradas

em fa mal la pell al no tenir-te a prop.

lémbrasme que existo, que aínda respiro nos conductos plásticos dunha metropolis.

aconsegueixo que signifiquis més enllà del temps.

arríncome os electrodos do peito.

baixo os teixidos: fráxil bolboreta de sangue.

retórica aprendida na mistura de area e chicle. non sei onde están os pes, pero adio o momento de andar espida pola habitación.

arrastrar o pasado pesa,
em submerxeixo entre teus osos e navego nun mar de pel.


tabilhona

desintegrada

espacio: interacción de moléculas.

forman parte de min, son as párticulas da deseperación.
tapiz monocromático tecido con falanxes expertas.

respóstome na continuidade.
cascuda que sobreviviu á detonación nuclear.
córtex esnaquizado no que afondar os dentes para chuchar a xelatina.

composta por anacos de incertidume, abandonei o caos para darlle paso á NADA.
amósome: títere de fios transparentes,
ao mirar enriba vexo unha nariz de paiaso e un sorriso que me aterra.

quero co sol escache e fervan os espacios microscópicos da realidade,
formar parte dunha teoría fallida eme insoportable.

eva méndez doroxo

jewish song

cando a dor acontece nunha intersección da pel é que non hai ósos dos que destecer o misterio.

a incongruencia de non existir, rodeada de alentos = expresión de vida latente.
simplemente lerme dende as unllas dos pes, no índice de toda a humanidade, amalgama de sabores.

normalmente afógome. non respirar unha leira propia de ar, ter que compartir o cheiro de coñecemento con cabezas destinguidas de azul.

remexo no areal, en busca dun óxixeno vexetal, algo producido e aínda virxe, algo no que expresarme en violeta, cor titílante de definicións variadas.

porque os mellores poemas son os que falan de amor, se aos ler teste sentido amado, reescribo a miña historia de espazos baleiros con palabras que insinúan especificamente que falo de ti. quen me le.

fozo novamente entre os vermes da inexactitude para sentirme morna e débil, deixarme chuchar o sangue por homes alleos a min, mulleres que desexan meus teixidos brandos para facer vestidos.

son vendida no porto, onde as pedras falan de encargos e diñeiro do que non se imprime nos bancos.
escrava, unha parcela de cartilagos experimentados en dar pracer a quen teña a chave da cadea.

eva méndez doroxo

dixitación 3_4_0

limpo a area do deserto da miña habitación.

soñei que ía sen rumbo cara os cantís de dunas fervendo
co ar era alento de lembrazas esquecidas.

dóeme a pel.
nos ollos non me quedan bágoas para ser feliz.
teño os beizos rachados, cheos de pintura e vermes.

nos dedos encoran todas as letras dun idioma simbólico,
que falábamos cando nenos alá na auga.

remexín as entrañas dos mortos en busca dunha resposta teimosa.
recompensada me sinto ao mirar as maus limpas, cheas de sangue.

eva méndez doroxo

soneto 1

cómprobo que preciso teus beizos percorrer miña pel fluorescente.
aprendo as liñas continuas dos nosos corpos loitando.
danzo cos dedos baixo as sabas, cheirando a terra mollada e mofo.

son arco da vella no que desexo que te perdas.
respírame coa válvula auxiliar pechada e adormece entre meus peitos quentes.
sorrí ao espertarme enredada nos teus tentáculos - pop mediterrani-.

pegadas de nós nas pedras da memoria,
encho de contido a verba que designifica o que somos: distancia.

eva méndez doroxo

sen sabor

deixaches un rastro de sal.

un momento antes de coñecerte perdinme en min mesma.
cometín o erro de crer no que sabia.
pensein que podía voar,
ca liberdade era a expresión dos olores do sangue.

corrín tras de ti, sen darme conta, ollando ao redor con lentes máxicas.
respostein preguntas co sorriso de saberme verdadeira.

agora, inspecciono as pegadas do salitre na miña pel de espello.
reflexiono coa cabeza ovillada nas pernas,
simplifico o coñecemento e escoito á intuición dos meus ollos.

recordo o que me explicaches, lembro cada silencio, cada pausa para coller ar,
mirándome entregado,
falso e degarrador nos teus beizos.
raposo morto coa pita na bandouga.

eu, labrega dos sentidos, penseinte morto e acariciein teu pelexo, biquein teu fuciño - aínda húmido-,
colocando túas patas xuntas erguinme e vinte fuxir.

de pé, incrédula do milagre, véxote aínda fuxir.

eva méndez doroxo

esquizo 4

o violeta nun ollar interfásico.
suavidade: parte interior dunha pel asilvestrada.

miñas falanxes deslízanse polo branco.
áxilidade metamórfica que me distrae.

son o líquido verde contido no círculo.
a refrexión metálica da culler do antagonismo.

monstruosa forma que muta tres veces cada segundo,
para misturarse coas formas do redor,
esterilización conmutada.

desaparecer na profundidade da fosa séptica das vosas vidas.

eva méndez doroxo

risco a desaparecer

sen penetración.

sumida na licuosidade profunda,
desplázome polo laranxa dos dedos alleos.
pensamento confuso que me engorda.

a piques de encherme novamente de nós,
suprimo cada un dos xemidos interferentes do universo: eu+ti+eu+el+ti+el.

consumida pola proximidade,
na esfervescencia impúdica que treme,
rabuño lasciva a pel da cama-balea.

eva méndez doroxo

esquizo 3

accédesme pola porta que pensei blindada.
teus ollos caer sobre min,
lousas aniquiladoras de anterioridade.

contacto con todas eu,
en asemblea de urxencia, consúltome.
non ozco por riba do pánico que enche miñas conexións.

arrepío,
convulsa e neurótica déixome penetrar por un ollar incomprensible.

eva méndes doroxo

independencia senil

imaxinei que tiña ás.
non ser paixaro, nin cometa,
só unha muller con ás.
alguen que acomoda as plumas para sentir o ar percorrelas.

só imaxinei o que vin do outro lado da gaiola.
entre os barrotes diamantinos, construidos con total adicación e xeito.
alguem me axudou a entrar nela,
sen me dar conta,
sen saberme capturada,
vivin.

descuberta? espello,
único elemento capaz de transformarnos en monstruos ou realidade.

tabilhona

serie 3

convenme que me desexes?

repto polas túas sombras,
intégrome á porosidade da textura do corpo,
que cada mañá me esperta sen forzas para a negación.

érgome dende a fumeira das paixóns contidas,
fráxil e inexperta, zoupo contra as paredes dos límites.

xa no baño saboreo cada un dos órganos internos que arrinquei da cama,
ouveo no aquelarre gastronómico das prehistorias.

apago a luz,
volto,
mergúllome na túa lingua.

eva méndez doroxo

esquizo 2

aínda é tarde para desaparecer.
xurdir dentre os mortos acrobáticamente e lamber o molo.
tranformarme en críatura sen nome e pasearme baixo o sol.

aínda segue a ser tarde para borrar teus bicos desta pel encarpolada.
cada dedo teu imprimiume a dor de ser amada,
a ilusión de descoñecer o límite do corpo,
rabuñando esperanzas perdidas.

agora, comida polos cocos do tempo,
sumida nos longos días de estío,
torturo miña pel co ar,
machuco nela para atopar as lembranzas que sei esquecidas.

tarde, chego tarde.

eva méndez doroxo

esquizo 1

á noite lembro que non estas.
recordo que esto só é un xogo ao que eu aínda non sei xogar.
véxote lonxe.

non entendo como me roubaches cada agarimo,
cómo recolliches a miña pel e enchiches a maleta,
deixando meus texidos ao ar.

son consciente da incertidume de erguerse apegada a unhas sabas aínda quentes,
pero comprende que é moi cedo para esquecer.


tabilhona

contos de berce

ráchasme con apática virulencia.
esnaquizas cada centímetro de min coa túa lingua voraz.
sistemáticamente torturada por uns agarimos que non chegan.

suprimida coa tecla de borrado rápido que se aperta baixo os dedos intolerantes.
non coñecida fora de ti pero anhelada de liberdade,
asubío unha melodía que me transporta alén destes océanos absurdos.
(pintados de laranxa e negro mora)

rexistro cada pensamento alleo nun recuncho do éter que me contén
para nacer un día chea de experiencias pasadas
coas que escribir o futuro, pasando nas puntas por este presente incerto que me mece.

eva méndez doroxo

amosando os dentes

son a herba de namorar arrincada sen tino.
a po que enche os petos dun abrigo pechado baixo chave.

en ningures atoparemos rostros amigos nos que descansar,
unha tina de auga quente para deixar destecer os dedos reumáticos.

o tempo, ese compañeiro indesexado, énchenos o rostro de botox,
para intentar divorciarnos de nós.

as follas tórnanseme penedos que escachan,
o violeta esmorece lonxe do mar.

plántasme no teu pensamento, son herba de namorar.

eva méndez doroxo

FLIPANTE!!

ben, non teño palabras, non consigo atopar unha secuencia de letras que signifiquen o que sentín onte na presentación que me destes oportunidade de ofrecer. SÓ MIL GRAZAS a todos os que fixestedes posibles estes versos, este libro, esta vida.

Para quen non pudo asistir só decir que eu non falei de libro nin ninguen falou de min, só todos os que participamos tanto actuando, como recitando, como escoitando falastedes do que é a POESIA, algo inexplicable que te invade aínda que non a entendas unha desas cousas que ten a humanidade para poder dialogar co resto do universo.

GRAZAS A TOD@S e alegrome moito que disfrutarades.

mil bicos
Eva

benvidos á presentación

22 Maio 2008, 20h

Galeria Sargadelos

Provença, 276

Barcelona

Mañá XOVES 22 de maio de 2008 as 20h, na GALERIA SARGADELOS de Barcelona, rúa Provença, 276 (ao carón de Rbla Catalunya) á presentación do meu libro: as sete idades.

O acto baixo o lema as sete idades, as sete linguas. dialogo poetico intercultural ao redor das sete idades, ten como obxectivo dar voz as diversas linguas, as diversas sensibilidades que alá nos deamos cita, ousexa que animo-vos a traer as vosas gorxas e os vosos oídos para transformar, transmutar, dialogar e crear.

Os nervios e as palabras, aquelo que nos une, nos tece e nos aproxima!! eso que somos e que non podemos rexeitar.

eva méndez doroxo

+ info

a linguaxe segreda

nas xemas dos teus dedos,
suspendida no esquecemento das verbas.

non me pronuncies. non desaparecer. non later.

teu contorno azul remexe no meu marrón.
liscaches antes de poder imaxinarte.
roíches cada pedazo desta pel
tatuada de nós.

devórame. rexeitar. tropezar.

constantemente alumeo as noites
coa luz das bolboretas fluorescentes.
danza eterna para amosarche o fío ata min.

controlamos cada instante pasado para saltar incontrolados na incertidume.


eva méndez doroxo

PRESENTACIÓN DAS SETE IDADES EN BARCELONA

22 Maio 2008, 20h

Galeria Sargadelos

Provença, 276

Barcelona

Quedades tod@s convidad@s o vindeiro XOVES 22 de maio de 2008 as 20h, na GALERIA SARGADELOS de Barcelona, rúa Provença, 276 (ao carón de Rbla Catalunya) á presentación do meu libro: as sete idades.

O acto baixo o lema as sete idades, as sete linguas. dialogo poetico intercultural ao redor das sete idades, ten como obxectivo dar voz as diversas linguas, as diversas sensibilidades que alá nos deamos cita, ousexa que animo-vos a traer as vosas gorxas e os vosos oídos para transformar, transmutar, dialogar e crear.

unha mega aperta e moitisimos bicos
eva méndez doroxo

+ info

a carne fría

sodomizada polas lembranzas na pel,
enróscome nos dedos sen unllas que me brindas,
para encherme de vida:
ciclo ingrávido no que todo existe
antes de nós, despois de min.

sen plurais o sentido absurdo da realidade destecida
na profundidade do meu atlántico.

perdinme nesta claridade e meus berros
afogaron o que quixen decir,
só quedan anacos retallados dunha ilusión no chan.

tabilhona